04/05/2026
Ik stond op het punt onze reis naar Japan te annuleren.
Ivo en ik dromen er al jaren van om weer terug te gaan naar Japan.
Het leek ons fantastisch als ons 1-jarige dochtertje met ons mee zou kunnen.
Vorig jaar boekten we: eind mei 2026.
Maar hoe dichterbij de reis kwam, hoe benauwder het me werd. Ik voelde het niet meer. De excitement, de kriebels, het plezier.
De afgelopen maanden zijn heel erg druk geweest voor Bo-nafide.
Dit zorgde ervoor dat de reis als te veel voelde.
Japan voelde als nog iets wat me werd gevraagd.
Op tijd werk afronden, klanten goed achterlaten.
Maar ook: hutkoffers inpakken, een reis uitstippelen en een dreumes 13 uur op schoot houden.
Tot mijn vriend mij het volgende vroeg.
‘Bo, waarom ben je nou ooit begonnen met ondernemen?’
‘Om niet meer op vakantie te gaan?’
Point taken.
Ik ben mij weer aan het focussen op de mooie dingen.
De prachtige reis die ons te wachten staat.
Dat ik zelf deze vrijheid heb gecreëerd en bij geen enkele baas hoef te melden dat ik op vakantie ga.
Hoe bizar het is dat ik dankzij mijn bedrijf mijn gezin mee kan nemen naar Japan.
En dat ik me ook niet schuldig hoef te voelen naar mijn klanten als ik op vakantie ga.
❤️