Kancelaria Radcy Prawnego Michalina Ciszewska-Gańska

06/08/2026

Wynagrodzenia w podmiotach leczniczych pod lupą. Nowe przepisy dotyczą nie tylko lekarzy

Ustawa z dnia 19 czerwca 2026 r. o zmianie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ustawy o działalności leczniczej (Dz.U. z 2026 r. poz. 972), która weszła w życie 5 sierpnia 2026 r. wprowadza nowe rozwiązania dotyczące gromadzenia i przetwarzania danych o zatrudnieniu oraz wynagrodzeniach w podmiotach wykonujących działalność leczniczą. W debacie publicznej zmiany te bywają przedstawiane jako odnoszące się przede wszystkim do lekarzy. Analiza przepisów prowadzi jednak do wniosku, że zakres pozyskiwanych danych jest znacznie szerszy i obejmuje wszystkie osoby wykonujące pracę w podmiocie leczniczym.

Cel nowelizacji

Z uzasadnienia ustawy wynika, że jej podstawowym celem jest stworzenie kompleksowej podstawy prawnej umożliwiającej ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, Narodowemu Funduszowi Zdrowia oraz Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji pozyskiwanie danych niezbędnych do prowadzenia analiz dotyczących:
• kosztów zatrudnienia w ochronie zdrowia,
• finansowania świadczeń opieki zdrowotnej,
• skutków regulacji dotyczących minimalnych wynagrodzeń,
• planowania i oceny polityki zdrowotnej państwa.
Realizacja tych celów wymaga pozyskania informacji o rzeczywistej strukturze zatrudnienia oraz kosztach pracy ponoszonych przez podmioty lecznicze.

Nie tylko lekarze

Kluczowe znaczenie ma użyte przez ustawodawcę pojęcie „osób wykonujących pracę w podmiotach wykonujących działalność leczniczą”. Jest ono znacznie szersze niż określenie „lekarze” czy nawet „pracownicy wykonujący zawody medyczne”.
Oznacza to, że informacje o zatrudnieniu i wynagrodzeniach mogą dotyczyć między innymi:
• lekarzy,
• lekarzy dentystów,
• pielęgniarek i położnych,
• ratowników medycznych,
• fizjoterapeutów,
• diagnostów laboratoryjnych,
• farmaceutów,
• opiekunów medycznych,
• psychologów,
• pracowników administracyjnych,
• pracowników technicznych,
• personelu pomocniczego i gospodarczego,
• osób świadczących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych, jeżeli wykonują pracę na rzecz podmiotu leczniczego.
Przepisy nie ograniczają się zatem wyłącznie do personelu medycznego ani tym bardziej do lekarzy.
Dlaczego zakres danych jest tak szeroki?
Takie rozwiązanie wynika z celu regulacji. Analiza kosztów funkcjonowania podmiotów leczniczych wymaga uwzględnienia wszystkich grup zawodowych uczestniczących w realizacji świadczeń zdrowotnych. Wynagrodzenia personelu administracyjnego, technicznego czy pomocniczego również stanowią istotny element kosztów działalności leczniczej.
Gdyby ustawodawca ograniczył zakres zbieranych danych wyłącznie do lekarzy, organy publiczne nie miałyby pełnego obrazu kosztów zatrudnienia ponoszonych przez szpitale, przychodnie i inne podmioty lecznicze. Utrudniałoby to zarówno proces taryfikacji świadczeń zdrowotnych, jak i ocenę skutków regulacji płacowych obejmujących różne grupy pracowników ochrony zdrowia.

Znaczenie dla podmiotów leczniczych

W praktyce podmioty lecznicze powinny przyjąć, że obowiązki sprawozdawcze odnoszą się do danych o wynagrodzeniach wszystkich osób wykonujących pracę na ich rzecz w zakresie określonym ustawą i aktami wykonawczymi. Interpretacja zawężająca te obowiązki wyłącznie do lekarzy nie znajduje oparcia w celu nowelizacji ani w użytej przez ustawodawcę terminologii.
Nowe regulacje tworzą więc system, którego zadaniem jest kompleksowe monitorowanie kosztów zatrudnienia w całym sektorze ochrony zdrowia. Dane dotyczące wynagrodzeń lekarzy są jedynie jednym z elementów tego systemu, a nie jego wyłącznym przedmiotem.

Podsumowanie
Nowelizacja z 19 czerwca 2026 r. nie została wprowadzona po to, aby gromadzić wyłącznie informacje o zarobkach lekarzy. Jej celem jest pozyskanie danych o zatrudnieniu i wynagrodzeniach wszystkich osób wykonujących pracę w podmiotach leczniczych. Tylko tak szeroki zakres danych pozwala na rzetelną analizę kosztów funkcjonowania systemu ochrony zdrowia, planowanie finansowania świadczeń oraz ocenę skutków regulacji dotyczących wynagrodzeń w sektorze zdrowotnym.
Należy podkreślić, że nowe przepisy nie wprowadzają publicznej jawności wynagrodzeń osób zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Ustawa tworzy jedynie podstawę prawną do przekazywania tych danych określonym organom publicznym na potrzeby analiz i realizacji zadań ustawowych. Dane o indywidualnych wynagrodzeniach nadal podlegają ochronie jako dane osobowe i nie stają się informacją powszechnie dostępną.

04/08/2026

Lipiec minął jak mrugnięcie okiem, nie było żadnego wpisu na FB, bo w prawie medycznym a zatem i w mojej Kancelarii działo się tak dużo, że czasu na posty już nie starczyło. Wakacje to czas na oddech, złapanie równowagi, w ostatnich dniach próbowałam ją znaleźć na Pol' and' Rock Festival. Ten Festiwal to nie tylko muzyka, to spotkania z przedstawicielami różnych zawodów, specjalistów w swoich dziedzinach. Spotkania z przedstawicielami radców prawnych, notariuszy, sędziów, PIP,, RPO, psychologów, różnych sportów, spotkanie z autorytetami. Największe wrażenie na mnie zrobiło spotkanie z Sławoszem Uznańskim-Wiśniewskim - kosmiczną inspiracją do tego, by realizować swoje marzenia, być specjalistą w swojej dziedzinie, małymi krokami zbliżać się do celu każdego dnia, z pasją. Polecam obejrzeć to spotkanie. https://www.youtube.com/watch?v=p5n2ojrLm0w

Tymczasem pełna inspiracji wracam do pracy, kalendarz spotkań i wizyt na ten tydzień prawie pełny ;) Jeśli potrzebujesz porady z zakresu: prawa medycznego, spadkowego, nieruchomości, prawa pracy i innych, które wchodzą w skład mojej specjalizacji, zapraszam do kontaktu.

06/07/2026

6 lipca Dzień Radcy Prawnego 😎

04/07/2026

18/06/2026

Dziękuję za reakcję samorządu na to zaskakujące orzeczenie SN. Pamiętajmy, radca prawny to też człowiek, który ma rodzinę, może zachorować, ulec wypadkowi, ma prawo do odpoczynku, jak każdy inny. Niestety wielu o tym zapomina, traktując profesjonalnych pełnomocników jak „maszyny do pracy”, (notabene maszyny też mogą ulec awarii). W przypadku uchybienia terminowi z powodu choroby, której nie usprawiedliwi, nie uzna sąd, ucierpi interes klienta.
Czy tak ma wyglądać sprawiedliwość i zasady działania w praworządnym państwie prawa?

Stanowisko Dziekanów Rad Okręgowych Izb Radców Prawnych wobec poglądu prawnego wyrażonego w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2026 r.

Z niepokojem i zdziwieniem przyjmujemy pogląd prawny wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 2026 r. (sygn. akt III CZ 44/26). W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy podzielił stanowisko Sądu Apelacyjnego, zgodnie z którym „brak aktywności pełnomocnika w okresie, gdy był zdolny do pracy, obciąża stronę i wyklucza możliwość uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy”. Uzasadniając tę ocenę, Sąd Najwyższy przywołał wcześniejsze postanowienie z dnia 18 lipca 2012 r. (III CZ 42/12), w myśl którego „profesjonalny pełnomocnik, planując dokonanie czynności procesowej (np. wniesienie środka zaskarżenia), musi uwzględnić, kierując się zwykłym doświadczeniem życiowym, że w okresie biegu terminu do jej dokonania mogą nastąpić czasowe przeszkody – wynikające ze zwykłych zdarzeń życiowych, w tym także z krótkich niedyspozycji zdrowotnych – utrudniające mu sporządzenie i wniesienie środka zaskarżenia w ostatnim dniu terminu”.

W naszej ocenie pogląd ten niestety pozostaje w nurcie archaicznego myślenia o profesjonalnych pełnomocnikach procesowych – radcach prawnych i adwokatach – jako o elemencie wtórnym i przygodnym w postępowaniu, nie zaś jako o osobach współdziałających w prawidłowym wymierzaniu sprawiedliwości. Powiela on również pośrednio mniemanie, że radca prawny lub adwokat prowadzi na tyle mało spraw, że gdy tylko wpłynie z sądu pismo, to może w krótkim czasie poświęcić się praktycznie wyłącznie realizacji związanych z nim zadań. Takie podejście jest jednak nierealistyczne. Członkowie naszego samorządu wypełniają swe obowiązki sumiennie, jednakże należy pamiętać, że profesjonalni pełnomocnicy są ludźmi, którym – jak każdemu – mogą przydarzyć się choroby, wypadki czy inne zdarzenia losowe, uniemożliwiające w danym momencie dokonanie czynności wymaganych przez prawo lub przez rozstrzygnięcia sądu. Pomijanie tej oczywistości i wymaganie, aby pełnomocnik z góry przewidywał wystąpienie zdarzeń losowych, takich jak chociażby choroba, trudno pogodzić z fundamentalnymi wartościami porządku konstytucyjnego.

Po pierwsze, podejście takie nie odpowiada art. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym „Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej”. Stawianie wobec uczestnika obrotu prawnego oczekiwania przewidzenia i zneutralizowania zdarzeń ze swej istoty nieprzewidywalnych godzi w wywodzone z tego przepisu zaufanie obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, prowadząc w praktyce do zamknięcia stronie drogi do merytorycznego rozpoznania jej sprawy z przyczyn od niej niezależnych. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa zajmuje nadrzędne miejsce w systemie wartości składających się na pojęcie demokratycznego państwa prawnego, a zgodnie z nią uprawnienia przyznane obywatelom nie mogą mieć charakteru pozornego ani niemożliwego do zrealizowania ze względów prawnych lub faktycznych (zob. wyroki TK z 21 marca 2001 r., K 24/00, oraz z 15 lutego 2005 r., K 48/04).

Po drugie, stanowisko to pomija art. 17 ust. 1 Konstytucji RP stanowiący, że radcowie prawni i adwokaci wykonują swoje obowiązki w ramach zawodu zaufania publicznego. Istotą tej konstrukcji jest powierzenie pełnomocnikowi szczególnej roli w wymiarze sprawiedliwości – nie zaś traktowanie go jako narzędzia, którego niemożność spełnienia obowiązku zawodowego wywołana chorobą obciąża stronę na równi z opieszałością. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał szczególny charakter tych zawodów: w wyroku z 26 listopada 2003 r. (SK 22/02) zaliczył adwokata i radcę prawnego do zawodów zaufania publicznego, a w wyroku z 22 listopada 2004 r. (SK 64/03) wskazał, że pełnomocnik w ramach świadczonej pomocy prawnej realizuje swoistą misję społeczną i działa w imieniu dobra ogółu, a wykonywanie przez niego czynności zawodowych nie ma charakteru zwykłej działalności gospodarczej. Pogląd traktujący niezawinioną niedyspozycję zdrowotną pełnomocnika jako okoliczność z góry obciążającą stronę trudno pogodzić z tak rozumianą funkcją tego zawodu.

Po trzecie, omawiany pogląd budzi zastrzeżenia z punktu widzenia konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz wypracowanego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego zakazu nadmiernego formalizmu procesowego. Trybunał konsekwentnie wskazuje, że choć formalizm procesowy sam w sobie jest niezbędny dla zapewnienia sprawności i rzetelności postępowania, istnieją granice jego zaostrzania, których przekroczenie prowadzi do naruszenia prawa do sądu wskutek zachwiania proporcji między interesami wymiaru sprawiedliwości a prawami jednostki. Co znamienne, w wyroku z 1 lipca 2008 r. (SK 40/07) – zapadłym na tle braku formalnego skargi kasacyjnej polegającego właśnie na nieujęciu w niej wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania – Trybunał uznał za niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji takie ukształtowanie procedury, które prowadzi do odrzucenia skargi z przyczyn formalnych bez stworzenia stronie realnej szansy usunięcia braku (zob. także wyrok TK z 20 maja 2008 r., P 18/07, dotyczący apelacji).

Takie samo podejście do kwestii związanych z formalnymi wymogami dostępu do sadu, w tym także w kontekście terminowego dokonywania czynności procesowych, wynika także ze standardu ukształtowanego pod rządami art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Trybunał wielokrotnie podkreślał znaczenie „pewności prawa” oraz „prawidłowego wymiaru sprawiedliwości” jako kluczowych elementów pozwalających odróżnić nadmierny formalizm od dopuszczalnego stosowania wymogów proceduralnych. W szczególności wskazywał, że prawo dostępu do sądu zostaje naruszone, gdy sposób stosowania przepisów proceduralnych przestaje służyć celom pewności prawa i prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, a staje się swoistą barierą uniemożliwiającą stronie uzyskanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy sąd (Efstathiou i Inni przeciwko Grecji, nr 36998/02, § 24 in fine, 27 lipca 2006 r., oraz Eşim przeciwko Turcji, nr 59601/09, § 21, 17 września 2013 r., Zubac przeciwko Chorwacji [GC], nr 40160/12, § 98, 5 kwietnia 2018 r.; Gros przeciwko Słowenii, nr 45315/18, § 26, 7 lipca 2020 r.). Trybunał konsekwentnie stosował te kryteria, oceniając, czy interpretacja dokonana przez sąd nie ograniczyła dostępu strony do sądu w sposób naruszający wymogi proporcjonalności (Nowiński przeciwko Polsce, nr 25924/06, § 34, 20 października 2009 r.; Omerović przeciwko Chorwacji (nr 2), nr 22980/09, § 45, 5 grudnia 2013 r.; Maširević przeciwko Serbii, nr 30671/08, § 51, 11 lutego 2014 r.; Cornea przeciwko Republice Mołdawii, nr 22735/07, § 24, 22 lipca 2014 r.; oraz Louli-Georgopoulou przeciwko Grecji, nr 22756/09, § 48, 16 marca 2017 r., Witkowski przeciwko Polsce nr 21497/14, 13.12.2018. W kontekście spraw, w których opóźnienie we wniesieniu środka prawnego wynikało z choroby pełnomocnika, standard ukształtowany przez ETPC wymagałby zatem wzięcia przez sąd pod uwagę takich elementów konkretnego stanu faktycznego jak powaga i charakter choroby pełnomocnika; jej nagłość; to, czy została należycie udokumentowana; to, czy w sytuacji spowodowanej chorobą pełnomocnika strona miała realistyczną możliwość działania dla ochrony swoich praw; to, czy stronę reprezentował jeden pełnomocnik. Z uzasadnienia orzeczenia Sądu Najwyższego wydaje się wynikać, że żadnego z tych elementów stanu faktycznego nie wziął pod uwagę i nie rozważył ich wagi dla strony w sposób zapewniający zgodność z gwarancjami wynikającymi z art. 6 Konwencji i identycznymi z nimi gwarancjami zawartymi w art. 45 Konstytucji.

Z żalem zauważamy, że pogląd powielony w tegorocznym postanowieniu zdaje się świadczyć o niezrozumieniu specyfiki wykonywania czynności przez pełnomocnika, a także charakteru relacji związanych z zastępowaniem strony w toku procesu. Wyrażamy nadzieję na zmianę tego podejścia. Zmiana taka służyłaby nie tylko stronom postępowania i osobom wykonującym zawód zaufania publicznego, lecz wpłynęłaby również korzystnie na sposób postrzegania wymiaru sprawiedliwości i na budowane wobec niego zaufanie.

15/06/2026

https://wiadomosci.onet.pl/rzeszow/ludzkie-plody-odnalezione-pod-rzeszowem-policja-zatrzymala-lekarke/ez6fkhb?utm_source=facebook.com_viasg_wiadomosci&utm_medium=social&utm_campaign=leo_automatic&fbclid=IwVERDUASY4z9leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEen7KXMEi_1W-DFtLloOjKFtAvXgqcb3AjQDcc4HhyG4oFpYKdxoyeYzcrNeY_aem_OCTyd2btWQDQ4rznLFLXdw

Makabryczne odkrycie szczątków zakopanych w ziemi w okolicach Rzeszowa

W Lutoryżu pod Rzeszowem odkryte zostały szczątki ludzkich płodów. Prokurator wydał polecenie zatrzymania 57-letniej Magdaleny H., poprzedniej właścicielki działki. Kobieta została zatrzymana dziś rano w Zamościu — podaje rzeszowska prokuratura.

13/06/2026

Mam 300 obserwujących PROFILU KANCELARII RADCY PRAWNEGO MICHALINA CISZEWSKA-GAŃSKA Z SIEDZIBĄ W BOJANIE, dziękuję bardzo i będę wdzięczna za udostępnianie postów ;)

Nic bardziej nie motywuje do pisania i pogłębiania wiedzy, jak zadowoleni kolejni klienci, obserwujący, interakcje z Państwem i miły odzew.

Dziękuję i w miarę możliwości czasowych, bo najważniejsze są prowadzone dla Państwa sprawy, będę dalej publikować ciekawostki z świata prawniczych zagadnień ;)

12/06/2026

Nowe zasady rejestracji używanych pojazdów – wygodniej i szybciej od 10 czerwca 2026 r.

Szanowni Państwo,
z dniem 10 czerwca 2026 r. weszły w życie istotne zmiany w przepisach dotyczących rejestracji używanych pojazdów.
Nowelizacja ustawy prawo o ruchu drogowym ma charakter praktyczny i proobywatelski – w widoczny sposób upraszcza procedury administracyjne oraz ogranicza zbędne formalności. Dzięki temu codzienne sprawy związane z zakupem i rejestracją samochodu mogą być załatwiane sprawniej, bez konieczności podejmowania dodatkowych, często uciążliwych czynności.
Najważniejszą zmianą jest rezygnacja z obowiązku zdejmowania tablic rejestracyjnych przy rejestracji używanego auta. Dotychczas, aby dokonać rejestracji, właściciel pojazdu musiał fizycznie okazać tablice w urzędzie, co w praktyce oznaczało konieczność ich demontażu i ponownego montażu. W wielu przypadkach było to niewygodne, czasochłonne, a niekiedy również problematyczne – szczególnie w sytuacjach, gdy pojazd był użytkowany na co dzień lub znajdował się w innym miejscu niż urząd.
Obecnie procedura została uproszczona. Wystarczy złożyć stosowne oświadczenie, w którym właściciel potwierdza, że tablice rejestracyjne są w dobrym stanie i spełniają wymagania techniczne. Oświadczenie to zastępuje konieczność ich fizycznego przedstawiania urzędnikowi. W efekcie ograniczono formalności do niezbędnego minimum, jednocześnie pozostawiając mechanizmy zapewniające prawidłowość i bezpieczeństwo procesu rejestracji.
Wprowadzone rozwiązanie przynosi szereg korzyści. Przede wszystkim oszczędza czas – zarówno interesantów, jak i pracowników administracji. Skrócenie procedury przekłada się na mniejsze kolejki w urzędach oraz sprawniejszą obsługę spraw. Ponadto ogranicza ryzyko uszkodzenia tablic podczas ich demontażu i ponownego montażu. Dla właścicieli pojazdów oznacza to również większy komfort oraz brak konieczności organizowania dodatkowej logistyki wokół wizyty w urzędzie.
Zmiana wpisuje się w szerszy trend upraszczania procedur administracyjnych i zwiększania zaufania państwa do obywateli. Oparcie się na oświadczeniu stanowi przykład modelu, w którym odpowiedzialność za prawdziwość informacji spoczywa na składającym dokument, przy jednoczesnym zachowaniu możliwości weryfikacji w razie wątpliwości. To podejście, które pozwala skrócić formalności bez uszczerbku dla kontroli administracyjnej.
Warto podkreślić, że nowe przepisy dotyczą sytuacji, w których tablice rejestracyjne są zachowane i nadają się do dalszego użytkowania. W przypadkach ich zniszczenia, utraty lub braku zgodności z obowiązującymi standardami nadal konieczne będzie podjęcie odpowiednich kroków przewidzianych w przepisach, w tym wydanie nowych tablic.
Podsumowując, zmiany obowiązujące od 10 czerwca 2026 r. to krok w stronę nowoczesnej, bardziej przyjaznej administracji publicznej. Uproszczenie procedury rejestracji pojazdów to konkretne ułatwienie dla właścicieli aut oraz realna poprawa efektywności obsługi w urzędach. Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółami nowych regulacji i korzystania z ułatwień, które mają na celu usprawnienie codziennych spraw.

11/06/2026

📢 Planowane zmiany w prawie spadkowym – mniej formalności, większe bezpieczeństwo dla spadkobierców

Komisja Kodyfikacyjna Prawa Cywilnego przygotowała projekt nowelizacji przepisów kodeksu cywilnego oraz kodeksu postępowania cywilnego, który – choć określany jako „mała nowelizacja” – może przynieść bardzo istotne skutki praktyczne dla wielu osób.
Zmiany koncentrują się wokół jednego z najczęstszych problemów w sprawach spadkowych: odpowiedzialności za długi spadkowe oraz formalnych pułapek związanych z ich unikaniem.

⚖️ Na czym polega problem?
W obecnym stanie prawnym spadkobiercy często wpadają w trudną sytuację:

spadek obejmuje nie tylko majątek, ale także długi,
aby uniknąć odpowiedzialności, należy złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku,
na złożenie takiego oświadczenia jest 6 miesięcy od momentu dowiedzenia się o powołaniu do spadku.

Jednak, zgodnie z dotychczasową linią orzeczniczą Sądu Najwyższego (uchwała z 19 października 2018 r., III CZP 36/18):
👉 nie można złożyć oświadczenia „za wcześnie” – czyli zanim formalnie nadejdzie moment powołania do spadku, wynikający z kolejności dziedziczenia.
W praktyce oznaczało to, że wiele osób musiało „czekać na swoją kolej”, narażając się na ryzyko przekroczenia terminu lub popełnienia błędu proceduralnego.

✅ Co się zmieni?
Projekt nowelizacji przewiduje rozwiązania znacznie upraszczające sytuację spadkobierców:
1️⃣ Koniec problemu „przedwczesnych oświadczeń”
Nowe brzmienie art. 1015 § 1 k.c. zakłada, że:
➡️ oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku będzie można złożyć już od chwili otwarcia spadku (czyli od śmierci spadkodawcy),
➡️ nie później niż w ciągu 6 miesięcy od momentu dowiedzenia się o powołaniu.
📌 W praktyce oznacza to:

brak konieczności czekania na swoją „kolej dziedziczenia”,
większą pewność i bezpieczeństwo prawne,
realne ograniczenie ryzyka przejęcia cudzych długów.

2️⃣ Jedno oświadczenie zamiast wielu
Nowy § 2 w art. 1012 k.c. wprowadza bardzo praktyczne rozwiązanie:
➡️ jedno oświadczenie o odrzuceniu spadku obejmie wszystkie możliwe tytuły powołania (np. ustawę i testament),
➡️ chyba że spadkobierca wyraźnie ograniczy je do konkretnego tytułu.
📌 Co to oznacza w praktyce?

koniec składania kilku oświadczeń dla różnych „wariantów” dziedziczenia,
oszczędność czasu i kosztów,
większa przejrzystość procedury.

3️⃣ Sprawniejsze postępowania sądowe
Projekt przewiduje także zmianę w art. 669 k.p.c.:
➡️ sąd nie będzie wzywał do udziału w postępowaniu osób, które odrzuciły spadek lub zostały uznane za niegodne.
📌 Skutek:

mniej uczestników w sprawach spadkowych,
szybsze procedury,
mniejsze obciążenie sądów.

📉 Mniej spraw o przywrócenie terminu
Obecnie osoby, które nie zdążyły odrzucić spadku w terminie, często składają wnioski o jego przywrócenie. Postępowania te:

nie zawsze kończą się sukcesem,
generują dodatkowe koszty,
obciążają sądy.

👉 Projektowana zmiana ma ograniczyć tego typu sytuacje, dając spadkobiercom większą elastyczność i możliwość działania „z wyprzedzeniem”.

🔍 Dlaczego ta zmiana jest ważna?
Proponowana nowelizacja:
✅ eliminuje formalne pułapki,
✅ zwiększa ochronę przed nieświadomym przejęciem długów,
✅ upraszcza procedury,
✅ przyspiesza postępowania sądowe,
✅ odpowiada na realne problemy obywateli.
Choć zmiana ma charakter techniczny, jej znaczenie społeczne jest bardzo duże. To przykład regulacji, która – przy relatywnie niewielkiej ingerencji w przepisy – realnie poprawia bezpieczeństwo prawne obywateli.

📌 Podsumowanie
Nowelizacja prawa spadkowego to krok w stronę większej przejrzystości i dostępności procedur dla spadkobierców. Możliwość wcześniejszego złożenia oświadczenia, ograniczenie formalności oraz usprawnienie postępowań sądowych to rozwiązania, które powinny znacząco ułatwić praktykę prawną i życie codzienne.

Jeżeli mają Państwo pytania dotyczące dziedziczenia, odpowiedzialności za długi spadkowe lub planowanych zmian – warto skonsultować swoją sytuację indywidualnie.
💬 Zachęcam do kontaktu lub pozostawienia komentarza.

03/06/2026

„Zakażenie szpitalne - jak uzyskać odszkodowanie?”

Zakażenie szpitalne może stanowić podstawę do uzyskania odszkodowania i zadośćuczynienia, jeżeli spełnione są określone przesłanki. Poniżej przedstawiam praktyczny schemat postępowania – w oparciu o aktualne zasady prawa polskiego i utrwalone orzecznictwo.

1. Kiedy zakażenie szpitalne daje podstawę do roszczeń?
Aby skutecznie dochodzić roszczeń, należy wykazać łącznie:

1. Fakt zakażenia
– potwierdzony dokumentacją medyczną (wyniki posiewów, karta leczenia, wypis).

2. Związek zakażenia z pobytem w szpitalu
– zakażenie nie było obecne przed hospitalizacją lub uaktywniło się wskutek procedur medycznych.

3. Zawinione działanie lub zaniechanie podmiotu leczniczego
– np. naruszenie zasad aseptyki, niewłaściwa dezynfekcja, brak izolacji, opóźniona diagnostyka zakażenia.

4. Szkodę po stronie pacjenta
– pogorszenie stanu zdrowia, przedłużone leczenie, dodatkowe zabiegi, ból, cierpienie, koszty.
Istotne: w sprawach o zakażenia szpitalne nie trzeba wskazywać konkretnej osoby winnej. Odpowiedzialność ponosi szpital jako podmiot leczniczy.
Na gruncie art. 415 k.c. i art. 430 k.c. oraz art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, w przypadku zakażenia szpitalnego to podmiot leczniczy zobowiązany jest wykazać, że dochował należytej staranności, stosował właściwe procedury epidemiologiczne oraz zapewnił sterylność i bezpieczeństwo środowiska zabiegowego. Jak wskazuje Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 maja 2007 r. (sygn. III CSK 429/06), „w sprawach dotyczących tzw. zakażeń szpitalnych możliwe i uzasadnione jest przyjęcie niedbalstwa placówki służby zdrowia w drodze domniemania faktycznego, przy braku dowodu przeciwnego“ – co oznacza, że od poszkodowanego nie można wymagać ścisłego udowodnienia, w jakim momencie i jaką drogą jego organizm został zainfekowany. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów powszechnych (por. wyrok SN z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. IV CSK 245/11; wyrok SA w Lublinie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. I ACa 727/12).

2. Jakich roszczeń można dochodzić?
Pacjent (lub jego spadkobiercy) może żądać w szczególności:

🔹 Zadośćuczynienia (art. 445 k.c.)
– za ból, cierpienie fizyczne i psychiczne, stres, obniżenie jakości życia.

🔹 Odszkodowania (art. 444 k.c.)
– zwrot kosztów leczenia, leków, rehabilitacji, dojazdów, opieki osób trzecich, utraconych zarobków.

🔹 Renty
– jeżeli zakażenie spowodowało trwałe lub długotrwałe skutki (np. niezdolność do pracy).

🔹 Świadczenia z Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych
– tryb pozasądowy, szybszy, bez konieczności wykazywania winy (wniosek do Rzecznika Praw Pacjenta).

3. Drogi dochodzenia roszczeń – co wybrać?

1️⃣ Postępowanie cywilne przeciwko szpitalowi / ubezpieczycielowi
• najwyższe możliwe kwoty,
• konieczność opinii biegłych,
• dłuższy czas postępowania.

2️⃣ Fundusz Kompensacyjny Zdarzeń Medycznych
• uproszczona procedura,
• brak procesu sądowego,
• ograniczona wysokość świadczeń,
• termin: 1 rok od dowiedzenia się o zdarzeniu, maks. 3 lata od zdarzenia.

3️⃣ Ugoda z ubezpieczycielem szpitala
• możliwa na każdym etapie,
• wymaga dobrze przygotowanego materiału dowodowego.

4. Jakie dokumenty należy zgromadzić?

✅ pełną dokumentację medyczną (przed, w trakcie i po hospitalizacji)
✅ wyniki badań mikrobiologicznych
✅ rachunki i faktury za leczenie
✅ dokumentację ZUS / pracodawcy (utrata dochodu)
✅ ewentualne opinie prywatne lekarzy

5. Terminy przedawnienia
• co do zasady: 3 lata od dnia, w którym pacjent dowiedział się o szkodzie i osobie odpowiedzialnej,
• maksymalnie: 10 lat od zdarzenia,
• w przypadku małoletnich – terminy ulegają wydłużeniu.

6. Wskazówka praktyczna
W sprawach o zakażenia szpitalne kluczowa jest analiza epidemiologiczna i organizacyjna szpitala. Już na etapie przedsądowym warto:
• zabezpieczyć dokumentację,
• wystąpić o polisę OC szpitala,
• rozważyć opinię prywatną specjalisty chorób zakaźnych lub epidemiologa
* a przede wszystkim skorzystać z profesjonalnej pomocy radcy prawnego zajmującego się błędami medycznymi