01/08/2022
Ukazała się właśnie książka z moim rozdziałem o rządach bezprawia w czasie epidemii. Analizuję sprzeczne z Konstytucją nowelizacje prawa karnego uchwalone w 2020 roku.
Tekst składa się z dwóch części.
👉 Po pierwsze, omawiam przepis o kradzieży szczególnie zuchwałej, który trafił do Kodeksu karnego wskutek zmian ukrytych w antyepidemicznej "Tarczy 4.0".
Przypominam powody, dla których cała ówczesna nowelizacja jest niezgodna z Konstytucją, ze względów formalnych. Można je długo wymieniać:
- nowelizacją zajmowała się niewłaściwa komisja,
- przepisy nie przeszły pełnej procedury trzech czytań sejmowych,
- naruszono określony w regulaminie Sejmu terminarz prac nad zmianami kodeksów,
- wprowadzone "poprawki" nie były w ogóle uzasadniane ani dyskutowane, tak jakby nie istniały; nie miały też żadnego związku z materią ustawy,
- przeforsowano je w gruncie rzeczy w tajemnicy przed opinią publiczną, zgłaszając je w szybkim tempie podczas prac komisji, bez powiadomienia posłów o rzeczywistych skutkach uchwalonych przepisów, np. zaostrzeniu sankcji za wiele występków począwszy od nielegalnej aborcji, skończywszy na nieumyślnych błędach medycznych.
O poważnych konsekwencjach uchwalonych przepisów opinia publiczna dowiedziała się dopiero między innymi wskutek naszych Dogmatycznych analiz, co dotyczyło np. nowelizacji artykułu 37a k.k.
Wiele czynów zabronionych stało się wówczas zagrożonych priorytetowo wyłącznie karą więzienia (wcześniej zagrożone były alternatywnie grzywną lub ograniczeniem wolności).
👉 Kradzież szczególnie zuchwała trafiła do Kodeksu karnego w ramach tej samej nowelizacji. A ponieważ tryb uchwalenia przepisów naruszał Konstytucję, przepis o kradzieży szczególnie zuchwałej nie może być podstawą odpowiedzialności karnej w państwie praworządnym.
Nie można stosować wobec obywatela represji na podstawie bezprawnie uchwalonego przepisu.
Nie można zmusić sędziego do stosowania przepisów uchwalonych w nielegalnym trybie.
W książce znajdziecie syntetyczne podsumowanie argumentów wskazujących na niekonstytucyjność nowelizacji, a także podbudowę dla praktyki stosowania prawa.
Skazanie kogokolwiek za kradzież szczególnie zuchwałą jest obrazą prawa materialnego, bo przepis ten nie spełnia standardu "ustawy" określającej warunki ponoszenia odpowiedzialności karnej za przestępstwo. Warunki te spełnia oczywiście tylko ustawa zgodna z Konstytucją.
Niekonstytucyjna co do trybu uchwalenia ustawa, pogarszająca sytuację prawną obywatela, nie jest wiążąca dla sądu.
👉 Po drugie, w swoim rozdziale wskazuję na ustrojowe ryzyka wynikające z zastępowania odpowiedzialności karnej obywatela odpowiedzialnością administracyjną egzekwowaną np. przez Sanepid.
Przykładem patologii, do jakich doprowadziła administratywizacja odpowiedzialności w czasie epidemii jest sprawa nastolatka ukaranego karą 10.000 zł za wjechanie rowerem na trawę nad rzeką... Pisałem o niej na Dogmatach.
Zachęcam serdecznie do sięgnięcia po książkę, a w niej po napisany przeze mnie rozdział.
To specjalistyczne opracowanie naukowe, adresowane szczególnie do praktyków, którzy muszą mierzyć się z niekonstytucyjnymi nowelizacjami prawa karnego.
👉 Obrona państwa prawa przed bezprawiem, które uskutecznia władza polityczna w Polsce, to również sprawiedliwe rozstrzygnięcie KAŻDEJ drobnej, niemedialnej sprawy karnej, w której sąd musi zdecydować, czy sprawcę ukarać za kradzież zwykłą, czy za kradzież szczególnie zuchwałą.
Wiemy już, że za kradzież szczególnie zuchwałą nikogo ukarać nie wolno.
Sąd jest również po to, by obronić obywatela przed niekonstytucyjnymi działaniami ustawodawcy. Dlatego sąd jest władzą niezależną od ustawodawcy, niezawisłą w swych wyrokach, podlega tylko Konstytucji oraz ustawom, które są z nią zgodne.
Moja publikacja jest więc zachętą również do tego, by sędziowie na co dzień czynili użytek ze swej sędziowskiej władzy, dla dobra obywateli!
Namiary na książkę znajdziecie w komentarzu. 🤓
__________
M. Małecki, Rządy prawa kontra rządy niekonstytucyjnych przepisów karnych w czasie epidemii COVID-19 w Polsce, w: Prawo karne i postępowanie karne w dobie epidemii COVID-19. Doświadczenia polskie i wybranych państw europejskich, Warszawa 2022, s. 23-41.
#38
