17/02/2026
Analiza wyroku TSUE w sprawie C-471/24
1. Sprawa dotyczy umowy kredytowej zawartej pomiędzy kredytobiorcą a bankiem w sierpniu 2019 r. Strony ustaliły zmienną stopę oprocentowania, obliczaną według wskaźnika WIBOR 6M oraz stałej marży.
2. Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, bank poinformował kredytobiorcę o ryzyku związanym z zastosowaniem zmiennej stopy procentowej, a informacje takie znajdują się również w ogólnych warunkach umowy.
3. TSUE potwierdza, że zmienna stopa oprocentowania jest zgodna z ustawą o kredycie hipotecznym oraz domniemywa się, że wskaźnik ten jest zgodny z przepisami rozporządzenia. Nie wyłącza to jednak stosowania dyrektywy 93/13.
4. Kredytodawca zobowiązany jest do przekazywania kredytobiorcy zindywidualizowanych informacji, aby osoba ubiegająca się o kredyt mogła porównać kredyty dostępne na rynku, ocenić ich skutki i podjąć świadomą decyzję. Informacje te powinny być przekazywane za pośrednictwem ESIS - zintegrowanego dokumentu informacyjnego.
5. Rozporządzenie 2016/1011 (tzw. rozporządzenie BMR) reguluje obowiązki nałożone przez administratorów wskaźnika referencyjnego. Reguluje także wymogi dotyczące metodologii określania wskaźnika referencyjnego.
6. WIBOR ustalany zgodnie z rozporządzeniem BMR nie skutkuje sam w sobie znaczącą nierównowagą praw i obowiązków stron.
Rozporządzenie BMR obowiązuje od 1 stycznia 2018 r. Oznacza to, że z dużą dozą ostrożności należy podchodzić do umów kredytowych zawartych od tej daty - zakwestionowanie zmiennej stopy procentowej będzie znacznie utrudnione lub wręcz całkowicie niemożliwe.
Nie zmienia to jednak faktu, że do 2018 roku WIBOR był wskaźnikiem ustalanym przez banki, bez żadnej kontroli, a umowy zawierały jedynie lakoniczne stwierdzenia dotyczące zmiennej stopy oprocentowania. Kolejne sądy skierowały do TSUE pytania dotyczące umów kredytowych sprzed wejścia w życie rozporządzenia BMR. W przypadku tych umów sytuacja różni się diametralnie - dlatego oczekujemy na dalsze orzeczenia TSUE w tym zakresie.
