Kancelaria Adwokacka Wojciech Zięba

06/11/2025

Polecam moja wypowiedź na temat rozprawy dotyczącej kredytu CHF!

⚖️ Masz kredyt we frankach i zastanawiasz się, jak dziś wyglądają rozprawy sądowe? Boisz się przesłuchania albo nie wiesz, czego możesz się spodziewać na sal...

21/08/2025

Tu uniwersalna prawda na temat ceny usługi! Nie tylko prawniczej.

12/08/2025

Chcesz wiedzieć o co pytają sędziowie na sprawie frankowej? Obejrzyj fragment materiału z moim komentarzem.

04/02/2025

Ostatni rok to była dla mnie wielka przygoda w postaci powrotu na Uniwersytet Jagielloński w Krakowie.

Brałem udział w studiach podyplomowych Prawo umów w obrocie konsumenckim i profesjonalnym i była to świetne przypomnienie i pogłębienie wiedzy z prawa zobowiązań.

21/11/2024

Umowa Schrödingera, czyli o zwodniczej obronie w sprawach kredytów CHF

W sprawach kredytów walutowych, zwłaszcza we frankach szwajcarskich (CHF), sytuacja wydaje się być jasna. Mamy teorię dwóch kondykcji – dłużnik kwestionuje umowę i domaga się jej unieważnienia, a bank odpowiada próbą dochodzenia roszczenia o zapłatę kapitału. Wydawałoby się, że wszystko jest uporządkowane.

Ale wyobraźmy sobie sytuację, w której prawo dawałoby możliwość, by dłużnik i wierzyciel, którzy są równocześnie dłużnikiem i wierzycielem, nie musieli zwracać sobie wzajemnie pieniędzy. Brzmi to jak idealne rozwiązanie, prawda?

Niestety, rzeczywistość jest nieco bardziej skomplikowana. Banki, z nielicznymi wyjątkami (takimi jak Santander), nie chcą zgodzić się na potrącenie wzajemnych wierzytelności. Zamiast tego wytaczają własne powództwo o zwrot kapitału, co prowadzi do prawdziwego procesowego galimatiasu.

Mamy tu sytuację, niczym z kota Schrödingera – w jednym procesie bank twierdzi, że umowa jest ważna ✅, a w innym, że jest nieważna ❌. Oczywiście, kredytobiorcy mają naturalną obronę: w procesie o unieważnienie umowy, mogą potrącić swoje wierzytelności z żądanym kapitałem kredytu. A wtedy bank przedstawia takie potrącenie jako dowód w sprawie o unieważnienie umowy kredytowej.

Jak zatem poradzić sobie z tym procesowym chaosem?

Odpowiedź może tkwić w rzymskiej paremii ve**re contra factum proprium nemini licet – “nikt nie może działać wbrew własnemu wcześniejszemu postępowaniu”. Jeżeli bank utrzymuje, że umowa jest ważna, niech nie wytacza powództwa o kapitał. A jeśli już to robi, niech jednocześnie uzna roszczenie wywiedzione w sprawie o unieważnienie umowy kredytowej.

W końcu wszyscy dobrze wiemy, jak wygląda stan kota w takich sprawach… 🐾

cywilne paremia **recontrafactum

14/11/2024

Nowy artykuł w “Palestrze” – o zasadzie “czystych rąk”

W najnowszym numerze “Palestry” polecam mój artykuł dotyczący zasady “czystych rąk”. W artykule staram się najpierw zdefiniować tę regułę, a następnie podejmuję dyskusję z rozpowszechnionym poglądem, że taka zasada w ogóle istnieje.

Zachęcam do lektury i dzielenia się swoimi spostrzeżeniami!

https://palestra.pl/pl/czasopismo/wydanie/10-2024/artykul/zasada-czystych-rak-w-orzecznictwie-sadowym

12/11/2024

O ugodach frankowych – kilka słów refleksji.

W ostatnim czasie banki zaczęły masowo proponować klientom zawieranie ugód frankowych. Jednym z kluczowych elementów tych porozumień są oświadczenia kredytobiorców, które obejmują m.in.:
1. Świadomość aktualnego orzecznictwa TSUE i sądów powszechnych, w tym omówienie tego orzecznictwa,
2. Znajomość uchwały “frankowej” Sądu Najwyższego (sygn. akt: III CZP 25/22),
3. Zrozumienie, że rozliczenie na podstawie wyroku uwzględniającego powództwo może być korzystniejsze finansowo.

Choć powyższe sformułowania to raczej skrócone wersje rzeczywistych oświadczeń, moim zdaniem mają one charakter oświadczeń wiedzy. Ich celem jest zabezpieczenie banku przed ewentualnym podważeniem ugody i zapewnienie, że kredytobiorca jest w pełni świadomy sytuacji prawnej. Dobrze, że tego typu zapisy są obecne w ugodach – pełnią funkcję informacyjną, co jest istotne z perspektywy ochrony obu stron.

Jednak pojawia się pytanie – czy pełnomocnik może podpisać takie oświadczenie w imieniu kredytobiorcy? W mojej opinii, odpowiedź jest jednoznaczna – nie. Oświadczenia te dotyczą wiedzy i świadomości kredytobiorcy, a nie pełnomocnika, co czyni ich podpisanie przez niego niewłaściwym.

22/08/2023

Czy wszczęcie postępowania egzekucyjnego może być uznane za rażącą niewdzięczność obdarowanej względem darczyńcy i stanowić podstawę do odwołania darowizny? Z takim zagadnieniem przyszło mi się mierzyć na salach sądów w Krakowie, a następnie przed Sądem Najwyższym.

Wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec osoby najbliższej zawsze łączy się z dużym ładunkiem emocjonalnym i często jest traktowane jako działanie wrogie. To co umyka to fakt, że egzekucja nie jest tak naprawdę merytoryczną częścią sporu - w tym sensie, że w egzekucji nie chodzi o wykazanie racji w sporze, a o wykonanie już zapadłego orzeczenia. A skoro tak - to argumenty dotyczące kwestii zasad współżycia społecznego związanych ze skutkami ewentualnej egzekucji winny być podnoszone już w postępowaniu rozpoznawczym - to tam można wskazywać, że ewentualne wykonywanie wyroku będzie dla strony wyjątkowo uciążliwe.

Warto też zwrócić uwagę na drugi istotny aspekt sprawy - darowizna to umowa nieodpłatna, a więc pozbawiona waloru traosakcyjności. Odwołanie darowizny w sytuacji, gdy obdarowany nie chce ustąpić w przypadku innych zobowiązań powodowałoby, że nieodpłatność darowizny byłaby fikcją.

Przy ocenie rażącej niewdzięczności istotne jest nie tylko zachowanie obdarowanego wobec darczyńcy, lecz także darczyńcy po wykonaniu darowizny.