30/06/2026
W związku ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku wyrażonym w dniu 29.06.2026 r. w sprawie o sygn. akt II AKz 299/26, dotyczącej postępowania ekstradycyjnego obywatela Ukrainy reprezentowanego przeze mnie w tej sprawie, skierowałem dziś do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prokuratora Generalnego wniosek o rozważenie wywiedzenia kasacji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego na korzyść ściganego.
Wniosek koncentruje się na zagadnieniu prawnym: Czy sąd polski mógł oprzeć orzeczenie o dopuszczalności ekstradycji na przepisach rozdziału ekstradycyjnego Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą z 1993 r., jeżeli część ta utraciła moc z dniem 9 czerwca 1998 r., oraz — alternatywnie — czy przy założeniu dalszego obowiązywania tej Umowy sąd mógł pominąć jej art. 61 ust. 1 pkt 2, przewidujący odmowę wydania, jeżeli przestępstwo zostało popełnione na terytorium wezwanej Umawiającej się Strony.
W obrocie prawnym znajduje się wiele rozstrzygnięć, w których sądy przyjmują rozbieżne stanowiska co do podstawy prawnej ekstradycji do Ukrainy. Część orzeczeń nadal odwołuje się do Umowy z 1993 r., podczas gdy z treści publikacji aktu wynika, że w zakresie ekstradycji utraciła ona moc wraz z wejściem w życie Europejskiej Konwencji o Ekstradycji w stosunku do Ukrainy.
Nie jest to spór akademicki ani techniczny. Od prawidłowego ustalenia podstawy prawnej zależy realna sytuacja osoby ściganej, zakres badania przeszkód ekstradycyjnych, standard ochrony praw podstawowych oraz jednolitość orzecznictwa w sprawach o bardzo daleko idących konsekwencjach dla wolności człowieka.
W mojej ocenie sprawa wymaga wypowiedzi Sądu Najwyższego a być może również Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Ekstradycja nie może opierać się na przypadkowej praktyce orzeczniczej ani na rozbieżnym stosowaniu aktów prawnych, których relacja obowiązywania powinna być jednoznaczna.
Adw. Radosław Skibniewski
Kancelarie Adwokackie,
Warszawa: Aleja Niepodległości 31 lok. 3,
Suwałki : ul. Kościuszki 45 C,
tel. kom.732 050 027, email: [email protected],
https://www.kancelariaskibniewski.pl
В связи с позицией Апелляционного суда в Белостоке, выраженной 29.06.2026 г. по делу № II AKz 299/26, касающемуся экстрадиционного производства в отношении гражданина Украины, интересы которого я представляю в данном деле, я направил сегодня Уполномоченному по правам человека (Омбудсмену) и Генеральному прокурору ходатайство о рассмотрении возможности подачи чрезвычайной кассационной жалобы в Верховный суд в интересах разыскиваемого лица.
Ходатайство сосредоточено на правовом вопросе: мог ли польский суд обосновать решение о допустимости экстрадиции положениями главы об экстрадиции Договора между Республикой Польша и Украиной от 1993 года, если эта часть утратила силу с 9 июня 1998 года, и — в качестве альтернативы — мог ли суд, при допущении дальнейшего действия этого Договора, проигнорировать пункт 2 части 1 его статьи 61, предусматривающий отказ в выдаче, если преступление было совершено на территории запрашиваемой Договаривающейся Стороны.
В правовом обороте имеется множество решений, в которых суды занимают расходящиеся позиции относительно правового основания для экстрадиции в Украину. Часть судебных решений по-прежнему ссылается на Договор 1993 года, в то время как из содержания официальной публикации акта следует, что в части экстрадиции он утратил силу с момента вступления в силу Европейской конвенции о выдаче в отношении Украины.
Это не академический и не технический спор. От правильного определения правового основания зависит реальное положение разыскиваемого лица, пределы проверки препятствий для экстрадиции, стандарт защиты основных прав, а также единообразие судебной практики по делам с крайне далеко идущими последствиями для свободы человека.
По моему мнению, дело требует выражения правовой позиции Верховного суда, а возможно, и Европейского суда по правам человека.
Экстрадиция не может опираться на случайную судебную практику или на расходящееся применение правовых актов, соотношение действия которых должно быть однозначным.
