Kancelaria Adwokacka Adwokat Milena Kroc

08/01/2026

🔹 ULGI W SPŁACIE ZALEGŁOŚCI PODATKOWYCH – CO MUSI WIEDZIEĆ PODATNIK? 🔹

Rozłożenie na raty zaległości podatkowej to jedna z najczęściej stosowanych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. W praktyce jest to rozwiązanie skierowane do osób, które znalazły się w trudnej sytuacji finansowej i nie są w stanie jednorazowo uregulować należności wobec fiskusa. Warto jednak pamiętać, że uzyskanie takiej ulgi nie jest prawem podatnika, lecz decyzją uznaniową organu podatkowego.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jasno, że podatnik musi wykazać nie tylko trudną sytuację życiową lub finansową, ale również realną zdolność do spłaty zaległości w ratach.

WAŻNE! Jeżeli podatnik powołuje się na sytuację, w której dysponuje wyłącznie środkami na bieżące utrzymanie i nie jest w stanie wygospodarować jakichkolwiek kwot na spłatę rat, organ podatkowy co do zasady odmówi rozłożenia zaległości na raty. W takiej sytuacji brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że ulga doprowadzi do faktycznej spłaty zobowiązania.

📌 Kiedy możliwa jest ulga?
Przepisy przewidują dwie podstawowe przesłanki:
➡️ ważny interes podatnika – np. nagłe i niezależne od podatnika pogorszenie sytuacji materialnej,
➡️ interes publiczny – np. sytuacja, w której brak ulgi mógłby doprowadzić do upadłości przedsiębiorcy i utraty miejsc pracy.

Ustawodawca nie definiuje tych pojęć wprost, dlatego każda sprawa jest oceniana indywidualnie przez organ podatkowy.

📌 Same trudności nie wystarczą
Z orzecznictwa sądów administracyjnych jasno wynika, że podatnik musi nie tylko opisać swoją sytuację, ale także ją udowodnić. Dokumenty potwierdzające brak dochodów, stan zdrowia, sytuację rodzinną czy realne możliwości spłaty zadłużenia w ratach są kluczowe. Brak dowodów lub niewykazanie perspektyw poprawy sytuacji finansowej często prowadzi do odmowy udzielenia ulgi.

📌 Decyzja zawsze należy do organu
Nawet jeśli podatnik wykaże istnienie ważnego interesu, organ podatkowy nie ma obowiązku udzielić ulgi – może, ale nie musi. Również sąd administracyjny nie zastępuje organu w tej decyzji – bada jedynie, czy postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo.

⚖️ Wniosek praktyczny
Składając wniosek o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, warto:
✔️ rzetelnie opisać swoją sytuację,
✔️ dołączyć komplet dokumentów,
✔️ wykazać realną możliwość spłaty zadłużenia.

Profesjonalnie przygotowany wniosek znacząco zwiększa szanse na pozytywne rozstrzygnięcie.

📞 Masz zaległości podatkowe i zastanawiasz się, czy możesz skorzystać z ulgi? Skontaktuj się z naszą Kancelarią – pomożemy ocenić Twoją sytuację i przygotować odpowiednie pismo.

03/12/2025

Jakie prawa ma konsument, gdy podpisał niejasną lub nieprzeczytaną umowę?

Kluczowe jest to, że samo podpisanie nie wyłącza ochrony konsumenta. Zgodnie z prawem przedsiębiorca ma obowiązek zapewnić, aby wzorzec umowy był jasny, zrozumiały i udostępniony przed zawarciem umowy. Jeżeli tego obowiązku nie dopełni — odpowiada, a konsument zyskuje szereg możliwości.

Poniżej przedstawiam najważniejsze.

1. Nieważność lub bezskuteczność niejasnych postanowień

Jeżeli postanowienia umowy:

-są niezrozumiałe,
-pozwalają przedsiębiorcy na dowolność,
-ukrywają prawdziwe koszty,
-naruszają dobre obyczaje,
-są sprzeczne z prawami konsumenta wynikającymi z ustaw,
to mogą zostać uznane za klauzule niedozwolone (abuzywne).

Co to oznacza dla konsumenta?

Nie wywołują skutków prawnych, jakby w ogóle ich nie było.

Umowa „działa” dalej bez tych zapisów.

Często prowadzi to do obniżenia kosztów, np. pożyczki lub kredytu.

(Dotyczy to zwłaszcza ukrytych opłat, prowizji, lichwiarskich kosztów pozaodsetkowych, niejasnych zasad oprocentowania).

2. Wiąże tylko jasna, zrozumiała część umowy

Prawo konsumenckie przewiduje zasadę:
➡ jeśli zapis można rozumieć dwojako, interpretuje się go na korzyść konsumenta.

Jeżeli umowa jest niejasna, to:

-interpretacja korzystniejsza dla klienta musi być przyjęta,
-przedsiębiorca nie może powoływać się na „swój” sposób rozumienia.

3. Prawo do odstąpienia od umowy

W wielu typach umów konsument ma ustawowe prawo odstąpić od umowy bez podawania przyczyny, nawet jeśli wcześniej ją podpisał.

Przykłady:

Kredyt konsumencki / pożyczka → prawo odstąpienia w ciągu 14 dni.

Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość → 14 dni na odstąpienie.

Niektóre usługi finansowe – nawet do 30 dni.

Odstąpienie powoduje, że umowa jest uznana za nigdy niezawartą — konsument oddaje tylko to, co faktycznie otrzymał (np. kwotę kredytu bez kosztów poza odsetkami za okres korzystania).

4. Reklamacja i żądanie wyjaśnienia treści umowy

Konsument może złożyć reklamację, wskazując:

-że nie otrzymał wzorca przed podpisaniem,
-że zapisy są dla niego niezrozumiałe,
-że przedsiębiorca nie poinformował go o kosztach lub ryzyku.

Przedsiębiorca ma obowiązek udzielić odpowiedzi (w sektorze finansowym – w 30 dni).

5. Zgłoszenie sprawy do UOKiK lub Rzecznika Finansowego

Gdy umowa narusza prawa konsumenta, można:

✔ zawiadomić UOKiK

UOKiK może wszcząć postępowanie i nałożyć na przedsiębiorcę wysoką karę.

✔ zgłosić sprawę do Rzecznika Finansowego (bank/pożyczka)

Rzecznik analizuje spór, pomaga w negocjacjach, a w razie potrzeby wydaje istotny pogląd do sprawy sądowej.

6. Pozew do sądu o unieważnienie lub zmianę umowy albo o zwrot nienależnie pobranych opłat

Jeśli dokumenty są:

-niejasne,
-niepełne,
-niezgodne z prawem,
-sprzeczne z obowiązkiem informacyjnym przedsiębiorcy,

sąd może:

-usunąć abuzywne postanowienia,
-przeliczyć koszty umowy bez tych zapisów,
-zasądzić zwrot opłat pobranych na ich podstawie,
-a w skrajnych przypadkach — unieważnić całą umowę.

W przypadku pożyczek i kredytów często oznacza to tysiące złotych oszczędności.

7. Brak związania wzorcem umowy niedostarczonym wcześniej

Jeśli konsument:

-podpisał umowę,
a wzorzec, regulamin, OWU lub tabela opłat nie zostały mu doręczone przed podpisaniem,

to przedsiębiorca nie może się na nie powoływać.

To bardzo częsty problem w parabankach i firmach pożyczkowych.

8. Odpowiedzialność przedsiębiorcy za brak starannego wyjaśnienia zasad umowy

Przedsiębiorca ma obowiązek:

-jasno wyjaśnić treść umowy,
-wskazać ryzyka,
-wskazać wszystkie koszty,
-odpowiedzieć na pytania konsumenta.

Jeżeli tego nie zrobił, może odpowiadać za:

-wprowadzenie w błąd,
-naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,
-zatajanie informacji,
-stosowanie nieuczciwych praktyk rynkowych.

To otwiera drogę do unieważnienia lub modyfikacji umowy.

✔ Podsumowanie – konsument NIE jest „bezbronny”, nawet jeśli podpisał niejasną umowę

Konsument, który podpisał nieprzeczytaną lub niezrozumiałą umowę, może:

✔ odstąpić od niej (np. 14 dni w kredycie konsumenckim),
✔ powołać się na nieważność niejasnych klauzul,
✔ żądać interpretacji korzystnej dla siebie,
✔ złożyć reklamację,
✔ zgłosić sprawę do UOKiK lub Rzecznika Finansowego,
✔ iść do sądu i odzyskać nienależne opłaty lub unieważnić umowę,
✔ powoływać się na to, że wzorzec nie został dostarczony przed podpisaniem,
✔ wskazywać, że przedsiębiorca wprowadził go w błąd.

Prawo daje konsumentowi bardzo szeroką ochronę — szczególnie w branży finansowej, gdzie ryzyko nadużyć jest największe.

Call now to connect with business.

03/12/2025

ZANIM PODPISZESZ UMOWĘ KREDYTU LUB POŻYCZKI
LUB PODPISZESZ UMOWĘ BEZ ZAPOZNANIA SIĘ Z JEJ TREŚCIĄ BĄDŹ TREŚĆ TEJ UMOWY JEST DLA CIEBIE NIEZROZUMIAŁA

W relacjach z konsumentami przejrzystość i zrozumiałość wzorców umów to nie tylko dobra praktyka, lecz przede wszystkim obowiązek wynikający z przepisów prawa. Każdy przedsiębiorca, który posługuje się regulaminami, ogólnymi warunkami umowy czy innymi dokumentami standaryzującymi relacje z klientem, musi zadbać o ich jasność. Dotyczy to w szczególności banków oraz instytucji pożyczkowych, które działają w branży objętej szczególnym nadzorem i regulacją.

Zbyt skomplikowane lub nieprecyzyjne konstrukcje umowne mogą skutkować poważnymi konsekwencjami – od uznania postanowień za niedozwolone, po spory sądowe czy interwencje UOKiK.

Czym właściwie jest wzorzec umowy?

Art. 384 § 1 Kodeksu cywilnego wskazuje, że dokument przygotowany jednostronnie przez przedsiębiorcę — np. regulamin, ogólne warunki umowy, formularz czy nawet tabela opłat — wiąże konsumenta wtedy, gdy zostanie mu doręczony przed zawarciem umowy.

Co więcej:

wzorce udostępniane elektronicznie muszą być tak przekazane, aby konsument mógł je przechować i odtworzyć,

w relacjach z konsumentem nie działa zasada „powszechnego zwyczaju” — przedsiębiorca nie może domyślnie zakładać, że klient zna dokument, jeśli nie został mu wyraźnie udostępniony.

W praktyce oznacza to, że zarówno bank, jak i firma pożyczkowa mają obowiązek przedstawić klientowi komplet dokumentów przed zawarciem umowy — w sposób rzetelny, jasny i umożliwiający spokojne zapoznanie się z ich treścią.

Język dokumentów ma być zrozumiały dla zwykłego odbiorcy.

Orzecznictwo konsekwentnie podkreśla, że przedsiębiorca opracowujący wzorzec umowy powinien posługiwać się językiem:

-prostym,
-jednoznacznym,
-przejrzystym,
-zrozumiałym dla osoby bez specjalistycznej wiedzy.

Sąd Apelacyjny w Warszawie już w 2012 r. (VI ACa 795/12) zwrócił uwagę, że przedsiębiorca posiada przewagę profesjonalną, dlatego to na nim spoczywa obowiązek formułowania umowy w sposób niebudzący wątpliwości.

W sektorze finansowym ten standard ma szczególne znaczenie. Konsument nie musi znać pojęć technicznych, takich jak:

-RRSO,
-oprocentowanie zmienne oparte o wskaźnik referencyjny,
-całkowity koszt kredytu,
-prowizje dystrybucyjne,
-harmonogram rat malejących i równych,
-opłaty windykacyjne,
-„ubezpieczenia” funkcjonujące jako obejście limitów kosztów pozaodsetkowych.

Jeśli te pojęcia pojawiają się w dokumentach bez jasnego wyjaśnienia, instytucja finansowa ryzykuje zarzut wprowadzania konsumenta w błąd.

Ryzyka dla banków i parabanków wynikające ze stosowania niejasnych postanowień
1. Zarzut stosowania klauzul abuzywnych

Niejasne postanowienia, które mogą być rozumiane na kilka sposobów, często okazują się niezgodne z dobrymi obyczajami i mogą zostać uznane za klauzule niedozwolone. W sektorze finansowym dotyczy to zwłaszcza:

-ukrytych opłat,
-niejasnych zasad zmiany oprocentowania,
-tabel opłat ustalanych według „uznania banku”,
-zawiłych reguł wcześniejszej spłaty pożyczki,
-automatycznego doliczania usług dodatkowych.

2. Interwencja Prezesa UOKiK

UOKiK regularnie kontroluje banki i firmy pożyczkowe, nakładając kary za:

-niejednoznaczne regulaminy,
-nieprawidłowe informowanie o kosztach,
-ukrywanie opłat w załącznikach,
-wprowadzanie konsumenta w błąd co do realnych kosztów zobowiązania.

3. Ryzyko nieważności wybranych postanowień, a nawet całej umowy

Jeżeli kluczowe elementy umowy, takie jak sposób ustalania kosztów lub zasad spłaty, są nieczytelne lub jednostronne, sąd może:

-eliminować konkretne postanowienia,
-przeliczać kredyt bez nich,
-a w skrajnych przypadkach – stwierdzić nieważność całej umowy.

W sporach dotyczących kredytów i pożyczek spotyka się to coraz częściej.

Wzorce umów w branży finansowej – co nimi jest?

Sąd Apelacyjny w Warszawie (VI ACa 663/22) przypomniał, że art. 384 k.c. zawiera katalog otwarty, a wzorcem umowy może być każdy dokument wykorzystywany masowo w relacjach przedsiębiorca–konsument, w tym:

-regulaminy i OWU kredytów,
-tabele oprocentowania,
-cenniki usług dodatkowych,
-formularze informacyjne,
-załączniki dotyczące opłat windykacyjnych,
-taryfy prowizji i opłat bankowych.

Oznacza to, że bank lub firma pożyczkowa odpowiada nie tylko za treść samej umowy, ale za każdy dokument, który może wpływać na prawa i obowiązki klienta.

Dlaczego to takie ważne dla sektora kredytowego i pożyczkowego?

Kredyt czy pożyczka to produkt finansowy obciążony ryzykiem i zwykle zawierany na wiele miesięcy lub lat. Konsument musi dokładnie znać:

- wysokość i strukturę kosztów,
- warunki spłaty,
- konsekwencje opóźnień,
- sposób naliczania oprocentowania,
- zasady zmiany parametrów finansowych,
- prawa do wcześniejszej spłaty,
- zasady odstąpienia od umowy.

Brak przejrzystości w tym zakresie jest jednym z najczęstszych powodów sporów, które trafiają do sądów, o czym w kolejnym poście.

Call now to connect with business.

25/11/2025

JAK W PRAKTYCE DOCHODZIĆ ZACHOWKU

1. Ustalenie, czy w ogóle przysługuje zachowek.

Zachowek należy się – o ile nie doszło do skutecznego wydziedziczenia – następującym osobom:
-zstępnym (dzieciom, wnukom),
-małżonkowi,
-rodzicom spadkodawcy (gdy nie ma zstępnych).

Wysokość zachowku:

2/3 udziału, jaki przypadłby przy dziedziczeniu ustawowym – jeśli uprawniony jest małoletni lub trwale niezdolny do pracy;

1/2 udziału – w pozostałych przypadkach.

2. Ustal skład i wartość majątku spadkodawcy (w tym darowizny)

Zachowek oblicza się od czystej wartości spadku, powiększonej o określone darowizny i zapisy windykacyjne.

Co należy ustalić:
-co należało do spadku (nieruchomości, oszczędności, przedmioty wartościowe);
-jakie darowizny zrobił spadkodawca, zwłaszcza:
na rzecz spadkobierców,
na rzecz innych osób (z ograniczeniami czasowymi).
-wartości rynkowe poszczególnych składników majątku.

W praktyce często konieczna jest wycena rzeczoznawcy.

3. Ustalenie, do kogo należy skierować roszczenie.

Co do zasady:

Pozwanymi są spadkobiercy, a jeśli jest ich kilku – odpowiadają solidarnie.

Po dziale spadku – każdy odpowiada tylko do wysokości wartości tego, co otrzymał.

Jeśli spadkodawca za życia robił darowizny, a spadkobiercy nie mają majątku, można kierować roszczenie przeciwko obdarowanym (w określonych granicach).

4. Wezwanie do zapłaty (nie jest obowiązkowe, ale warto)

Zanim złożymy pozew, dobrze jest:

Obliczyć wysokość przysługującego zachowku.

Wysłać pisemne wezwanie do zapłaty z podaniem kwoty i terminu.

Ułatwia to rozpoczęcie negocjacji, wykazanie, że podjęto próby polubownego załatwienia sprawy (ważne przed sądem).

5. Złożenie pozwu o zapłatę zachowku

Gdy po wezwaniu brak jest dobrowolnej zapłaty (a zazwyczaj tak wygląda sytuacja), składamy powództwo do sądu cywilnego (wydział cywilny właściwego sądu rejonowego/okręgowego – zależnie od wartości sporu).

Pozew powinien zawierać:

-oznaczenie stron,
-żądaną kwotę zachowku,
-wyliczenie, jak została obliczona,
-dowody (akt zgonu, testament, odpis KW, wyceny, wykaz darowizn, korespondencję).

Opłata od pozwu:
5% wartości żądania.

6. Postępowanie sądowe

W sprawach o zachowek kluczowe są:

-opinie biegłych (wyceny nieruchomości, ruchomości),
-ustalenie wartości darowizn,
-ustalenie kręgu spadkobierców,
-ocena ewentualnego wydziedziczenia.

Możliwa jest także ugoda na dowolnym etapie – nawet w sądzie.

7. Wykonanie wyroku

Po wyroku:

Jeżeli zobowiązany nie zapłaci – należy skierować sprawę do komornika.

8. Termin przedawnienia

Roszczenie o zachowek przedawnia się:

po 5 latach od ogłoszenia testamentu – gdy spadkodawca zostawił testament,

po 5 latach od otwarcia spadku (śmierci) – gdy dziedziczenie ustawowe.

Praktyczna rada

Sprawy o zachowek są bardzo matematyczne – opierają się na:
-precyzyjnym ustaleniu wartości majątku,
-ustaleniu darowizn i obdarowanych,
-właściwym obliczeniu ułamków.

Często warto skorzystać z pomocy prawnika lub choćby konsultacji, aby:

-poprawnie obliczyć zachowek,
-uniknąć błędów w pozwie,
-odpowiednio przygotować dowody.

06/02/2025

ROZWÓD Z ORZECZENIEM O WINIE CZY BEZ A ALIMENTY OD BYŁEGO WSPÓŁMAŁŻONKA
W sytuacjach okołorozwodowych, osoba wnosząca pozew o rozwód niejednokrotnie stoi przed dylematem czy wnosić pozew z orzeczeniem o wyłącznej winie pozwanej/go czy też bez orzekania o niej. Dylematowi temu często towarzyszy pytanie – jakie konsekwencje wiążą się z orzeczeniem o winie bądź orzeczeniem bez orzekania co do winy jednej ze stron lub winy obydwojga .

Jeśli powódka/powód jest przekonany o wyłącznej winie współmałżonka, natomiast z jego strony nie zachodzą okoliczności, które spowodowałyby orzeczenie przez Sąd rozwiązania związku małżeńskiego z winy obojga stron (ponieważ takie orzeczenie również może zapaść w toku postępowania rozwodowego), i w jej odczuciu to współmałżonek jest wyłącznie winny rozkładu małżeństwa, można wnosić pozew z orzeczeniem o winie wyłącznie jednej ze stron.

Natomiast, jeśli pomiędzy Stronami zachodzą okoliczności, które powodowałyby orzeczenie rozwodu z winy obojga stron, należy rozważyć możliwość wnioskowania o wydanie orzeczenia bez orzekania o winie. Co ważne, w tym przypadku konieczna jest zgoda obydwu małżonków.
Procedowanie przez Sąd w postępowaniu o rozwód bez orzekania o winie stanowczo przyśpiesza postępowanie rozwodowe. Postępowanie dowodowe ogranicza się wówczas do przesłuchania stron oraz świadka, ale w tej sytuacji jedynie na fakt wykonywania władzy rodzicielskiej przez rodziców. W przypadku, gdy nie ma małoletnich dzieci, postępowanie zasadniczo ogranicza się do przesłuchania stron.
Orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie bądź z orzeczeniem o winie determinuje w istocie kwestię alimentów, których można dochodzić od byłego współmałżonka.
I. w przypadku orzeczenia bez orzekania o winie:
• warunkiem przyznania alimentów od małżonka, który nie jest wyłącznie winny rozpadu małżeństwa, jest znajdowanie się w stanie niedostatku. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że pojęcie niedostatku oznacza z jednej strony brak jakichkolwiek środków utrzymania, ale też i sytuacje, kiedy uzyskane środki nie wystarczają na pełne zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb.
• alimentów od byłego małżonka można domagać się w okresie 5 lat od daty uprawomocnienia się wyroku. Należy jednak wyjaśnić, że wygaśnięcie alimentów w omawianym przypadku nie następuje z mocy prawa. Jeśli po upływie pięciu lat nie zostanie wydany wyrok uchylający ten obowiązek, będzie on cały czas aktualny.

II. Jeżeli Sąd wyda wyrok z winy obu stron, to każdemu z małżonków będzie przysługiwało roszczenie żądania alimentów dla siebie od drugiego małżonka, jeżeli wykaże, że znajduje się w niedostatku. Obowiązują przy tym wyroku te same zasady jak przy wyroku bez orzekania o winie

III. w przypadku orzeczenia rozwodu z winy jednego małżonka:
• przy alimentach od małżonka wyłącznie winnego rozpadu małżeństwa, nie jest potrzebny „stan niedostatku”, a wystarczy „istotne pogorszenie sytuacji materialnej”.
• nie ma ograniczenia czasowego. Ponowne wstąpienie w związek małżeński osoby pobierającej alimenty jest podstawą do złożenia w sądzie wniosku o ustanie obowiązku alimentacyjnego.

W istocie różnica pomiędzy orzeczeniem rozwodu bez orzekania o winie a orzeczeniem o winie, poza odczuciem sprawiedliwości, ma swoje realne konsekwencje w zakresie ewentualnego roszczenia alimentacyjnego wobec byłego współmałżonka.

30/01/2025

SANKCJA DARMOWEGO KREDYTU – CO OZNACZA ?

Stanowi ona rodzaj „kary” dla przedsiębiorcy (banku lub innego podmiotu), który zawierając umowę z konsumentem naruszył przepisy ustawy o kredycie konsumenckim.

Konsekwencją skorzystania z instytucji sankcji kredytu darmowego sprowadza się do pozbawienia Banku czy innego podmiotu udzielającego pożyczki dochodu, który stanowiły koszty związane z kredytem lub pożyczką tj. odsetki, opłaty, prowizje itp. oraz inne koszty pobierane w ciężar kapitału kredytu, co oznacza że rata kredytu zostaje znacznie obniżona, a do spłaty pozostanie jedynie użyczony kapitał.

Sankcja kredytu darmowego dotyczy tzw. kredytów konsumenckich. Oznacza to, że podstawowym warunkiem skorzystania z sankcji kredytu darmowego jest istnienie określonych uchybień w umowie, której treść podlega regulacjom ustawy o kredycie konsumenckim oraz złożenie stosownego oświadczenia, w przewidzianym prawie terminem.
Przesłanki skorzystania z sankcji kredytu darmowego:
• umowa musi być zawarta przez osobę fizyczną,
• wypłacony na mocy umowy kredyt nie może opiewać na więcej, niż 255.550,00 zł albo równowartość tejże kwoty w walucie obcej (z pewnymi wyjątkami – o czym poniżej),
• całkowita spłata kredytu nie mogła nastąpić dawniej niż na rok przed złożeniem oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.

Należy jednak wskazać, że sankcja kredytu darmowego ogranicza się w przypadku umów kredytu hipotecznego do kosztów kredytu należnych kredytodawcy za okres czterech lat poprzedzających dzień złożenia oświadczenia przez konsumenta.

Z sankcji kredytu darmowego mogą również skorzystać kredytobiorcy lub pożyczkobiorcy, których umowa została wypowiedziana przez kredytodawcę.

Kancelaria prowadzi usługi w ramach analizy umów pod kątem możliwości zastosowania sankcji kredytu darmowego, reprezentuje Pożyczkobiorcę zarówno przed Bankiem (innym podmiotem będącym Pożyczkodawcą), jak i przed Sądem w toku postępowania cywilnego.

23/01/2025

Alimenty a świadczenie rodzinne 800+

Wiele osób zastanawia się, czy pobierane na dziecko świadczenie wychowawcze ma bezpośredni wpływ na obliczanie wysokości należnych alimentów, w szczególności czy sądy od ustalonej kwoty alimentów w toku postępowania odejmują kwotę 800 zł z tytułu otrzymywanego przez rodzica świadczenia rodzinnego.

Odpowiedź na to pytanie brzmi: NIE. Jednoznaczna jest tu treść art. 135 §3 pkt 3 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zgodnie z tym przywołanym przepisem na zakres świadczeń alimentacyjnych nie wpływa świadczenie wychowawcze.

Przyznawanie świadczenia wychowawczego wynika z przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Z regulacji ustawowych wynika w szczególności, że celem świadczenia jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych.

Przy ustalaniu wysokości alimentów Sąd bierze pod uwagę dowody przedstawione przez strony, ustalając uzasadnione potrzeby dziecka oraz kwotę na ich pokrycie oraz dzieli ją pomiędzy rodzicami. Sąd pod uwagę bierze możliwości zarobkowe rodziców, ale też fakt sprawowania osobistej opieki. Istotny jest także upływ czasu od ostatniego wyroku alimentacyjnego, o ile taki został wydany.

Jeśli od dłuższego czasu alimenty pozostają na tym samym poziomie poza zmianami skutkującymi podwyższeniem kosztów utrzymania dziecka (m.in. wiek, leczenie itp.) należy także wskazać na takie okoliczności jak inflacja, wzrost cen (co było także podstawą podwyższenia świadczenia rodzinnego z 500 na 800 zł.)

Jak wskazuje art. 138 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, istnieje możliwość zmiany wysokości ustalonych alimentów w świetle zmieniających się okoliczności wychowania dziecka na przestrzeni lat. Przy czym należy pamiętać, że zmiany orzeczenia dotyczącego obowiązku alimentacyjnego mogą zażądać zarówno rodzice pobierający alimenty, jak i ci płacący na rzecz dziecka, o ile dojdzie do zmiany okoliczności w życiu rodzica uprawnionego do alimentów lub zobowiązanego do jego płacenia.

21/01/2025

Z dniem 15 listopada 2023r. weszły w życie zmiany kodeksu cywilnego w zakresie postępowania o uznanie za niegodnego dziedziczenia, które ukierunkowane zostały na rozszerzenie przyczyn niegodności dziedziczenia wskazanych w art. 928 kc.

Przesłankami tymi są:
1) spadkobierca dopuścił się umyślnie ciężkiego przestępstwa przeciwko spadkodawcy;
2) spadkobierca podstępem lub groźbą nakłonił spadkodawcę do sporządzenia lub odwołania testamentu albo w taki sam sposób przeszkodził w dokonaniu jednej z tych czynności;
3) spadkobierca umyślnie ukrył lub zniszczył testament, podrobił go lub przerobił albo świadomie skorzystał z testamentu podrobionego lub przerobionego przez inną osobę;

i wreszcie ostatnie NOWE przesłanki wprowadzone nowelą
4) spadkobierca uporczywie uchylał się od wykonywania wobec spadkodawcy obowiązku alimentacyjnego określonego orzeczeniem, ugodą albo inną umową;
5) spadkobierca uporczywie uchylał się od wykonywania obowiązku pieczy nad spadkodawcą, w szczególności wynikającego z władzy rodzicielskiej, opieki, sprawowania funkcji rodzica zastępczego, małżeńskiego obowiązku wzajemnej pomocy albo obowiązku wzajemnego szacunku i wspierania się rodzica i dziecka.

WAŻNE!
Na nowe przyczyny niegodności dziedziczenia można powołać się wówczas, gdy zachowania spadkobiercy miały miejsce dopiero po dniu 15 listopada 2023r.

Pozew może wnieść każdy, kto ma interes, w ciągu roku od dnia, w którym dowiedział się o przyczynie niegodności, nie później niż przed upływem lat trzech od otwarcia spadku tj. śmierci spadkodawcy.

Istotne jest również to, że powód obciążony jest udowodnieniem podstaw dotyczących niegodności dziedziczenia, chyba że spadkodawca przebaczył spadkobiercy, wówczas ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na pozwanym.

21/01/2025