05/05/2026
In arbeidsmediations willen we vaak snel naar een oplossing. Afspraken maken, knopen doorhakken, door. Logisch… maar vaak gebeurt dat te vroeg.
Wat ik keer op keer zie: echte beweging ontstaat pas wanneer iemand zich écht gehoord en gezien voelt.
Erkenning is geen extraatje. Het is het kantelpunt.
Op het moment dat iemand zijn of haar verhaal kan doen, zonder onderbreking en zonder oordeel, gebeurt er iets:
de spanning zakt,
de verdediging verdwijnt,
en er komt weer ruimte om naar elkaar te luisteren.
Het gaat er niet om dat je het eens bent.
Het gaat erom dat je erkent dat de ander zijn of haar beleving heeft en dat die er mag zijn.
Precies dát maakt het verschil tussen een gesprek dat vastloopt en een gesprek dat weer perspectief biedt.
Erkenning vraagt moed.
Het vraagt vertraging.
En soms het loslaten van de drang om meteen te willen oplossen.
Maar zonder erkenning blijft een oplossing vaak oppervlakkig.
Met erkenning leg je de basis voor iets dat wél blijft werken.
Herkenbaar?
www.brendaboumamediation.nl
