27/01/2026
"အိမ်မပြန်ရမှာ ကြောက်တဲ့ အရွယ်ရောက်လာပြီ"
အဝေးမှာ အလုပ်လာလုပ်နေရတယ်ဆိုတာက အိမ်ကလူတွေ သက်သာစေချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ကြာလာလေလေ၊ အိမ်နဲ့ အဆက်ပြတ်သွားမှာကို ပိုစိုးရိမ်လာလေလေပဲ။ အလုပ်တွေပိပြီး ပင်ပန်းလွန်းလို့ အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေဆိုရင် "ငါ ဒီမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ အိမ်မှာဆိုရင်တော့ မိဘတွေနဲ့အတူ ထမင်းလက်ဆုံ စားနေရလောက်ပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးက ရင်ထဲကို တည့်တည့်တိုးဝင်လာတာပဲ။
တကယ်တမ်း ကြောက်တာက အလုပ်ပင်ပန်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ် ဒီမှာ ရုန်းကန်နေတုန်းမှာ အိမ်ကလူတွေက အိုသွားကြတာ၊ ကိုယ်မရှိတဲ့အချိန် သူတို့ နေမကောင်းဖြစ်မှာ၊ နောက်ဆုံး ကိုယ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှ သူတို့နဲ့ မဆုံလိုက်ရမှာကိုပဲ တကယ်ကြောက်တာ။ အဝေးရောက်နေတဲ့သူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ "ငါမရှိတုန်း ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့" ဆိုတဲ့ ဆုတောင်းက အမြဲရှိနေတယ်။ ဖုန်းဆက်လို့ တစ်ဖက်က ဖုန်းမကိုင်ရင်တောင် ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတာမျိုး။
ပိုက်ဆံတွေ အဆင်ပြေပြီဆိုမှ ပြန်မယ်လို့ အားတင်းထားပေမဲ့ အချိန်က ကိုယ့်ကို စောင့်မနေဘူးလေ။ ကိုယ်က ဒီမှာ ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ သူတို့က တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီး အားနည်းလာကြတာ။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း အရာရာကို ပစ်ချပြီး အခုချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြေးသွားချင်မိတယ်။ အိမ်ပြန်ချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ပြီး ဒီမှာ ဆက်ရုန်းကန်နေရတာက တကယ်ကို စိတ်ပင်ပန်းဖို့ကောင်းတယ်။ အဝေးရောက်နေတဲ့သူတွေအတွက် အိမ်ပြန်လမ်းဆိုတာက မျှော်လင့်ချက်တွေရော၊ စိုးရိမ်စိတ်တွေရော အကုန်လုံး ရောထွေးနေတဲ့ လမ်းတစ်ခုပါပဲ။
゚viralシfypシ゚viralシalシ
☕️
