13/08/2026
Opublikowano uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z 8 lipca 2026 r., sygn. akt II CSKP 89/26, w którym to wyroku SN uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy odniósł się do wielu zagadnień kluczowych dla spraw dotyczących sankcji kredytu darmowego.
Z uzasadnienia ww. wyroku wynika m.in., że odsetki nie mogą być naliczane od prowizji lub innych kosztów kredytu.
Ma to duże znaczenie praktyczne, ponieważ naliczanie odsetek od kosztów kredytu występuje w wielu umowach o kredyt konsumencki.
SN wskazał również, że:
„Dla oceny skuteczności skorzystania z sankcji kredytu darmowego wystarczające jest wykazanie jednego z naruszeń, o których mowa w art. 45 ust. 1 u.k.k.”
Nie jest więc konieczne wykazywanie całego szeregu ww. naruszeń.
Sąd Najwyższy zwrócił ponadto uwagę na:
– obiektywny charakter oceny prawidłowości określenia przez kredytodawcę całkowitej kwoty kredytu oraz całkowitego kosztu kredytu, dokonywanej z uwzględnieniem przepisów prawa oraz standardów wynikających z orzecznictwa TSUE (vide m.in. wyroki w sprawach C-377/14 oraz C-744/24),
– konieczność prawidłowego obliczenia i przedstawienia przez kredytodawcę RRSO,
– obowiązek sformułowania klauzul zawierających przesłanki zmiany opłat i prowizji w sposób umożliwiający konsumentowi samodzielne zweryfikowanie, czy rzeczywiście zaistniały takie przesłanki,
– to, że harmonogram spłaty powinien umożliwiać konsumentowi ustalenie, jaka część każdej raty przypada na kapitał, jaka na odsetki, a jaka na inne koszty kredytu,
– konieczność przekazania konsumentowi pełnej informacji o prawie odstąpienia od umowy, w tym o początku biegu terminu na jego wykonanie oraz zasadach finansowego rozliczenia odstąpienia.
Wyrok II CSKP 89/26 nie ma mocy zasady prawnej. Każdorazowo konieczna jest ocena konkretnej umowy oraz ustalenie, czy doszło do naruszenia objętego art. 45 ust. 1 u.k.k.
Jest jednak kolejnym istotnym głosem w sporach dotyczących SKD.
