Kancelaria Adwokacka Sławomir Korbela

23/03/2026

W debacie publicznej o procesie karnym najczęściej mówi się o oskarżonym, obrońcy, prokuratorze i sądzie. To oni zwykle skupiają uwagę opinii publicznej, mediów i obserwatorów sali rozpraw. Tymczasem obok tej najbardziej widocznej osi postępowania istnieje jeszcze jedna postać, której rola bywa bardzo istotna, choć często niedoceniana. Chodzi o pełnomocnika.

W praktyce sądowej wiele osób zauważa obecność adwokata lub radcy prawnego siedzącego obok prokuratora albo reprezentującego pokrzywdzonego, ale nie zawsze wie, jaką dokładnie funkcję taka osoba pełni. A to właśnie pełnomocnik może stać się kluczowym wsparciem dla tych uczestników postępowania karnego, którzy sami nie mają wystarczającej wiedzy, doświadczenia ani narzędzi, by skutecznie zadbać o swoje interesy.

⚖️ Nie tylko oskarżony ma profesjonalne wsparcie.

W powszechnym odbiorze pomoc prawnika w procesie karnym kojarzy się przede wszystkim z obrońcą oskarżonego. To jednak tylko część prawdy. Proces karny nie dotyczy wyłącznie osoby, której przedstawiono zarzuty. To również przestrzeń, w której swoich praw dochodzą osoby pokrzywdzone przestępstwem, a czasem także inni uczestnicy postępowania.

Właśnie w tym miejscu pojawia się pełnomocnik. Jego zadaniem jest działanie w imieniu i interesie innych stron niż oskarżony. Może on reprezentować pokrzywdzonych zarówno na etapie postępowania przygotowawczego, czyli przed organami ścigania, jak i później przed sądem. To oznacza, że osoba dotknięta skutkami przestępstwa nie musi pozostawać sama wobec skomplikowanej procedury, formalizmów i języka prawa.

⚖️ Kto może być pełnomocnikiem.

Nie jest to funkcja przypadkowa ani dostępna dla każdego. Pełnomocnikami w procesie karnym mogą być adwokaci i aplikanci adwokaccy, radcy prawni i aplikanci radcowscy, a także radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie jej ustawowej działalności. To pokazuje, że ustawodawca wyraźnie wiąże tę rolę z profesjonalnym przygotowaniem prawniczym.

Nie chodzi więc tylko o zwykłe „towarzyszenie” stronie w procesie. Pełnomocnik ma być realnym narzędziem ochrony interesów osoby, którą reprezentuje. Ma znać procedurę, reagować na uchybienia, składać wnioski, dbać o aktywność procesową i pilnować, aby prawa jego mocodawcy nie zostały zlekceważone.

⚖️ Pełnomocnik także dla tych, którzy formalnie nie są stroną.

To szczególnie ciekawy i ważny element. Pełnomocnik może działać nie tylko na rzecz stron postępowania karnego, ale również w imieniu innych osób, które stronami nie są. Przykładem mogą być biegli albo świadkowie.

Z perspektywy praktycznej ma to duże znaczenie. Postępowanie karne bywa bowiem skomplikowane nie tylko dla oskarżonych i pokrzywdzonych, ale także dla osób, które uczestniczą w nim w innej roli. Świadek może potrzebować pomocy prawnej w związku z ochroną swoich praw, a biegły może mieć interes w prawidłowym uregulowaniu swojej pozycji procesowej. Prawo dostrzega więc, że także te osoby mogą potrzebować profesjonalnego wsparcia.

Jednocześnie nie jest to uprawnienie całkowicie automatyczne. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może odmówić dopuszczenia pełnomocnika do udziału w sprawie, jeśli uzna, że obrona interesów osoby niebędącej stroną tego nie wymaga. To rozwiązanie pokazuje, że ustawodawca próbuje zachować równowagę między prawem do pomocy prawnej a sprawnością postępowania.

⚖️ Czym pełnomocnik różni się od obrońcy.

Choć w praktyce obie role pełnią często ci sami przedstawiciele zawodów prawniczych, ich funkcja procesowa nie jest taka sama. Obrońca działa na rzecz oskarżonego i co do zasady jego aktywność jest ściśle związana z ochroną interesu tej właśnie osoby. Pełnomocnik natomiast reprezentuje inne podmioty uczestniczące w postępowaniu.

To odróżnienie nie jest wyłącznie teoretyczne. Ma ono znaczenie dla charakteru podejmowanych czynności. Pełnomocnik działa w granicach udzielonego mu pełnomocnictwa i powinien czynić to w dobrej wierze. Jego aktywność procesowa wynika więc z interesu reprezentowanej osoby, a nie z abstrakcyjnej wizji procesu jako takiego.

Warto też zauważyć, że pełnomocnik nie jest jedynie biernym obserwatorem. Dobrze prowadzona reprezentacja może wpłynąć na tempo sprawy, jakość składanych wniosków, sposób dokumentowania naruszeń czy poziom ochrony praw pokrzywdzonego. Innymi słowy — pełnomocnik może nie być najbardziej widoczną postacią na sali rozpraw, ale często bywa jedną z najważniejszych.

⚖️ Gdzie kończy się kodeks karny procesowy, tam zaczyna się procedura cywilna.

Ciekawym elementem konstrukcji tej instytucji jest to, że w sprawach dotyczących pełnomocnictwa, które nie zostały uregulowane w kodeksie postępowania karnego, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w procesie cywilnym. Dotyczy to między innymi sposobu udzielenia pełnomocnictwa, relacji między stroną a pełnomocnikiem czy zakończenia reprezentacji.

To ważne, bo pokazuje, że procedura karna nie tworzy tu odrębnego, kompletnego systemu od zera. Korzysta z rozwiązań wypracowanych na gruncie postępowania cywilnego. Dla praktyki oznacza to większą przejrzystość, ale dla zwykłego obywatela także kolejne potwierdzenie, że bez profesjonalnego wsparcia poruszanie się po meandrach procedury może być po prostu trudne.

⚖️ Prawo do reprezentacji to realna ochrona interesów.

Rola pełnomocnika w procesie karnym nie powinna być traktowana marginalnie. To nie jest ozdobnik procedury ani zbędny formalizm. To instrument, który ma sprawić, że postępowanie będzie bardziej sprawiedliwe także z perspektywy pokrzywdzonych oraz innych uczestników, których prawa i interesy mogą zostać naruszone.

W świecie, w którym procedury stają się coraz bardziej złożone, a język prawa dla wielu obywateli pozostaje niezrozumiały, pełnomocnik nie jest luksusem. Coraz częściej staje się koniecznością. I właśnie dlatego warto o nim mówić głośniej — nie tylko wtedy, gdy siedzi obok prokuratora na sali rozpraw, ale przede wszystkim wtedy, gdy realnie pomaga komuś przejść przez trudny i często nierówny pojedynek z systemem.

✍️ Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ️ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacji Twoje VETO na kilka sposobów - szczegóły w komentarzu.

05/03/2026

Prawo do obrony należy do podstawowych gwarancji procesowych każdego obywatela. W polskim procesie karnym przyjmuje ono dwie formy: obronę materialną, czyli możliwość osobistego bronienia się przez oskarżonego, oraz obronę formalną, realizowaną przez profesjonalnego obrońcę.

Ta druga forma ma szczególne znaczenie w sytuacjach, gdy postępowanie karne jest skomplikowane, a konsekwencje ewentualnego wyroku mogą być bardzo poważne. Wówczas pomoc profesjonalnego prawnika staje się nie tylko wsparciem, ale często warunkiem skutecznej obrony swoich praw.

⚖ Kto może być obrońcą?

Polskie prawo jasno określa, kto może pełnić funkcję obrońcy w sprawach karnych. Zgodnie z obowiązującymi przepisami mogą to być wyłącznie osoby posiadające odpowiednie uprawnienia zawodowe – adwokaci oraz radcowie prawni.

Oskarżony ma prawo samodzielnie ustanowić obrońcę. Jeżeli jednak jest pozbawiony wolności i nie zdążył tego zrobić, obrońcę może ustanowić w jego imieniu inna osoba, a sam oskarżony powinien zostać o tym niezwłocznie poinformowany.

Upoważnienie do obrony może zostać udzielone w formie pisemnej albo poprzez oświadczenie złożone do protokołu przed organem prowadzącym postępowanie karne.

⚖ Kiedy obrońca jest obowiązkowy?

Są sytuacje, w których ustawodawca uznał, że udział profesjonalnego obrońcy jest konieczny, niezależnie od woli samego oskarżonego. W takich przypadkach mówimy o tzw. obronie obligatoryjnej.

Zgodnie z art. 79 kodeksu postępowania karnego obrońca musi występować w sprawie między innymi wtedy, gdy:
➡ oskarżony nie ukończył 18 lat,
➡ jest głuchy, niemy lub niewidomy,
➡ istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego poczytalności w chwili popełnienia czynu,
➡ pojawiają się wątpliwości co do jego zdolności do samodzielnego i racjonalnego uczestnictwa w postępowaniu,
➡ sąd uzna, że z innych przyczyn obrona bez profesjonalnej pomocy byłaby utrudniona (na przykład w przypadku poważnej niepełnosprawności).

Obrońca jest również obowiązkowy w sprawach o zbrodnie, czyli najpoważniejsze przestępstwa, które rozpoznaje sąd okręgowy. W takich przypadkach jego udział w rozprawie głównej jest obligatoryjny. Przykładem zbrodni jest choćby zabójstwo.

Co ciekawe, obrona obowiązkowa może wystąpić także w szczególnej sytuacji, gdy postępowanie zostaje wznowione po śmierci oskarżonego na jego korzyść.

⚖ Obrona fakultatywna – decyzja należy do oskarżonego.

W większości spraw karnych powołanie obrońcy zależy wyłącznie od decyzji oskarżonego. Mówimy wtedy o obronie fakultatywnej.

Oskarżony może sam zdecydować, czy chce korzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. W praktyce jednak – szczególnie w bardziej złożonych sprawach – wsparcie prawnika znacząco zwiększa szanse na skuteczną ochronę swoich praw.

⚖ Rola obrońcy w procesie.

Warto pamiętać, że obrońca nie jest jedynie biernym uczestnikiem procesu. Posiada on samodzielność w zakresie strategii obrony.

Może się zdarzyć, że stanowisko obrońcy będzie inne niż stanowisko samego oskarżonego. Przykładowo: oskarżony może liczyć na łagodny wyrok, natomiast obrońca – analizując materiał dowodowy – będzie wnosił o pełne uniewinnienie.

Jednocześnie przepisy jasno wskazują granice działania obrońcy. Zgodnie z art. 86 §1 kodeksu postępowania karnego ma on obowiązek podejmować czynności procesowe wyłącznie na korzyść oskarżonego.

⚖ Jeden obrońca – kilku oskarżonych?

Prawo dopuszcza także sytuację, w której jeden obrońca reprezentuje kilku oskarżonych. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy ich interesy nie są ze sobą sprzeczne.

Sprzeczność interesów pojawia się na przykład wtedy, gdy jeden z oskarżonych przyznaje się do czynu, a drugi zaprzecza, aby miał z nim cokolwiek wspólnego.

Warto również pamiętać, że oskarżony może korzystać jednocześnie z maksymalnie trzech obrońców.

⚖ Prawo do obrony – gwarancja uczciwego procesu.

Prawo do obrońcy nie jest jedynie formalnym elementem procedury karnej. To jedna z najważniejszych gwarancji uczciwego procesu i realnej ochrony praw jednostki wobec aparatu państwa.

Dlatego tak istotne jest, aby każdy obywatel miał świadomość swoich praw i wiedział, że w konfrontacji z organami ścigania nie musi pozostawać sam.

✍️ Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacji Twoje VETO na kilka sposobów – szczegóły w komentarzu.

25/02/2026

W momencie, gdy państwo kieruje wobec obywatela aparat przymusu — policję, prokuraturę, sąd — jednostka nie może stać bezbronna. Dlatego Konstytucja RP w art. 42 ust. 2 jasno stanowi: każdy, przeciwko komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania.

To nie jest uprzejmość ze strony organów ścigania.
To nie jest dobra wola urzędnika.
To jest fundament państwa prawa.

Prawo do obrony oznacza, że:
⏩ nie musisz udowadniać swojej niewinności,
⏩ nie masz obowiązku dostarczać dowodów przeciwko sobie,
⏩ możesz odmówić odpowiedzi na pytania,
⏩ możesz w ogóle odmówić składania wyjaśnień,
⏩ masz prawo do adwokata — z wyboru lub z urzędu,
⏩ musisz zostać pouczony o swoich prawach przed pierwszym przesłuchaniem.

To państwo ma obowiązek udowodnić winę.
Nie obywatel ma obowiązek udowadniać niewinność.

Kodeks postępowania karnego (art. 6 i art. 300 §1 k.p.k.) nie pozostawia tu żadnych wątpliwości: podejrzany musi zostać wyraźnie poinformowany o przysługujących mu prawach. Pouczenie powinno być pisemne. Powinno być zrozumiałe. I powinno być realne — nie tylko „dla protokołu”.

⚖️ Prawo do obrony ma dwa wymiary.

Pierwszy — materialny. To Twoje prawo do milczenia, do składania wyjaśnień, do aktywnego udziału w postępowaniu.
Drugi — formalny. To prawo do obrońcy, który zna procedury, rozumie mechanizmy i potrafi przeciwstawić się aparatom państwa.

Bez prawa do obrony proces karny staje się jednostronny.
Bez prawa do obrony domniemanie niewinności staje się pustym hasłem.
Bez prawa do obrony obywatel zostaje sam naprzeciw systemu.

Dlatego tak ważne jest, by znać swoje prawa.
Bo często największą przewagą aparatu państwowego jest niewiedza obywatela.

Prawo do obrony nie jest technicznym przepisem.
To gwarancja, że państwo nie stanie się sędzią bez kontroli.

A państwo prawa zaczyna się tam, gdzie obywatel zna swoje prawa — i potrafi z nich korzystać.

✍️ Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ️ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacji Twoje VETO na kilka sposobów – szczegóły w komentarzu.

21/01/2026

👨‍👩‍👧 Pomimo tego, że dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską, dziadkowie – zarówno ze strony matki, jak i ojca dziecka – mają prawo do kontaktów z małoletnimi wnukami. Nawet jeżeli relacje pomiędzy rodzicami dziecka a jego dziadkami nie są dobre, dziadkowie mają prawo widywać się z wnukami.

💞 Co równie istotne, wnuki mają prawo do kontaktu z dziadkami, co ma ogromne znaczenie dla ich prawidłowego rozwoju emocjonalnego oraz utrzymywania więzi rodzinnych.

⚖️ Jeżeli kontakty te są zakazywane lub z różnych przyczyn uniemożliwiane, istnieje możliwość złożenia wniosku o uregulowanie kontaktów do sądu rodzinnego, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Taka możliwość istnieje nie tylko w przypadku kontaktów dziadków z wnukami, ale również np. rodzeństwa.

📜 Zgodnie z art. 113⁶ Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
„Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do kontaktów rodzeństwa, dziadków, powinowatych w linii prostej, a także innych osób, jeżeli sprawowały one przez dłuższy czas pieczę nad dzieckiem.”

📅 Forma i wymiar kontaktów zależą m.in. od więzi z dzieckiem oraz wcześniejszych relacji. Kontakty mogą być realizowane w formie:
📞 telefonicznej,
👥 bezpośredniej,
🏠 w tym zabierania dziecka poza miejsce jego zamieszkania,
🎄 na część świąt,
☀️ wakacji,
📆 dni wolnych od pracy.

📝 We wniosku do sądu o uregulowanie kontaktów należy wskazać proponowany ich wymiar, a także dołączyć dowody potwierdzające pokrewieństwo z dzieckiem, takie jak:
📄 akt urodzenia,
💍 akt małżeństwa.

Można również:
👥 zawnioskować o przesłuchanie świadków,
⚖️ wnieść o przesłuchanie stron (dziadków oraz rodziców dziecka).

🧠 W niektórych przypadkach konieczne może być także:
▶️ wysłuchanie starszego dziecka z udziałem biegłego psychologa,
▶️ zasięgnięcie opinii pedagoga lub psychologa.

📱 Pomocne mogą być również dowody takie jak: SMS-y, e-maile, zdjęcia czy nagrania, które wskazują na utrudnianie kontaktów albo potwierdzają, że wcześniej były one realizowane prawidłowo.

⏳ Warto razem z wnioskiem o uregulowanie kontaktów złożyć także wniosek o zabezpieczenie ich realizacji na czas trwania postępowania. Pozwala to na wcześniejsze spotkania z wnukami, jeszcze przed wydaniem końcowego orzeczenia przez sąd rodzinny.

💐 Korzystając z okazji, życzę dobrych i trwałych relacji rodzinnych, a wszystkim Babciom i Dziadkom — jak najczęstszych spotkań z wnukami, ✨ które niech będą prawdziwym eliksirem młodości. ✨

✍️ Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ️ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacji Twoje VETO na kilka sposobów – szczegóły w komentarzu.

21/01/2026

𝗞𝗼𝗻𝘁𝗮𝗸𝘁𝘆 𝘄𝗻𝘂𝗸𝗼́𝘄 𝘇 𝗱𝘇𝗶𝗮𝗱𝗸𝗮𝗺𝗶

Pomimo tego, że dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską, dziadkowie, tak ze strony matki, jak i ojca dziecka, mają prawo do kontaktów z małoletnimi wnukami. Nawet jeżeli relacje pomiędzy rodzicami dziecka a jego dziadkami nie są dobre, to dziadkowie mają prawo widywać się z wnukami.
Tak samo wnuki mają prawo widywać się z dziadkami, co ważne jest dla ich rozwoju oraz utrzymywania więzi rodzinnych.
Jeżeli kontakty te są zakazywane lub z różnych przyczyn uniemożliwiane, to istnieje możliwość złożenia wniosku o uregulowanie kontaktów do Sądu Rodzinnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Taka możliwość istnieje nie tylko w przypadku kontaktu dzieci z dziadkami., ale również np. rodzeństwa.
Zgodnie z art. 113 6 kodeks rodzinny i opiekuńczy „Przepisy niniejszego oddziału stosuje się odpowiednio do kontaktów rodzeństwa, dziadków, powinowatych w linii prostej, a także innych osób, jeżeli sprawowały one przez dłuższy czas pieczę nad dzieckiem”.
Forma i wymiar kontaktów zależna jest od więzi z dzieckiem i wcześniejszych relacji. Kontakty mogą być realizowane w formie: telefonicznej, bezpośredniej, w tym zabieranie poza miejsce zamieszkania dziecka, na część świąt, wakacji, czy dni wolnych od pracy.
We wniosku do sądu o kontakty należy wskazać proponowany ich wymiar, w tym załączyć dowody w postaci aktów stanu cywilnego dokumentujących fakt pokrewieństwa z dzieckiem: akt urodzenia, małżeństwa Dodatkowo należy zawnioskować ewentualnych świadków na okoliczność potrzeby ustalenia kontaktów, w tym przesłuchania stron, tj. dziadków, rodziców dziecka. Koniecznym może być również wysłuchanie starszego dziecka z udziałem biegłego psychologa co do chęci spotykania się z dziadkami, zasięgnięcia opinii biegłych, pedagoga, psychologa. Pomocne mogą być: wiadomości sms, wiadomości e-mail, zdjęcia, nagrania wskazujące na utrudnianie kontaktów czy wskazujące na wcześniejsze poprawne kontakty, które były realizowane.
Warto przy wniosku o uregulowanie kontaktów złożyć wniosek o zabezpieczenie realizacji kontaktów na czas trwania postępowania. Tego rodzaju wniosek pozwoli na wcześniejsze spotkania, zanim zapadnie końcowe orzeczenie Sądu Rodzinnego w sprawie.

Korzystając z okazji, życzę dobrych i trwałych relacji rodzinnych, a Wszystkim Babciom i Dziadkom spotkań z wnukami, które będą eliksirem młodości.

08/01/2026

🔍 Tymczasowe aresztowanie w założeniu nie jest karą. Ma zabezpieczać prawidłowy tok postępowania karnego, a nie zastępować wyrok sądu. W praktyce jednak coraz częściej staje się ono realnym pozbawieniem wolności na długie miesiące, a czasem lata – bez prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

📜 Polski Kodeks postępowania karnego w art. 263 wprowadza konkretne ramy czasowe stosowania tego najsurowszego środka zapobiegawczego. Problem polega na tym, że przepisy te – choć z pozoru precyzyjne – w praktyce bywają rozciągane do granic konstytucyjnej wytrzymałości.
Podstawowy termin: trzy miesiące.

⚖️ Zgodnie z art. 263 § 1 k.p.k.:

„W postępowaniu przygotowawczym sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, oznacza jego termin na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.”

🧭 To termin podstawowy, od którego ustawodawca zaczyna konstrukcję całego mechanizmu. Już w tym miejscu warto podkreślić rzecz kluczową: tymczasowe aresztowanie nie jest karą pozbawienia wolności, która – zgodnie z konstytucyjnymi standardami – może zostać orzeczona wyłącznie wyrokiem sądu.
Przedłużenie do 12 miesięcy i granica dwóch lat.

📌 Jeżeli – jak stanowi art. 263 § 2 k.p.k. – „ze względu na szczególne okoliczności sprawy” nie da się zakończyć postępowania przygotowawczego w ciągu trzech miesięcy, sąd może – na wniosek prokuratora – przedłużyć areszt tymczasowy, jednak łącznie nie dłużej niż do 12 miesięcy.

🚧 Kolejny bezpiecznik przewidziany przez ustawodawcę znajduje się w art. 263 § 3 k.p.k., który stanowi wprost:

„Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie może przekroczyć 2 lat.”

⚠️ Ten zapis miał być odpowiedzią na systemowe nadużywanie aresztu tymczasowego, zwanego potocznie – i nie bez powodu – „aresztem wydobywczym”. Miał chronić obywatela przed sytuacją, w której czas spędzony w areszcie staje się faktyczną karą, niezależnie od późniejszego wyroku.
Gdy dwa lata to za mało – rola sądu apelacyjnego.

📂 Ustawodawca dopuścił jednak możliwość dalszego przedłużania aresztu ponad wskazane limity. Zgodnie z art. 263 § 4 k.p.k., może to uczynić sąd apelacyjny – na wniosek sądu prowadzącego sprawę lub właściwego prokuratora przełożonego – jeżeli zachodzi taka konieczność m.in. z powodu:

🔹 zawieszenia postępowania lub ustalania tożsamości oskarżonego,
🔹 wykonywania czynności dowodowych w sprawach o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju,
🔹 celowego przewlekania postępowania przez oskarżonego.

🛑 Jednocześnie art. 263 § 4b k.p.k. wprowadza istotne ograniczenia – jeżeli kara realnie grożąca oskarżonemu nie przekracza 3 lub 5 lat pozbawienia wolności, dalsze przedłużanie aresztu co do zasady nie powinno mieć miejsca, chyba że oskarżony sam celowo przewleka postępowanie.
Praktyka, która budzi poważne wątpliwości.

❗ W praktyce orzeczniczej nietrudno znaleźć przypadki, w których osoby przebywały w areszcie tymczasowym niemal tak długo, jak później orzeczona kara pozbawienia wolności. Taka praktyka rodzi fundamentalne pytanie: czy areszt tymczasowy w takich sytuacjach nadal pełni funkcję środka zapobiegawczego, czy już staje się karą wymierzoną przed wyrokiem?
Areszt międzyinstancyjny – kolejne 6 miesięcy.

📌 Szczególne kontrowersje budzi tak zwany areszt międzyinstancyjny, regulowany przez art. 263 § 7 k.p.k. – cytuję:

„Jeżeli zachodzi potrzeba stosowania tymczasowego aresztowania po wydaniu pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, każdorazowe jego przedłużenie może następować na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.”

📖 Co istotne, reguła ta – jak wskazał Sąd Apelacyjny w Warszawie w postanowieniu z 4 lutego 2003 roku (II AKz 61/03) – obowiązuje także po uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.
Trybunał Konstytucyjny twierdzi, że przepis jest niekonstytucyjny!

🚨 Problem polega na tym, że art. 263 § 7 k.p.k. nie precyzuje jasno przesłanek przedłużania aresztu po wydaniu pierwszego wyroku. I właśnie ten brak jednoznaczności stał się przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego.

📜 W wyroku z 20 listopada 2012 roku (SK 3/12) Trybunał orzekł, że przepis ten – w zakresie, w jakim nie określa jednoznacznie przesłanek dalszego pozbawienia wolności – jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 40 w zw. z art. 41 ust. 4 Konstytucji RP.

⚠️ To rozstrzygnięcie jasno pokazuje, że problem aresztów tymczasowych nie jest wyłącznie kwestią praktyki sądowej, lecz także jakości samego prawa.
Tymczasowy – czyli jak długo?

⏱️ Tymczasowe aresztowanie miało być wyjątkiem, stosowanym ostrożnie i na możliwie krótki czas. Tymczasem w wielu sprawach staje się ono narzędziem systemowym, którego ciężar w całości ponosi oskarżony – często zanim zapadnie jakikolwiek wyrok.

❗ To rodzi pytanie zasadnicze: czy w państwie prawa można akceptować sytuację, w której „tymczasowo” oznacza miesiące lub lata spędzone za kratami – bez prawomocnego rozstrzygnięcia winy?

✍️ Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ️ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacji Twoje VETO na kilka sposobów – szczegóły w komentarzu.

24/09/2025

https://pch24.pl/edukacja-zdrowotna-nie-daj-sie-nabrac-raport-pch24-pl/

Rodzicu, nie daj się nabrać na Edukację zdrowotną. Jeśli zależy Ci na dobru dziecka, wypisz go z zajęć! Można to uczynić do 25 września. Specjalnie dla Państwa zebraliśmy w jednym

11/07/2025

https://m.youtube.com/watch?v=n0SBwKcGAVI&pp=ygUJa3dpYXQgbG51 Pamięci Ofiar ludobójstwa na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej

słowa: Agata Lalikmuzyka: Grzegorz PodwójnyWykorzystano cztery fragmenty filmu W. Smarzowskiego pt. "Wołyń"Podziękowania dla AGENCJI ARTYSTYCZNEJ BRUNO za u...

06/06/2025

✅️ Zatrzymanie jako ujęcie na gorącym uczynku.

➡️ Zatrzymanie jest środkiem przymusu, który polega na chwilowym pozbawieniu wolności danej osoby.
➡️ Zgodnie z art. 41 ust. 3 Konstytucji RP, każdy zatrzymany powinien być niezwłocznie i w sposób zrozumiały dla niego poinformowany o przyczynach zatrzymania. Powinien on być w ciągu 48 godzin, od chwili zatrzymania , przekazany do dyspozycji Sądu.
➡️ Zatrzymanego należy zwolnić, jeżeli w ciągu 24 godzin od chwili przekazania do dyspozycji sądu, nie zostanie mu doręczone postanowienie Sądu o tymczasowym aresztowaniu wraz z przedstawieniem zarzutów.

✅️ Można wyodrębnić zatrzymanie pozaprocesowe i procesowe.
➡️ Zatrzymanie procesowe, jest uregulowane między innymi w art. 15 ustawy o Policji. Zatrzymanie procesowe regulują także przepisy kodeksu postępowania karnego (KPK), gdzie wyodrębnione zostały dwie formy zatrzymania procesowego :
🔸️ ujęcie na gorącym uczynku ,
🔸️ właściwe zatrzymanie.

✅️ Ujęcie na gorącym uczynku reguluje art. 243 KPK. Jego przesłanki to :
🔸️ gdy osobę schwytano na gorącym uczynku przestępstwa, lub w pościgu podjętym bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa,
🔸️ ujęcia może dokonać każdy,
🔸️ ujętego należy oddać bezzwłocznie w ręce Policji,
🔸️ zachodzi obawa ukrycia się tej osoby, lub niemożność ustalenia jej tożsamości.

✅️ Zatrzymać zatem można bezpośrednio po dokonaniu przestępstwa, jednak należy oddać zatrzymanego bezzwłocznie organom ścigania.

✅️ Nie można przetrzymywać osoby zatrzymanej, nie zawiadamiając organów ścigania.

🆘️ Zatem sytuacja, gdzie każdy może zatrzymać sprawcę nie jest jednoznaczna, gdyż sformułowanie schwytanie na gorącym uczynku, obawa ukrycia się osoby lub niemożność ustalenia jej tożsamości nie są ścisłe. Zachodzi również pytanie, czy błędne skorzystanie z tej instytucji przez „uczciwego obywatela” celem ochrony zagrożonego dobra prawnego, może być uznane za nadużycie prawa i zakwalifikowanie jako bezprawne pozbawienie wolności i czy będzie to okoliczność łagodząca?

👉 Autor tekstu: mec. Sławomir Korbela.

ℹ️ Jeśli uważasz, że to co robimy ma sens, to możesz wspierać codzienne działania Fundacja Twoje VETO na kilka sposobów - szczegóły w komentarzu.

19/03/2022

17/12/2021

W dniu 15 grudnia 2021 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów zmieniające Rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii z dnia 27 sierpnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz.2311).
Niektóre uregulowania wydanego Rozporządzenia mają obowiązywać do 31 stycznia 2022 r.
Od 15 grudnia 2021 r. zmniejszono do 30 % limity osób mogących wejść do przestrzeni zamkniętych takich jak: bary, restauracje, hotele, kina, teatry, obiekty sportowe i sakralne.
Jednocześnie ograniczono możliwość spożywania posiłków i napojów podczas seansów.
Do wyznaczonych limitów, nie wlicza się osób zaszczepionych na COVID-19.
Zakazana została do dnia 31 stycznia 2022 r. działalność gospodarcza : dyskotek (serwujących głównie napoje), działalność polegająca na prowadzeniu miejsc do tańczenia lub w zakresie innych form rozrywki lub rekreacji organizowanych w pomieszczeniach lub w innych miejscach o zamkniętej przestrzeni z wyłączeniem sportowych klubów tanecznych.
Wyjątkiem od powyższej reguły ma być okres od 31 grudnia 2021 r. do 1 stycznia 2022 r.
Prowadzenie pozostałej działalności rozrywkowej i rekreacyjnej dopuszczalne jest pod warunkiem, że w pomieszczeniu, w którym jest prowadzona tego rodzaju działalność, przebywa jednocześnie nie więcej niż 100 osób.
Wskazać należy, że tego rodzaju uregulowanie jest naruszeniem zasady wolności/ swobody/ działalności gospodarczej wyrażonej w art. 22 konstytucji RP , według, którego ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Tego rodzaju uregulowanie ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej w drodze Rozporządzenia, zamiast w drodze ustawy, narusza również, zasadę demokratycznego państwa prawnego, z art. 2 Konstytucji RP.
Uznać należy, że przepis o dopilnowaniu przez organizatora aby uczestnicy wydarzeń kulturalnych realizowali nakaz zakrywania ust i nos i nie spożywali posiłków, może okazać się iluzorycznym.
Istotną zmianą stanu prawnego jest wprowadzenie do przedmiotowego Rozporządzenia § 26 a. gdzie ustalono, że do ustanowionych limitów liczby osób przebywających w pomieszczeniach, budynkach, obiektach, na określonej powierzchni pomieszczeń, budynków lub obiektów lub na otwartej przestrzeni oraz uczestniczących w zgromadzeniach, nie wlicza się osób zaszczepionych przeciwko COVID-19, pod warunkiem okazania przez te osoby unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID lub zaświadczenia o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19.
Przepis powyższy wprowadza uregulowanie dyskryminujące osoby niezaszczepione na COVID-19 w ich dostępie do życia publicznego. W żaden sposób Rozporządzenie nie konkretyzuje, kto i w jaki sposób miałby prawo wymagać od uczestnika zgromadzenia, czy osoby przebywającej w budynku zamkniętym, okazania powyższych dokumentów. Egzekwowanie tego rodzaju uregulowań nie mogą być nakładane na organizatora zgromadzenia czy zarządcy danego budynku.

31/08/2021

Nowelizacja Rozporządzenia Covid - 19

W dniu 31 sierpnia 2021 r. wchodzi w życie Rozporządzenie Rady Ministrów zmieniające Rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii z dnia 27 sierpnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz.1583).
Wydane rozporządzenie będzie obowiązywać do 30 września 2021 r.

Zgodnie z treścią Rozporządzenia, brak jest nadal obowiązku zakrywania ust i nosa na zewnątrz.
Obowiązek zakrywania ust i nosa istnieje podczas podróży pociągiem, objętym obowiązkową rezerwacją miejsc, pod warunkiem że:
klienci realizują obowiązek zakrywania ust i nosa, do czasu zajęcia przez nich miejsc, w których będą spożywali posiłki lub napoje,
obsługa realizuje obowiązek zakrywania ust i nosa.

Organ wydający Rozporządzenie ,użył określeń niezdefiniowanych, gdzie zwolnił od obowiązku poddania się kwarantannie uczestników konferencji międzynarodowej odbywającej się na terytorium RP., organizowanej przez instytucję samorządową,
Jednocześnie osoby te są obowiązane udokumentować funkcjonariuszowi Straży Granicznej pismem wystawionym przez organizatora wydarzenia fakt odbywania się międzynarodowej konferencji, termin oraz charakter udziału w międzynarodowej konferencji.
W rozporządzeniu nie określono konkretnie w jakiej formie i o jakiej treści ma być pismo organizatora wydarzenia. Wynika z tego, że funkcjonariusz Straży Granicznej będzie miał dowolność w interpretowaniu tego zapisu.
Przedmiotowe Rozporządzenie zostało ogłoszone 30 sierpnia 2021 r. a więc na dzień przed jego wejściem w życie, a co za tym idzie jego adresaci nie mogli zapoznać się odpowiednio wcześniej. Tego rodzaju działanie nie spełnia wymogów prawidłowej legislacji i państwa prawa, jakim chce być Rzeczpospolita Polska.