21/05/2024
Fragment uit mijn boek (H39) over hoe je als twee partijen met op het eerste gezicht tegenovergestelde belangen ook heel fijn kunt ‘samenwerken’. Ook die kant mag wel eens belicht worden 🤝
“Frank wordt gehoord door twee rechercheurs, van wie de ene een zogenaamde vkv’er is. Dit is een ‘verhoorder kwetsbare verdachte’, oftewel een politieman of -vrouw die speciaal is opgeleid om met verdachten zoals Frank in gesprek te gaan.
Ik ken deze vkv’er al van een eerder verhoor en haal meteen opgelucht adem wanneer ik hem een hand geef. Het is een ontzettend capabele man die, zo blijkt meteen nadat we zijn begonnen, zich ook nog eens goed heeft ingelezen in de ziekte van Parkinson. Hij weet dat het soms even kan duren voordat Frank op een woord kan komen, zet hem niet onder druk, begrijpt dat er kortsluiting in zijn hoofd kan ontstaan, kortom: hij neemt de tijd voor hem.
Tijdens het verhoor vraagt hij regelmatig of Frank kan herhalen wat hij zojuist heeft uitgelegd zodat hij kan toetsen of Frank het heeft begrepen. Hij last daarnaast om het halfuur een pauze in zodat Frank naar de wc kan (het regelmatig onmiddellijk moeten plassen is kennelijk een gevolg van de medicijnen die hij slikt) en wijkt af van zijn verhoorplan naar gelang de antwoorden die Frank geeft.
Uiteindelijk is dat natuurlijk ook in hun eigen belang: de politie wil zoveel mogelijk informatie uit Frank krijgen om zo de waarheid boven tafel te krijgen. Maar toch, wát een verschil met gisteren, denk ik lichtelijk geërgerd. Er zijn genoeg rechercheurs die een stuk minder capabel zijn en hun verhoorplan afwerken zonder daarbij daadwerkelijk te luisteren, en die van gisteren behoorden duidelijk tot die categorie. Vraag 1: ‘Bent u getrouwd?’ ‘Nee.’ Vraag 2: ‘Met wie?’ Dat niveau.
(…)
De officier van justitie die deze zaak leidt wil Frank eigenlijk nog langer vasthouden. De recherche gaat daar niet over, maar ik begrijp van de vkv’er dat hij aan de officier heeft uitgelegd dat hij meent dat dat geen goed idee is.
(…)
Gelukkig ziet ook de officier dat uiteindelijk alsnog in, en Frank mag samen met mij door de voordeur naar buiten.”
