Kancelaria Radcy Prawnego Joanna Kozłowska

25/10/2017

Osoba, która często składa wnioski o udostępnianie danych z urzędów, może nie otrzymać odpowiedzi. Będą też nowe zasady wnoszenia opłat.

18/09/2017

o upadłości konsumenckiej.....
Coraz większe długi? Pojawiają się nie tylko nowe zaległości, ale przede wszystkim odsetki zaczynają przerastać należność główną? Co z tym zrobić? Jak spłacić zobowiązania i zacząć nowe życie? Na takie pytania niejednokrotnie starają się znaleźć odpowiedź osoby, które straciły płynność i stabilizację finansową, często z przyczyn od siebie niezależnych, takich jak wypadek, choroba, niezawiniona utrata pracy. Wówczas konsument nie jest w stanie płacić rat kredytu, bieżących rachunków czy nawet rat alimentacyjnych. Jedynym rozsądnym wyjściem jest skorzystanie z upadłości konsumenckiej. Pomimo tego, że stanowi ona pewnego rodzaju poświecenie, to mimo to gwarantuje oddłużenie.

Dobre i złe strony:

* Z upadłości konsumenckiej skorzystać mogą osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, które stały się osobami niewypłacalnymi, a więc nie są w stanie regulować swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych.
* Postępowanie zmierza do spłaty zadłużenia i ewentualnego umorzenia pozostałej części zobowiązania, Dotyczy ono długów powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości. Upadłość nie chroni przed niewypłacalnością na przyszłość.
* Sprzedawana jest całość lub część majątku dłużnika, a uzyskana kwota przeznaczana jest na zaspokojenie roszczeń wierzycieli.
* Ogłoszenie upadłości zawiesza egzekucję komorniczą. Jeżeli komornik i tak licytuje majątek, lepiej aby licytacji dokonano w postępowaniu upadłościowym, ponieważ pozostała część długów zostanie umorzona, co nie ma miejsca w postępowaniu komorniczym.
*Opłata sądowa od wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej to 30 zł.
*Uzyskanie umorzenia sporego zadłużenia i możliwość rozpoczęcia życia z tzw. czystą kartą.
*W skład masy upadłości nie wchodzą rzeczy pierwszej potrzeby, a więc rzeczy osobiste pozwalające na normalne funkcjonowanie nie będą wchodzić w skład masy upadłości.
*Pomimo tego, że syndyk może zając wynagrodzenie za prace to jedynie do określonej wysokości, tj.
- należności wynikające z umów kredytowych, pożyczkowych, najmu, nieopłaconych rachunków- do połowy wynagrodzenia za prace, aczkolwiek kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę pod odliczeniu składek podatkowo- ubezpieczeniowych jest wolna od zajęcia.
- należności wynikające ze zobowiązań alimentacyjnych- 60% wynagrodzenia za pracę, bez ograniczenia do kwoty wolnej.
* Po dokonaniu upłynnienia masy upadłości, sąd sporządza plan spłaty części zobowiązań, a resztę umarza.
* Po ogłoszeniu upadłości majątek staje się masą upadłości i jest zarządzany i sprzedawany przez syndyka, konsument traci prawo do rozporządzania majątkiem.
* Należy wykazać brak winy w powstaniu zadłużenia

Pomimo uciążliwych aspektów postępowania, w chwili obecnej stanowi ono jedyną słuszną i skuteczną drogę na ograniczenie zadłużenia i wyzwolenia się ze spirali długów.

22/08/2017

Długi małżonka? Mnie to (nie)dotyczy.

Sezon ślubny w pełni. Kiedy opadną już emocje związane z przyjęciem weselnym i podróżą poślubną, małżonkowie zaczynają wspólne życie. Pojawiają się wówczas pierwsze problemy. Małżeństwa z dłuższym stażem borykają się zazwyczaj z trudną sytuacją finansową. Problemy narastają kiedy jeden z małżonków wpadnie w spiralę długów. Pojawia się wówczas pytanie jak ustrzec się przed długami męża czy żony?
Przyczyna długów może być różna. Począwszy od niepowodzeń wynikających z prowadzonej działalności gospodarczej, po zadłużenia związane z nałogami, jak zaciąganie tzw. „ szybkich pożyczek” w instytucjach parabankowych z przeznaczeniem na alkohol czy hazard. Nie od dziś wiadomo, że każdy dług należy oddać, zaś wierzyciele wykorzystują każdą sposobność na zaspokojenie swoich roszczeń.
Dobrym wyjściem gwarantującym zabezpieczenie się przed długami współmałżonka, które mogą destrukcyjnie wpłynąć na funkcjonowanie całej rodziny jest wprowadzenie rozdzielności majątkowej. Można ją wprowadzić spisując umowę ustalającą rozdzielność majątkową w formie aktu notarialnego, która zniesie ustrój wspólności majątkowej. Można również skierować sprawę do sądu wnosząc pozew o rozwód, separację albo o ustanowienie rozdzielności majątkowej z ważnych powodów. Ważne jest, że w przypadku umowy majątkowej małżeńskiej, rozwodu czy separacji datą ustania wspólności ustawowej będzie, bądź data zawarcia umowy, bądź uprawomocnienia się orzeczeń w przedmiocie rozwodu lub separacji. Jedynie występując z powództwem o ustanowienie rozdzielności majątkowej z ważnych powodów można żądać rozdzielności majątkowej z datą wsteczną, bowiem momentem ustania wspólności majątkowej małżeńskiej będzie data wskazana w wyroku sądowym. Może to być moment wytoczenia powództwa albo nawet data wcześniejsza, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że małżonkowie od dłuższego czasu żyją w faktycznym rozłączeniu. W katalogu ważnych powodów można znaleźć, zgodnie z doktryną i orzecznictwem, trwonienie majątku na skutek hulaszczego trybu życia, alkoholizm, hazard, rażącą niegospodarność, nieuzasadnione uchylanie się od pomnażania majątku, zatrzymanie majątku wyłącznie dla siebie, nieformalna, faktyczna i długotrwała separacja małżonków, brak współpracy w zarządzie majątkiem wspólnym oraz systematyczne zadłużanie przez jednego współmałżonka majątku wspólnego z pokrzywdzeniem dla rodziny. Ponadto wspólność ustawowa ustaje również w przypadku ubezwłasnowolnienia jednego z małżonków przez sąd, ogłoszenia upadłości jednego z nich, śmierci a także stwierdzenia nieważności małżeństwa. W przypadku ustania wspólności majątkowej każdy z małżonków zachowuje swój majątek osobisty, zaś majątek wspólny może uleć podziałowi.
Natomiast jeżeli jeszcze przed ślubem wiadomo, że jedno z małżonków zamierza prowadzić ryzykowną działalność gospodarczą, albo zachodzą inne uzasadnione obawy, że wspólny majątek może być znacznie zadłużony w trakcie trwania małżeństwa, wówczas dobrze jest, aby przyszli małżonkowie zastanowili się czy nie warto zawrzeć majątkowej umowy małżeńskiej jeszcze przed złożeniem sobie przysięgi małżeńskiej.

16/02/2017

Rozwód czy separacja? Przed takim dylematem staje wiele osób będących w związkach małżeńskich, w których z różnorakich przyczyn, nastąpił rozkład pożycia. Pomimo tego, że obie instytucje są do siebie zbliżone to jednak odmiennie regulują sytuację prawną małżonków. Wyrok rozwodowy skutkuje rozwiązaniem małżeństwa z chwilą jego uprawomocnienia się, dlatego też byli małżonkowie mogą w przyszłości zawrzeć ponownie związek małżeński. Rozwód cywilny nie rozwiązuje małżeństwa wyznaniowego. Natomiast separacja to taki „ pół rozwód”, bowiem ustają pewne prawa i obowiązki wynikające z małżeństwa, aczkolwiek małżonkowie nie mogą ponownie zawszeć nowego związku małżeńskiego. Ponadto separacja to niejako stan „ zawieszenia” małżeństwa, bowiem można ją w każdej chwili znieść i przywrócić stan poprzedni. Aby uzyskać wyrok rozwodowy należy wykazać w postępowaniu sądowym, że nastąpił trwały i zupełny rozkład pożycia, a więc nie ma szans na to, aby małżonkowie nadal tworzyli rodzinę. W prowadzonym postępowaniu należy wykazać, że w wyniku rozpadu małżeństwa, ustały wszelkie więzi emocjonalne, fizyczne i ekonomiczne pomiędzy osobami będącymi w związku. Natomiast w przypadku separacji wystarczy wykazać, że rozkład pożycia ma charakter zupełny, co nie wyklucza, iż w przyszłości małżonkowie osiągną kompromis i nadal będą kontynuować wspólne życie. Należy zwrócić także uwagę na koszty postępowania sądowego. Opłata od pozwu o rozwód wynosi zawsze 600 zł, natomiast w przypadku separacji, jeżeli będzie ona na zgody wniosek stron, wówczas może zostać orzeczona na jednej rozprawie, za opłatą 100 zł. Natomiast jeżeli w związku są małoletnie dzieci i nie ma zgody pomiędzy małżonkami na orzeczenie separacji pomiędzy nimi, wówczas należy złożyć pozew o separację i uiścić opłatę w wysokości 600 zł. Kolejną ważną różnicą jest możliwość powrotu do poprzedniego nazwiska. W przypadku orzeczenia rozwodu jest to możliwe, zaś w przypadku separacji nie. Ponadto orzeczenie separacji sprawia, że każdy z małżonków może żądać od drugiego pomocy, jeżeli wymagają tego względy słuszności, natomiast po rozwodzie taki obowiązek z punktu widzenia prawnego nie istnieje.
Cechami wspólnymi dla rozwodu i separacji są:
- rozdzielność majątkowa małżonków;
- wyłączenie od dziedziczenia ustawowego;
-brak domniemania pochodzenia dziecka, jeżeli urodziło się 300 dni po orzeczeniu separacji lub rozwodu;
- możliwość żądania alimentacji na rzecz małżonka;
Ponadto w obu przypadkach sąd rozstrzyga się o alimentacji na rzecz dzieci, o władzy rodzicielskiej, wspólnym mieszkaniu czy podziale majątku dorobkowego.

05/09/2016

Ostatnio dość głośno mówi się o zmianach w prawie pracy, zarówno tych, które weszły w życie jak i tych, które dopiero nastąpią. Od 22.02. 2016r. obowiązują nowe przepisy dotyczące umów o prace na czas określony. Mają one na celu jeszcze skuteczniejsze zabezpieczenie pracownika przed zawieraniem niekorzystnych dla niego umów o prace na czas określony nie stanowiących mu gwarancji zatrudnienia. Nowe przepisy pozwalają pracodawcy na zawarcie tym samym pracownikiem najwyżej trzech umów o prace na czas określony, a łączny czas umów od 1 do 3 umów nie może przekraczać 33 miesięcy. Nie ma znaczenia, czy była to jedna czy dwie umowy, ani także czy była między nimi jakaś przerwa. Należy pamiętać, że co do zasady każde przedłużenie umowy na czas określony jest traktowane jako zawarcie nowej umowy o pracę. Dlatego też jeżeli umowy trwają dłużej niż 33 miesiące lub zawarto czwartą umowę na czas określony, umowy te przekształcają się z mocy prawa na umowę na czas nieokreślony, która ze względu na swą stabilność jest korzystniejsza dla pracownika.
Ponadto należy pamiętać, że do umów na czas określony zawartych przed 22.02. 2016r. i trwających po tej dacie należy stosować art. 25 1 kodeksu pracy w nowym brzmieniu, aczkolwiek do okresu zatrudnienia wlicza się jedynie ten okres po 22.02. 2016r., natomiast umowa zawarta przed 22.02.2016r. i trwającą dalej uważa się, że jest zawarta jako pierwsza ewentualnie jako druga, jeżeli zgodnie z wcześniejszą wersja art. 25 1 kodeksu pracy została zawarta jako druga.
Niby wszystko takie proste, ale pojawiają się problemy kiedy przed końcem trwania umowy na czas określony kobieta dowiaduje się, że jest w ciąży. Co wtedy? Jakie przysługują jej uprawnienia? Jedno jest pewne, a mianowicie, że kobiety w ciąży są szczególnie chronione przez przepisy kodeksu pracy. Zgodnie z art. 177 §3 kodeksu pracy umowa zawarta na czas określony przekraczająca jeden miesiąc, która uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, ulega przedłużeniu do dnia porodu. Pojawia się zatem pytanie, czy owo przedłużenie należy rozumieć jako zawarcie nowej umowy na czas oznaczony przedłużający nam okres zatrudnienia do ponad 33 dni i może stać się kolejną nawet już czwarta umową o prace? Niestety nie, ponieważ omawiana nowelizacja art. 25 1 kodeksu pracy niczego tutaj nie zmienia. Przedłużenie umowy wynikające z art. 177 §3 kodeksu pracy ma charakter wyjątkowy, niezależny od pracodawcy ani pracownicy i nie tworzy nowej umowy o pracę, bowiem obowiązek przedłużenia trwania umowy wynika wprost z woli ustawodawcy. Należy wskazać, że pracownica co prawda ma możliwość zrezygnowania z zatrudnienia, ale takiej możliwości nie ma sam pracodawca, tym samym wprowadzona została fikcja prawna, która pozostaje w sprzeczności z swobodą nawiązania stosunku pracy, gdzie wymagane jest zgodne oświadczenie woli pracownika i pracodawcy.
Reasumując jeżeli pracodawca nie chce zawrzeć z kobietą w ciąży nowej umowy o pracę, wcześniej zawarta umowa na czas oznaczony ulega przedłużeniu do dnia porodu, następnie się rozwiązuje. Przedłużenie to nie jest traktowane jako zawarcie nowej umowy o pracę. W dniu rozwiązania umowy o pracę kobieta przestaje być pracownikiem a wiec nie korzysta już urlopów związanych z macierzyństwem. Nie pozbawia jej to natomiast prawa do zasiłku za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, kobiecie, której umowa o pracę na mocy art. 177 § 3 kodeksu pracy uległa przedłużeniu do dnia porodu i utraciła z tym dniem status pracownicy przysługuje prawo do zasiłku macierzyńskiego.
Natomiast jeżeli pracodawca mimo ciąży zdecyduje się zawrzeć kolejna umowę o pracę, pracownica korzysta z wszelkich uprawnień jakie przewidują przepisy prawa pracy.
Pomimo przedstawionego wyżej stanowiska mogą pojawić się problemy interpretacyjne podczas rozważania konkretnych spraw pracowniczych, dlatego warto śledzić orzecznictwo sądowe. Poza tym zapowiadane zmiany w kodeksie pracy mogą stworzyć inne, korzystniejsze rozwiązanie dla przyszłych matek.

02/09/2016

„ Jeżeli chcesz pozbyć się przyjaciela, to poproś go o pożyczkę albo udziel mu pożyczki”. Pomimo upływu czasu słowa te pozostają w dalszym ciągu aktualne. Pożyczka jest umową na tyle powszechną, że wiele osób nie do końca zdaje sobie sprawę z konsekwencji jakie mogą powstać z niej w przyszłości. Pożyczek udziela się zazwyczaj znajomym, przyjaciołom, rodzinie. Problem pojawia się w momencie kiedy pożyczkobiorca nie chce zwrócić swojego długu. Nie stanowi większego problemu, kiedy pożyczono 10 czy 20 zł, dużo gorzej jest, gdy przedmiotem pożyczki jest kwota wyrażona w tysiącach. Wobec tego należy pamiętać o kilku ważnych zasadach.
Po pierwsze kiedy pożyczasz więcej niż tysiąc złotych zawsze potwierdź to umową sporządzoną w formie pisemnej. Ustawodawca zaleca, aby nawet pożyczkę o wartości 500 zł stwierdzić pismem, co w późniejszym czasie może służyć jako potwierdzenie, że umowa została zawarta i jakie są jej postanowienia.
Po drugie zawsze upewnij się, że stan majątkowy pożyczkobiorcy umożliwi mu zwrot długu. Jeżeli osoba prosząca o pożyczkę popadła w poważne problemy finansowe i zwrot pożyczki może być wątpliwy, można w ogóle nie pożyczać albo odstąpić od wcześniej zawartej umowy i odmówić wydania pieniędzy. W przypadku, gdy wiemy, że mogą być problemy ze spłatą zadłużenia, a i tak pożyczamy, wówczas działamy na własne ryzyko i powinniśmy się liczyć z faktem, że pieniędzy możemy nie odzyskać.
Po trzecie warto w umowie wskazać dokładny termin zwrotu pożyczki. Można ten termin uzależnić od wystąpienia określonych okoliczność, albo rozłożyć należność na raty i wskazać termin ich płatności. Jeżeli termin jest nieoznaczony, dłużnik powinien zwrócić pożyczkę w ciągu 6 tygodni po wypowiedzeniu umowy, czyli zawiadomieniu pożyczkobiorcy o tym, że chcemy aby nam zwrócono pieniądze. Termin ten należy liczyć od dnia kiedy pożyczkobiorca dowiedział się, że chcemy zwrotu. Najlepiej zrobić to w formie pisemnej, wysyłając listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, wypowiedzenie umowy z wyraźnym żądaniem zwrotu pieniędzy. Istnieje tutaj jednak pewne niebezpieczeństwo, bowiem należy pamiętać, że każde roszczenie ulega przedawnieniu. W przypadku umowy pożyczki tzw. prywatnej jest to termin 10 letni od momentu wymagalności zwrotu długu, zaś w przypadku pożyczki udzielonej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zostaje on skrócony do upływu lat 3 od dnia wymagalności. W orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli termin zwrotu nie został wprost wskazany, to najbliższy termin wymagalności należy wskazać licząc 6 tygodni od dnia, w którym pożyczkodawca mógł najszybciej żądać jej zwrotu. Może to być nawet dzień następny po dniu, kiedy pożyczka została udzielona. Zatem nie zwlekajmy zbyt długo z żądaniem zwrotu pożyczki, aby później nie okazało się w toku procesu, że nasze roszczenie jest przedawnione. Natomiast w przypadku, gdy żądamy wydania przedmiotu pożyczki, roszczenie o wydanie przedawnia się z upływem 6 miesięcy od dnia, w którym przedmiot miał być wydany.
Jeżeli temat postu Cię zainteresował i zawarte w nim informacje okazały się przydatne, polub, skomentuj albo udostępnij :)

28/08/2016

26/08/2016

„ Bez paragonu reklamacji nie uwzględniamy!” Chyba każdy z nas spotkał się z takim stwierdzeniem. Tymczasem nie jest to prawdą, a sprzedawcy masowo ignorują istniejące prawa konsumenta. Aby złożyć reklamacje należy wskazać, że umowa sprzedaży została zawarta, towar wydany a cena zapłacona. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz zmianie kodeksu cywilnego warunkiem rozpatrzenia reklamacji nie jest przedstawienie przez kupującego paragonu fiskalnego dokumentującego sprzedaż. Natomiast w myśl ustawy z dn. 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz odpowiedzialności za produkt niebezpieczny realizacja uprawnień konsumenckich nie jest uzależnia od przedstawienia paragonu. Dodatkowo ustawa o sprzedaży konsumenckiej zastrzega, iż sprzedawca nie może uciec od odpowiedzialności w przypadku towaru niezgodnego z umową.
Zatem jak dochodzić naszych praw? Sposób jest bardzo prosty. W dobie nowoczesnej technologii, gdzie cieszą się dużym powodzeniem elektroniczne transakcje i pieniądz elektroniczny, istnieje wiele dowodów, że zakup został dokonany. Poza tradycyjnym paragonem możemy być w posiadaniu wydruku z terminala, kiedy to płaciliśmy kartą czy wyciągu z rachunku bankowego, gdy płaciliśmy za towar przelewem. Do dochodzenia naszych praw przydatne może być również potwierdzenie transakcji przesłane mailem a nawet elektroniczne potwierdzenie zakończenia aukcji w przypadku zakupów przez Internet. Ponadto fakt nabycia danego towaru mogą potwierdzić świadkowie, którzy nam towarzyszyli lub przypadkiem robili zakupy w tym samym czasie co my.
Co ważne zawsze możemy żądać pisemnego potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży. Jest ono obowiązkowe w przypadku zakupów powyżej 2 000 zł, a także przy sprzedaży na raty, na próbę, z przedpłatą.
Wskazane wyżej przykładowe potwierdzenia zawarcia umowy sprzedaży mają taką samą moc dowodową jak paragon i pozwolą sprzedawcy z łatwością zidentyfikować transakcje i rozpatrzeć zgłoszoną reklamację.
Dlatego też kupując rzecz liczmy się z możliwością skorzystania z reklamacji i dołóżmy wszelkich starań, aby jak najlepiej udokumentować dokonany zakup.

17/08/2016

Zakupy robi każdy. Ale czy wiesz, że w przypadku stwierdzenia, iż zakupiony towar nie posiada właściwości , który dany produkt powinien mieć albo o istnieniu, których sprzedawca zapewniał, bądź nie został wydany w całości, wówczas możesz złożyć reklamację? Swoich roszczeń możesz zawsze dochodzić na postawie przepisów o rękojmi, natomiast z gwarancji tylko wtedy, gdy taka została udzielona na dany produkt. Zgłaszając reklamacje możesz żądać obniżenia ceny, wymiany rzeczy na wolną od wad, usunięcia wady a nawet odstąpienia od umowy, jeżeli rzecz była już wcześniej wymieniona lub naprawiana, albo sprzedawca nie wywiązał się ze zgłaszanych żądań.
Pamiętaj jeżeli jesteś konsumentem i żądałeś od sprzedawcy wymiany rzeczy, usunięcia wady czy obniżenia ceny a sprzedawca nie udzielił ci odpowiedzi w terminie 14 dni to znaczy, że uznał twoją reklamację!
Zadbaj, aby wszelkie informacje od sprzedawcy miały formę pisemną, szczególnie te w przedmiocie uwzględnienia bądź odrzucenia twojej reklamacji.