Kancelaria Adwokacka Adwokat Jakub Ławicki

Kancelaria Adwokacka Adwokat Jakub Ławicki Adwokat Jakub Ławicki specjalizuje się w prawie karnym, cywilnym, rodzinnym, spadkowym, odszkodowa

Adwokat Jakub Ławicki specjalizuje się w prawie karnym, cywilnym, rodzinnym, spadkowym, odszkodowań, sportowym, internetowym, gospodarczym i handlowym.

03/01/2026

Według przekazów medialnych, Stany Zjednoczone przeprowadziły atak na Wenezuelę, w wyniku którego Prezydent Nicolas Maduro wraz z żoną zostali pojmani, wywiezieni z kraju do Stanów Zjednoczonych i zostaną osadzeni w amerykańskim areszcie. Oboje mają też zostać oskarżeni w nowojorskim Sądzie.

Wypada przypomnieć, że 11 maja 1960 r. SS-Obersturmbannführer Adolf Eichmann został porwany przez izraelskie służby specjalne z Buenos Aires i wywieziony do Izraela. W Izraelu oskarżono go o zbrodnie dokonane podczas II Wojny Światowej, w szczególności ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej w Europie. 15 grudnia 1961 r. Sąd Okręgowy w Jerozolimie skazał Eichmanna na karę śmierci. Wyrok został utrzymany przez Sąd Najwyższy Izraela 29 maja 1962 r. Egzekucja odbyła się w nocy z 31 maja na 1 czerwca 1962 r.

Porwanie Adolfa Eichmanna wywołało konflikt dyplomatyczny pomiędzy Izraelem i Argentyną. Argentyna dowiedziała się o akcji Izraela na jej ziemi, już po uprowadzeniu Eichmanna.

Rada Bezpieczeństwa ONZ wydała 15 czerwca 1960 r. rezolucję nr 138, w której stwierdzono, że akty takie (uprowadzenie Eichmanna z Argentyny) naruszają suwerenność Państwa Członkowskiego i w związku z tym powodują napięcia międzynarodowe, mogą, w przypadku powtórzenia, zagrozić międzynarodowemu pokojowi i bezpieczeństwu.

Działania Izraela stanowiły naruszenie suwerenności kraju i integralności terytorialnej - nienaruszalności granic.

18/12/2025

W dniu 18 grudnia 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w sprawie C‑448/23 wyrok:
– W świetle wykładni Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny (Polska) w wyrokach z dnia 14 lipca 2021 r. (sprawa P 7/20) i z dnia 7 października 2021 r. (sprawa K 3/21) Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE,
– w świetle wykładni Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z dnia 14 lipca 2021 r. (sprawa P 7/20) i z dnia 7 października 2021 r. (sprawa K 3/21) Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy zasad autonomii, pierwszeństwa, skuteczności i jednolitego stosowania prawa Unii, a także na mocy zasady wiążącego skutku orzecznictwa Trybunału,
– poprzez brak spełnienia przez Trybunał Konstytucyjny wymogów niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w wyniku nieprawidłowości w procedurach powołania trzech sędziów Trybunału Konstytucyjnego w grudniu 2015 r. oraz w procedurze powołania jego Prezesa w grudniu 2016 r. Rzeczpospolita Polska uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

27/11/2025

W dniu 25 listopada 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w sprawie C‑713/23 wyrok:
Artykuł 20 i art. 21 ust. 1 TFUE, odczytywane w świetle art. 7 i art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiego, które ze względu na to, iż prawo tego państwa członkowskiego nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, nie zezwalają na uznanie małżeństwa legalnie zawartego przez dwóch mających tę samą płeć obywateli wspomnianego państwa członkowskiego w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, w którym rozwinęli oni lub umocnili życie rodzinne, ani na transkrypcję w tym celu aktu małżeństwa do rejestru stanu cywilnego tego pierwszego państwa członkowskiego, w sytuacji gdy transkrypcja ta jest jedynym przewidzianym przez to państwo środkiem umożliwiającym takie uznanie.

22/11/2025

W dniu 10 listopada 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w sprawie C‑137/25 postanowienie:
1) Zasady skuteczności i pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi ocena prawna dokonana przez sąd odwoławczy wiąże sąd pierwszej instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jeżeli ów sąd pierwszej instancji uzna, iż ocena ta jest sprzeczna z wykładnią art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich wynikającą z orzeczenia Trybunału, do którego zamierza się on zastosować.
2) Artykuł 267 TFUE i zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy pierwszej instancji orzekający w ramach procedury przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, w odniesieniu do której prawo krajowe zobowiązuje go do zastosowania się do oceny prawnej dokonanej przez sąd odwoławczy, który postanowił o tym przekazaniu sprawy, nie jest zobowiązany zwrócić się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, zanim odrzuci tę ocenę, jeżeli uzna, że jest ona sprzeczna z jasną wykładnią art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 wynikającą z orzeczenia Trybunału.

29/10/2025

W dniu 23 października 2025 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w sprawie C‑469/24 wyrok:
1) Artykuł 14 ust. 3 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady 90/314/EWG, w związku z art. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który stanowi, że w przypadku gdy niezgodność usług wchodzących w zakres imprezy turystycznej można przypisać osobie trzeciej, niezwiązanej z wykonywaniem tych usług, a niezgodność ta była nieprzewidywalna lub nieunikniona, organizator turystyki, aby móc uwolnić się od odpowiedzialności wobec podróżnego, musi wykazać, że niezgodność ta wynika z winy tej osoby trzeciej.

2) Artykuł 14 ust. 1 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że nawet jeśli podróżny skorzystał z części usług świadczonych przez organizatora turystyki, to odpowiednia obniżka ceny, która mu przysługuje w przypadku niezgodności tych usług, może odpowiadać zwrotowi całości ceny danej imprezy turystycznej, jeżeli niezgodność ta jest na tyle rażąca, że zważywszy na cel tej imprezy turystycznej, nie leży już ona obiektywnie w interesie tego podróżnego.

3) Artykuł 14 ust. 1 i 2 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że prawo do odpowiedniej obniżki ceny za każdy okres, w którym występowała niezgodność, i prawo do rekompensaty za wszelkie doznane w wyniku niezgodności szkody, o których mowa w tym przepisie, mają na celu przywrócenie równowagi kontraktowej między organizatorami turystyki a podróżnymi, a nie karanie tych organizatorów.

4) Artykuł 3 pkt 12 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że sytuacje wynikające z przyjęcia aktów władzy publicznej, takie jak rozbiórka obiektu infrastruktury turystycznej w wykonaniu decyzji organu publicznego, nie wchodzą w zakres pojęcia „nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli akty te zostały przyjęte w następstwie postępowania, które umożliwiło zainteresowanym, takim jak dany organizator turystyki lub jego ewentualni dostawcy usług turystycznych, zapoznanie się z nimi w odpowiednim czasie przed ich wykonaniem.

26/10/2025

W dniu 25 września 2025 r. Sąd Najwyższy wydał w sprawie III UZP 4/25 uchwałę:
"Sąd drugiej instancji, rozpoznając ponownie sprawę na skutek uwzględnienia skargi nadzwyczajnej i uchylenia jego wyroku przez Sąd Najwyższy - Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych orzekający w składzie niespełniającym wymogów sądu z art. 19 ust. 1 akapit 2 TUE, nie jest związany wykładnią prawa dokonaną w takim wyroku (art. 39820 k.p.c. w związku z art. 95 pkt. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.U. z 2024 r. poz. 622)".

Uchwała jest odpowiedzią na pytanie prawne:
"Czy w świetle art. 39820 k.p.c. w zw. z art. 95 pkt 1 ustawy o Sądzie Najwyższym zawarta w wyroku kasatoryjnym wykładnia art. 18 ust. 8 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, pozostająca w sprzeczności z uchwałą 7 Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2023 roku w sprawie III UZP 3/23, której nadana została moc zasady prawnej i od której Izba Sądu Najwyższego nie odstąpiła w trybie art. 88 § 1 ustawy o Sądzie Najwyższym jest wiążąca dla sądu rozpoznającego ponownie sprawę na skutek uwzględnienia skargi nadzzwyczajnej i uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego ?".

26/10/2025

W dniu 24 września 2025 r. Sąd Najwyższy w składzie 7 Sędziów wydał w sprawie III PZP 1/25 uchwałę:
"​1. Uchylenie przez Sąd Najwyższy orzekający w składzie spełniającym wymogi sądu z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C202/16) wyroku zaskarżonego skargą nadzwyczajną i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi (art. 91 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz. U. z 2024 r. poz. 622) ma ten skutek, że postępowanie wszczęte w celu dochodzenia roszczenia należy uznać za niezakończone, co oznacza, że przedawnienie nie biegło na nowo od daty uprawomocnienia się uchylonego wyroku (art. 295 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).

2. Skutku, o którym mowa w punkcie 1. uchwały, nie wywołuje wyrok Sądu Najwyższego - Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych wydany w składzie z udziałem choćby jednego sędziego powołanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), ponieważ należy uznać go za wyrok niebyły (nieistniejący) jako wydany przez sąd niespełniający wymogów sądu z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.

3. Sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania - w przypadku uwzględnienia skargi nadzwyczajnej przez Sąd Najwyższy - Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych orzekający w składzie niespełniającym wymogów sądu z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE - uznawszy taki wyrok Sądu Najwyższego za niebyły, stwierdza, że wyrok tego sądu nie został uchylony a postępowanie ze skargi nadzwyczajnej nie zostało zakończone. Sąd ten ma prawo uznać się za właściwy do rozpoznania tej skargi na zasadach wynikających z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2019 r. w sprawach połączonych C-585/18, C-624/18 i C-625/18 A.K. i in. (EU:C:2019:982).".

Uchwała jest odpowiedzią na pytanie prawne:
"Czy przez pojęcie zawarte w art. 295 § 2 Kodeksu pracy "dopóki postępowanie wszczęte w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia nie zostanie zakończone" należy rozumieć moment kończący postępowanie, którym jest dzień, w którym orzeczenie sądowe staje się prawomocne, czy też tym momentem jest dzień wydania orzeczenia przez sąd, który orzekał jako ostatni w sprawie ?".

Jednocześnie Sąd Najwyższy postanowił nadać uchwale moc zasady prawnej.

26/10/2025

W dniu 27 listopada 2024 r. Sąd Najwyższy wydał w sprawie I KZP 7/24 postanowienie:
"Tak długo jak skuteczność powierzenia obowiązków Pierwszego Zastępcy Prokuratora Generalnego nie zostanie podważona orzeczeniem właściwego do rozpoznania takiego zagadnienia sądu, istnieją pełne podstawy prawne i procesowe do uznania skuteczności powierzenia wskazanych obowiązków prokuratorowi Jackowi Bilewiczowi. Wyjątkiem uzasadniającym zanegowanie legalności powierzenia takich obowiązków mogłaby być jedynie uzurpacja funkcji, stanowiska przez osobę nieposiadającą kwalifikacji formalnych do jego zajmowania".

Postanowienie jest odpowiedzią na pytanie prawne:
"Czy:
a) na mocy decyzji Prezesa Rady Ministrów Donalda Tuska wydanej w dniu 12 stycznia 2024 roku na wniosek Prokuratora Generalnego Adama Bodnara, Jacek Bilewicz został skutezcznie powołany na stanowisko I Zastępcy Prokuratora Generalnego pełniącego obowiązki Prokuratora Krajowego,
b) czy wykonując to stanowisko, prokurator Jacek Bilewicz mógł skutecznie powierzyć Piotrowi Kowalikowi pełnienie funkcji Prokuratora Okręgowego w Warszawie,
c) czy Piotr Kowalik, powołany w w.w. sposób do pełnienia funkcji Prokuratora Okregowego w Warszawie, jako prokurator okręgowy właściwy ze względu na siedzibę składającego wniosek organu Policji, był uprawniony do złożenia pisemnej zgody na pisemne wystąpienie przez Komendanta Stołecznego Policji do Sądu Okregowego w Warszawie o zarządzenie kontroli operacyjnej w przedmiotowej sprawie, w oparciu o przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. 2024.145 t.j. z dnia 06 lutego 2024 roku)."

15/10/2025

W dniu 3 października 2025 r. Sąd Najwyższy wydał w sprawie III CZP 20/25 uchwałę:
"Okoliczność, że rodzic sprawujący pieczę nad dzieckiem nie wypełnia obowiązku w przedmiocie kontaktów ze względu na postawę dziecka, nie wyłącza możliwości nakazania zapłaty sumy pieniężnej na rzecz rodzica uprawnionego do kontaktów (art. 59816 § 1 k.p.c.) także wtedy, gdy postawa dziecka wynika z zachowań obojga rodziców".

Uchwała jest odpowiedzią na pytanie prawne:
"Czy wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 2022 roku wydanego w sprawie SK 3/20 /Dz.U.2022.1371/ możliwe jest nakazanie zapłaty na podstawie art. 59816 § 1 kpc w sytuacji, gdy niewłaściwe wykonywanie przez rodzica sprawującego pieczę nad dzieckiem obowiązków wynikających z orzeczenia regulującego kontakty z dzieckiem drugiego rodzica związane jest z zachowaniem dziecka, które jest wynikiem postępowania zarówno rodzica sprawującego pieczę nad dzieckiem jak i rodzica uprawnionego do kontaktów z dzieckiem ?".

12/10/2025

W dniu 24 września 2025 r. Sąd Najwyższy wydał w sprawie III CZP 32/24 uchwałę:
"​1. Ustalenie wysokości odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jako równowartości hipotetycznych kosztów naprawy jest dopuszczalne także wtedy, gdy poszkodowany naprawił pojazd.
2. Wysokość odszkodowania z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych z tytułu kosztów naprawy pojazdu może uwzględniać rabaty na części zamienne i materiał lakierniczy oferowane przez podmioty współpracujące z ubezpieczycielem tylko wtedy, gdy skorzystaniu z nich nie sprzeciwia się uzasadniony interes poszkodowanego.
3. Odszkodowanie przysługujące z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych nie obejmuje kwoty podatku od towarów i usług, jeżeli poszkodowany poniósł już koszty naprawy pojazdu, a zapłacona przez niego cena nie została powiększona o ten podatek.".

Uchwała jest odpowiedzią na pytanie prawne:
"​1. Czy w sytuacji, gdy poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego samochodu, ale zapłacona przez niego cena z tytułu kosztów naprawy nie została powiększona o podatek VAT i usługodawca realizujący naprawę podatku tego nie odprowadził, należne poszkodowanemu odszkodowanie od ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego, mimo to, powinno objąć stawkę podatku VAT ?
2. Czy w sytuacji, gdy poszkodowany dokonał naprawy uszkodzonego samochodu przywracając go do stanu sprzed szkody, należne mu odszkodowanie od ubezpieczyciela sprawcy szkody z tytułu ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego powinno opiewać na rzeczywiste koszty naprawy, czy też powinno być ustalone metodą kosztorysową, czyli według hipotetycznych kosztów naprawy ?
3. Czy dopuszczalne jest przyznanie poszkodowanemu odszkodowania z tytułu kosztów naprawy uszkodzonego samochodu z uwzględnieniem rabatów na części zamienne i materiał lakierniczy, które ubezpieczyciel z ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego, ponoszący odpowiedzialność za szkodę, proponuje i udostępnia poszkodowanemu ?".

Adres

Ulica Zachodnia 16C Lok. 6
Łódź
91-058

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 08:00 - 20:00
Wtorek 08:00 - 20:00
Środa 08:00 - 20:00
Czwartek 08:00 - 20:00
Piątek 08:00 - 20:00
Sobota 08:00 - 20:00

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Kancelaria Adwokacka Adwokat Jakub Ławicki umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do Kancelaria Adwokacka Adwokat Jakub Ławicki:

Skróty

Udostępnij

Kategoria