12/02/2026
◼️ W komunikacie prasowym do dzisiejszego orzeczenia TSUE wskazano: „obowiązek informacyjny ciążący na banku nie zobowiązuje go do przekazywania konsumentowi szczegółowych informacji na temat metodologii regulowanego wskaźnika referencyjnego służącego do obliczania zmiennej stopy procentowej”.
◼️ Po pierwsze Trybunał stwierdził, że dyrektywa dotycząca nieuczciwych warunków (93/13) ma zastosowanie w sprawie, ponieważ bank w umowie kredytu ma możliwość określenia umownego wskaźnika referencyjnego lub stałej marży.
◼️ Po drugie wymóg przejrzystości przewidziany w dyrektywie, zdaniem Trybunału, nie nakłada na bank obowiązku przekazania konsumentowi szczegółowych informacji na temat metodologii wskaźnika referencyjnego, takiego jak WIBOR (aktualnie regulowanego przez unijne rozporządzenia BMR). Bank powinien poinformować konsumenta w sposób wystarczająco precyzyjny i dokładny o nazwie stosowanego wskaźnika referencyjnego, jego administratorze, a także o potencjalnych konsekwencjach stosowania zmiennego WIBOR, tak aby umożliwić mu oszacowanie całkowitego kosztu kredytu. Wszelkie dodatkowe informacje przekazane przez bank w danym wypadku nie powinny przedstawiać zniekształconego obrazu tego wskaźnika. Niemniej to administrator wskaźnika ma obowiązek publikować lub udostępniać główne elementy metodologii każdego wskaźnika referencyjnego, który dostarcza, i do których bank może odsyłać konsumenta (np. za pomocą odesłania do strony internetowej administratora). Od 2018 r. tego typu obowiązki w Polsce spoczywają na GPW Benchmark S.A.
◼️ Po trzecie wskaźnik WIBOR można uznać za zgodny z rozporządzeniem BMR, więc ani brak poinformowania kredytobiorcy o pewnych szczególnych cechach tego wskaźnika (jak np. o tym, że bank jest jednym z tych przekazujących dane wykorzystywane do ustalenia WIBOR), ani same te szczególne cechy nie nadają analizowanemu warunkowi umownemu nieuczciwego charakteru. Klauzula dotycząca WIBOR’u w umowie kredytowej nie powoduje co do zasady sama w sobie znaczącej nierównowagi między stronami na niekorzyść konsumenta.
◼️ Co istotne w tej sprawie analizowana była umowa z 1.08.2019 r. Innymi słowy - dzisiejszy wyrok nie zamyka drogi do podważania wcześniejszych umów kredytowych, podpisanych przed 2018 r. Zakres obowiązków informacyjnych banków w przypadku starych umów może by szerszy.
◼️ TSUE przy tym zaznacza:
„85 Poinformowanie przed zawarciem umowy o warunkach umownych i skutkach jej zawarcia ma bowiem fundamentalne znaczenie dla konsumenta. To w szczególności na podstawie tej informacji ten ostatni podejmuje decyzję, czy zamierza związać się warunkami umownymi sformułowanymi uprzednio przez przedsiębiorcę. W konsekwencji, skoro ustanowiony przez dyrektywę 93/13 system ochrony opiera się na założeniu, że konsument jest stroną słabszą niż przedsiębiorca, między innymi ze względu na stopień poinformowania, wymóg ten musi podlegać wykładni rozszerzającej”
„95 (…) kredytodawca oferujący na rynku zawieranie umów o kredyt odsyłających do wskaźnika referencyjnego w rozumieniu rozporządzenia 2016/1011 jest zobowiązany do podania, wśród ogólnych informacji, które musi udostępniać na bieżąco, „nazw [danych] wskaźników referencyjnych i ich administratorów oraz informacji o potencjalnych konsekwencjach dla konsumenta””
◼️ Kolejne orzeczenia w sprawie C-586/25 i powinny dać odpowiedź na pytanie co TSUE myśli o sprawach, w których analizowane jest zmienne oprocentowanie oparte o WIBOR przed wejściem w życie unijnego rozporządzenia 2016/1011 (BMR), opisującego zasady ustalania i stosowania benchmarków na rynku bankowym. Z kolei w sprawie C-607/25 TSUE zmierzy się z pytaniem, czy brak górnego limitu odsetkowego w umowach kredytowych nie narusza unijnych przepisów.
Wyrok TSUE z 12.02.2026 r. o kredytach z stawką referencyjną WIBOR (C-471/24)
