16/02/2026
Wyrok TSUE z dnia 12.02.2026 r. w sprawie WIBOR – dla kogo korzystny? ⚖️🏦
W dniu 12.02.2026 r. TSUE wydał długo wyczekiwany wyrok w sprawie C-471/24 dotyczącej stosowania WIBOR w umowach kredytu. Orzeczenie jest na gorąco komentowane 🔎, a zarówno pełnomocnicy banków, jak i reprezentujący konsumentów „prześcigają się” w publikowaniu w Internecie artykułów o korzyściach i superlatywach płynących z tego wyroku, odpowiednio dla swoich klientów. Ale jak jest naprawdę? 🤔
Trybunał uznał, że dyrektywa EWG 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich ma zastosowanie również do kredytów złotowych, w których znajduje się klauzula zmiennego oprocentowania, w tym również o wskaźnik WIBOR. Kluczowa zatem kwestia została jednoznacznie potwierdzona przez Trybunał. Otwiera to bowiem możliwość powoływania się w sporach sądowych na liczne orzecznictwo Trybunału dotyczące klauzul abuzywnych, analogicznie jak w przypadku kredytów frankowych. ⚖️
W uzasadnieniu wyroku Trybunału zostało wskazane, że kredytodawcy muszą spełnić obowiązek informacyjny wynikający z dyrektywy 2014/17 w sprawie konsumenckich umów o kredyt wiązany z nieruchomościami mieszkalnymi. „Po pierwsze nakłada na kredytodawcę obowiązek dostarczenia zindywidualizowanych informacji udzielanych przed zawarciem umowy, niezbędnych do tego, aby ta osoba ubiegająca się o kredyt mogła porównać kredyty dostępne na rynku, ocenić ich skutki i podjąć świadomą decyzję” (p. 92 uzasadnienia wyroku). 📑
W praktyce oznacza to, że sędziowie będą musieli w każdej sprawie sądowej zweryfikować, czy konsument został w sposób właściwy poinformowany o wszelkich ryzykach związanych z umową opartą o zmienną stopę procentową. Analizie nie będzie jednak podlegała sama metodologia ustalania wskaźnika referencyjnego WIBOR, a informacje przekazane konsumentowi przed zawarciem umowy kredytu, dotyczące informacji na temat ryzyka zmian stóp procentowych będą miały kluczowe znaczenie w danej sprawie. Oznacza to zatem, że w każdej sprawie sądy będą badały indywidualnie, czy konsument został poinformowany w sposób pełny i rzetelny o ryzyku zmiennej stopy procentowej. 📊
Jest też druga strona medalu. Zdaniem Trybunału sam fakt oparcia wysokości oprocentowania kredytu o wskaźnik WIBOR nie przesądza o jego abuzywności. Trybunał uznał, że analiza, czy klauzula zmiennego oprocentowania stanowi przedmiot głównego świadczenia stron należy do kompetencji sądu odsyłającego (p. 80 uzasadnienia wyroku). Jeśli sąd krajowy w danej sprawie uzna, że klauzula zmiennego oprocentowania dotyczyłaby głównego świadczenia stron, to mogłoby to prowadzić do nieważności danej umowy przy spełnieniu określonych przesłanek wynikających z dyrektywy. Warunkiem jednak byłoby wykazanie, że warunki klauzuli zmiennego oprocentowania nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem. ⚠️
– Orzeczenie TSUE w tym kształcie oznacza, że każda sprawa będzie rozpatrywana przez sąd indywidualnie. Trudno będzie wyznaczyć uniwersalne sytuacje, w których sąd znajdzie podstawy np. do unieważnienia umowy – mówi radca prawny Dawid Rapkiewicz, Dyrektor Departamentu Klienta Rynku Bankowego i Kapitałowego w Biurze Rzecznika Finansowego. W praktyce oznacza to, że na tę chwilę nie sposób przewidzieć w jakim kierunku ukształtuje się orzecznictwo w sprawach ”WIBORowych”. Z uwagi na znaczące różnice w konstrukcji umów – nie należy porównywać sporów dotyczących umów „WIBOR-owych” ze sporami dotyczącymi kredytów „frankowych”. 📌
Kto więc tak naprawdę wygrał i powinien być bardziej zadowolony z treści wyroku C-471/24? Niewątpliwie, wygrał TSUE, ponieważ sprawa została zakończona i zniknęła z wokandy 😊
