สำนักงานกฎหมาย มานิต เทพอาจ และเพื่อน ทนายความ

30/04/2026

day 1st ,2026(พ.ศ.2569)
#อรุณสวัสดิ์ยามเช้าฯ นะครับ มิตรสหาย&เพื่อนเพจฯ ทุกๆท่าน สำหรับท่านที่ได้วันหยุดพักผ่อนประจำปีสำหรับวันนี้(วันแรงงานแห่งชาติ) อันเนื่องมาจากกฎหมายแรงงาน เพื่อคุ้มครองประโยชน์สาธารณะและประโยชน์ทางเศรษฐกิจระหว่างรัฐ นายจ้างและลูกจ้าง ในการจัดการสิทธิและสวัสดิการให้อยู่ระหว่างดุลยภาพของความเหมาะสมอันเป็นองค์ประกอบของการขับเคลื่อนภาคธุรกิจให้มั่นคง เสริมสร้างสภาวะการสร้างงานของทุกภาคส่วนให้อยู่รอดต่อไป ณ สถาณการณ์เช่นนี้ ด้วยปัจจัยที่หลากหลายมาลุ้มล้อม รัฐ(แนวนโยบายฯ ) นายจ้าง และลูกจ้างฯ....
#เอาใจช่วยฯ ทุกๆท่าน โดยเฉพาะนายจ้าง&ลูกจ้าง " อดทน&ขยันฯ " ด้วยภาพฯ นี้ละกันครับ

10/03/2026

20/01/2026

17/01/2026

@17 มกราคม 2569
#ร่วมรำลึกฯ พระมหากรุณาธิคุณฯ พ่อขุนรามคำแหงฯ ศิษย์เก่า ปัจจุบัน&อนาคตฯ ครับ มิตรสหาย&เพื่อนเพจฯ ทุกๆท่าน...

09/01/2026

@09/01/2569
#ก้าวแรกฯ ของปี 2569 และ 49 ปี ของมติชนฯ
9 แรกในวิชาชีพทนายความฯ สู่ความสำเร็จ ความมั่งคั่ง มั่นคง ความสมบูรณ์ ความโชคดี แข็งแรงฯลฯ
และขอให้เป็นการก้าวเดินฯ อย่างมั่นคงของตน พี่ น้อง พ้องเพื่อน มิตรสหายและเพื่อนเพจฯ ตลอดปีและตลอดไปทุกๆท่านด้วยนะครับ

31/12/2025

@1 มกราคม 2569 & 01/01/2026
#ในวาระดิถีขึ้นปีใหม่ฯ ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ได้โปรดดลบันดาลให้ทุกๆท่านพร้อมครอบครัวฯ ประสพแต่ความสุข ความเจริญ สมบูรณ์ พูลลาภฯลฯ...ในสิ่งอันพึงปราถนาทุกประการ ตลอดปีและตลอดไปนะครับ.

29/12/2025

@30/12/2568 อรุณสวัสดิ์ยามเช้าฯ พี่ น้อง ผองเพื่อนและมิตรสหายแฟนเพจฯ นะครับ
วันสุดท้ายฯ ของการทำงานในระบบราชการไทย ก่อนจะถึงวันหยุดราชการ(31 ธันวาคม 2568 ถึง อาทิตย์ 4 ธันวาคม 2569 จำนวน 5 วัน สำหรับวันหยุดสิ้นปี2568 และปีใหม่ 2569)
ซึ่งในส่วนวิชาชีพทนายความและทางสำนักงานฯ ไม่มีวันหยุด เปิดตลอด 24 ชั่วโมงและทุกวันทำการ ไม่หยุดเสาร์ อาทิตย์ และหยุดราชการ เพราะคำว่า "วิชาชีพ" และ "ทนายความ" Self-reliance Economy principle and Life long Leaning.
ในวันนี้ฯ มีประมวลกฎหมายอาญา แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 30 พ.ศ.2568 ประกาศลงราชกิจจานุเบกษา 29 ธันวาคม 2568 มีผลใช้บังคับในวันนี้เป็นต้นไปนะครับ
มีข้อสังเกตุเกี่ยวกับปัญหาคดีอาญา ในภัยคุกคามทางเพศ จึงต้องแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญาในบทนิยามและความผิดฯลฯ ต่อไปนะครับ

21/12/2025

@จันทร์ 22/12/2568
#อรุณสวัสดิ์ยามเช้าฯ ครับ พี่ น้อง พ้องเพื่อน&มิตรสหาย เพื่อนเพจของทางสำนักงานฯ
เช้านี้ฯ มีบทความในหนังสือดีๆ นำมาฝากนะครับ
#หญิงแก่กับร้านหนังสือเก่า
ฉันชื่อเอเลนอร์ แวนซ์ อายุเจ็ดสิบสามปี
และเมื่อเดือนเมษายนที่ผ่านมา จากมุมมองของลูกชายฉัน ทนายความผู้ประสบความสำเร็จสูง ผู้ชอบใช้คำอย่าง “ความรับผิดชอบตามหลักทรัสต์” ฉันได้ก่อ “การกบฏของผู้สูงวัยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” เท่าที่เขาเคยเห็น
ฉันบอกเขาให้ส่งใบแจ้งหนี้มา
จากนั้นฉันเก็บกระเป๋าสองใบ ขายบ้านที่โอไฮโอซึ่งอยู่มานานเกือบห้าสิบปี และใช้เงินประกันชีวิตของสามี ซื้อหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในร้านหนังสือมือสองที่กำลังจะไปไม่รอด. ฉันย้ายไปอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ อากาศรั่ว ลมโกรก ที่อยู่เหนือร้านนั้น
สามีของฉัน แฟรงก์ เป็นคนแสนดี
เขามักมีกลิ่นขี้เลื่อยกับน้ำมันเครื่องจาง ๆ และเชื่ออยู่ไม่กี่อย่าง ศรัทธาทีมคลีฟแลนด์ บราวน์ส และการทำบัญชีให้ตรงเป๊ะถึงเศษสตางค์
เมื่อเขาจากไปเมื่อสองปีก่อน ความเงียบในบ้านหนักจนเหมือนจับต้องได้ วันเวลาของฉันไหลรวมกัน กาแฟ ล้างจาน ข่าวเย็น นอน แล้ววนซ้ำ
บ้านที่เคยมีเสียงหัวเราะและเสื้อฟลานเนลของแฟรงก์ กลับกลวงโบ๋ ไม่ใช่แค่ได้ยินความเงียบ แต่เหมือนกำแพงกำลังกลืนฉันเข้าไป ฉันกำลังเลือนหายไปในชีวิตของตัวเอง
มาร์ก ลูกชายของฉัน หวังดี. เขาเริ่มวางโบรชัวร์มันเงาบนเคาน์เตอร์ครัว สถานที่ชื่อ “โกลเดน ฮอไรซันส์” “วิสเปอร์ริง ไพน์ส” ชุมชนผู้เกษียณที่สวยงาม สนามหญ้าเรียบร้อย ผนังสีพาสเทล กิจกรรมตามตาราง และเจ้าหน้าที่ที่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงแบบเดียวกับที่ใช้กับเด็กเล็ก
“แม่ต้องคิดให้รอบคอบนะ” เขาย้ำ
“บ้านใหญ่เกินไป แม่ไม่ควรอยู่คนเดียว ขายมันเถอะ แล้วย้ายไปคอนโด จะได้พักผ่อนจริง ๆ”
ฉันบอกเขาว่า “มาร์กจ๋า… แม่พักมาแล้วสองปีเต็ม และมันเหนื่อยมาก”
ทุกอย่างเปลี่ยนไปในเช้าวันอังคารวันหนึ่ง
ฉันขับรถเข้าเมือง ผ่านร้านร้างและทางเท้าเงียบ ๆ ภาพเตือนใจถึงสิ่งที่เมืองเราเคยเป็นแล้วฉันก็เห็นป้ายเขียนมือ แปะบนกระจกของร้าน “The Turning Page” ร้านหนังสือเล็ก ๆ แห่งสุดท้ายบนถนนเมน
มันไม่ได้เขียนว่า “ลดราคา”
แต่มันเขียนว่า “เลิกกิจการสิ้นเดือน”
บางอย่างในใจฉันถูกดึงดูด
ฉันจอดรถ แล้วเดินเข้าไป กลิ่นกระดาษเก่า ฝุ่น และกาแฟไหม้ ต้อนรับฉันราวกับเพื่อนเก่า
ชายหนุ่มในกางเกงยีนส์เปื้อนสี นั่งหลังเคาน์เตอร์ ล้อมรอบด้วยซองจดหมายประทับตราสีแดงกองโต. “เราจะปิดสิ้นเดือนนี้ครับ” เขาพูดก่อนฉันจะเอ่ยปาก. “ทุกอย่างลดครึ่งราคา”
“ทำไมล่ะ” ฉันถามอย่างอ่อนโยน
เขาหัวเราะ แต่เป็นหัวเราะที่เหนื่อยล้า
“จะเพราะอะไรล่ะครับ พ่อผมดูแลร้านนี้มาหลายสิบปี ผมรักมัน เขาก็รัก… แต่ความรักไม่จ่ายภาษี ไม่จ่ายค่าไฟ”
ฉันสังเกตซองจดหมายบิลทวงหนี้ในมือเขา
“คุณจับมันกลับหัวอยู่นะ”
เขากะพริบตา
“อ้อ เอ่อ… ครับ สวัสดีครับ..ผมชื่ออเล็กซ์”
“ฉันเอเลนอร์” ฉันบอก
“ฉันทำบัญชีมาสี่สิบห้าปี ดูแลบัญชีโรงงานกระดาษเก่าจนมันปิด คุณกำลังพยายามจำทุกอย่างไว้ในหัว ใช่ไหม”
เขาลังเล
“ตัวเลข… ไม่ใช่จุดแข็งของผม”
“งั้น” ฉันกวาดตามองร้าน แล้วเงยดูเพดาน
“ข้างบนเป็นอพาร์ตเมนต์หรือเปล่า”
“เหมือนห้องเก็บของมากกว่า” เขาตอบ
“หลังคารั่วด้วย”
ฉันสูดลมหายใจยาว ช้า ๆ
“อเล็กซ์ ฟังนะฉันมีเงินจากการขายบ้าน ไม่มากพอจะทำให้คุณรวย แต่พอจะให้ที่นี่มีโอกาสสู้ฉันจะร่วมลงทุน ดูแลแคชเชียร์ จัดบัญชี ช่วยคุณฟื้นร้าน แลกกับการอยู่ห้องข้างบนโดยไม่เสียค่าเช่า หกเดือนลองดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เขามองฉันเหมือนฉันเสนอจะสร้างยานอวกาศ
แต่เขาไม่ปฏิเสธ
คืนนั้น ฉันโทรหาลูกชาย
“แม่ทำอะไรนะ!” มาร์กแทบตะโกน
“แม่เอาเงินบำนาญไปซื้อร้านหนังสือที่กำลังเจ๊งเนี่ยนะ นั่นควรเป็นหลักประกันของแม่!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วที่แม่ลงจอดบนที่นุ่ม ๆ” ฉันตอบ
“แม่ต้องไปก่อน กำลังเรียนใช้ปืนยิงซิลิโคนอุดรอยรั่ว”
แล้วฉันวางสาย ก่อนเขาจะเถียงต่อ
เดือนแรกหนักหนามาก
หลังคารั่วจริง ห้องหนาวจริง ชั้นวางรก ฉันใช้เวลานานจัดสต๊อกที่ถูกลืมมาหลายสิบปี และสร้างระบบบัญชีใหม่
อเล็กซ์เคยแลกหนังสือหายากกับเครดิตร้าน แทนเงินสด
“คุณเอาบทกวีไปจ่ายค่าไฟไม่ได้นะ” ฉันแซว
แต่แล้ว สิ่งสวยงามก็เกิดขึ้น
ลูกค้าเริ่มกลับมา
ฉันเปิดร้านทุกเช้าเก้าโมง ชงกาแฟเข้ม ๆ กวาดหน้าร้าน
คุณเฮนเดอร์สัน ศาสตราจารย์ประวัติศาสตร์เกษียณ แวะมาทุกวัน เราคุยกันเรื่องโรงเรียนมัธยม อากาศ และถนนสายใหม่ที่พารถออกนอกเมือง
ในร้านเล็ก ๆ นี้ คนที่อาจเห็นต่างกันทุกเรื่อง ยืนเคียงกันอย่างสงบ เลือกเรื่องราวเงียบ ๆ
หนังสือสร้างสันติพักรบของมันเอง
มาร์กยังไม่เข้าใจ
“แม่อายุเจ็ดสิบสามแล้วนะ ทำงานหนักกว่าที่เคยอีก แม่ไม่อยากพักเหรอ”
“แม่ไม่ได้ทำงาน” ฉันบอก
“แม่กำลังมีชีวิตอยู่”
เดือนที่แล้ว เราจัด “คืนอ่านเงียบ” ครั้งแรก คุกกี้ กาแฟ เก้าอี้เปิด มีคนมายี่สิบคน ไม่มีคุย ไม่มีเสียง มีแต่ความเงียบที่เป็นเพื่อน
ทหารหนุ่มจากฐานทัพนั่งอ่านในโซนแฟนตาซีเป็นชั่วโมง และดูผ่อนคลายเป็นครั้งแรก
วันหนึ่ง นักเรียนมัธยมแอบสอดโน้ตไว้ใต้ผ้าเช็ดปากให้ฉัน
“ขอบคุณนะคะ คุณแวนซ์ คุณทำให้การแก่ขึ้น ไม่น่ากลัว”
ฉันแปะมันไว้ข้างเครื่องคิดเงิน
ไอเดียวิดีโอเป็นของอเล็กซ์
“เอเลนอร์ คุณเล่าเรื่องหนังสือเก่งมาก ให้ผมอัดหน่อย”
“ฉันไม่ได้เป็นคนดังอินเทอร์เน็ตหรอกนะ” ฉันยืนยัน
แต่เขาก็อัดอยู่ดี
ในวิดีโอ ฉันชูหนังสือ The Grapes of Wrath ที่ปกสึกก่อนจะเริ่มแนะนำ
“คนคิดว่านี่เป็นหนังสือเศร้า” ฉันพูด
“แต่จริง ๆ มันคือเรื่องของความแกร่ง คนที่ยังเปิดหัวใจ แม้ชีวิตพยายามปิดทุกประตู” ฉันเล่าเนื้อหาและ ช่วงที่ประทับใจ ไปอีกมากมาย
เขาโพสต์มัน
เช้าวันต่อมา เขาดูเหมือนเห็นปาฏิหาริย์
“เอเลนอร์… คลิปคุณเป็นไวรัลแล้ว”
สามล้านวิว
ตอนนี้เรามีผู้ติดตามกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นคน เรียกฉันว่า “นักอ่านแห่งถนนเมน”
ผู้คนสั่งหนังสือจากรัฐที่ฉันไม่เคยไป บางคนขับรถหลายชั่วโมงเพื่อมาที่ร้าน
เราไม่ได้แค่รอด เราคือร้านที่คึกคักที่สุดบนถนนเมน และยังจ้างคนเพิ่มด้วย
สัปดาห์ก่อน มาร์กโทรมา น้ำเสียงเบาลง
“แม่ ผมดูวิดีโอแล้ว มันยอดเยี่ยมมาก และ… ถ้าร้านแม่ต้องการความช่วยเหลือทางกฎหมาย บริษัทผมยินดีอย่างยิ่ง”
ฉันยิ้ม
“แม่จะเก็บไว้พิจารณานะลูก แม่ต้องไปแล้ว เรากำลังจัดเวิร์กช็อปเขียนเรซูเม่ให้คนที่ตกงานจากโรงงาน”
ฉันคิดถึงบ้านเก่าไหม ไม่เลย
ที่นั่น ความเงียบเหมือนบทสุดท้าย
ที่นี่ ความเงียบคือเรื่องรอให้ค้นพบ
สารสำคัญไม่ใช่แค่ว่า ไม่เคยสายเกินเริ่มใหม่ แม้มันจริง
แต่คือ “เป้าหมาย” ไม่ได้หายไปตามอายุ
ในโลกที่บางครั้งมองผู้สูงวัยเหมือนควรถอยออกไป จำไว้นะ
เราไม่ใช่เรื่องที่จบแล้ว
เราไม่ใช่ภาระ
เราเป็นห้องสมุดทั้งใบ ทุกริ้วรอย ทุกความทรงจำ ทุกบท ล้วนมีความหมาย
การแก่ขึ้น ไม่ได้แปลว่าหยุดเติบโต
แต่มันหมายถึงการเติบโตให้ลึกขึ้น
อย่าให้ใครบอกว่าเรื่องราวของคุณจบแล้ว
หยิบปากกา แล้วเริ่มบทต่อไปของคุณ.....
เครดิต – Mr_commonsense
Ramet Tanawangsre ถอดความ&ที่มา
#อ่านจบแล้วฯ ลองพิจารณาละกันนะครับFC.