24/07/2020
Het blijven rare tijden. De coronabesmettingen in Nederland nemen weer toe. Uit het buitenland horen we alarmerende verhalen. Veel mensen zijn nog voorzichtig en angstig over wat de toekomst ons zal brengen.
Aan de andere kant zijn er mensen die in verzet komen tegen de regels die ons beperken. Bij overtreding kunnen we zelfs een dikke boete krijgen en na herhaling kun je een VOG wel op je buik schrijven. Ondertussen worstelen velen met het voortbestaan van hun bedrijf of zijn bang hun baan te verliezen.
In het nieuws horen we verhalen over uit de hand lopende situaties in het buitenland, met heel veel nieuwe besmettingen. Maar we horen ook verhalen over economische rampspoed, faillissementen, worstelende horeca, werkloosheid en teruglopend consumenten vertrouwen. Dat laatste lijkt mij trouwens een volkomen logisch gevolg van al deze slechte berichten.
Er zijn inmiddels protesten van mensen die zeggen dat de maatregelen niet nodig zijn, dat deze zelfs zulke kwalijke gevolgen hebben dat de kuur erger is dan de kwaal.
Daartegenover staan de mensen die vinden dat gezondheid boven alles gesteld moet worden, dat we de kwetsbaren moeten beschermen en het virus zeker niet moeten onderschatten. Al is het maar omdat de zorg niet weer overbelast moet raken.
Het bijzondere is dat beide partijen hun gelijk zullen vinden als zij hun verhalen willen onderbouwen. Ze hebben namelijk allemaal gelijk.
Alle maatregelen leiden tot een recessie en hoe langer het duurt hoe groter de gevolgen. Omvallende bedrijven leiden tot veel menselijk leed. Failliet gaan met je onderneming of werkloos raken ten gevolge van deze crisis heeft grote gevolgen en veel mensen zullen hieronder lijden. Het kan uiteindelijk tot een toename van armoede in ons land leiden.
Als we alles loslaten kan er een tweede golf komen met als gevolg weer die zware belasting van de zorg, veel zieken en mogelijk veel doden. Veel persoonlijk leed of langdurige ziekte is ook rampzalig voor de economie. Denk maar aan langdurig zieke zelfstandigen en veel ziekteverzuim in het bedrijfsleven.
Dan is er nog het signaal dat ouderen wegkwijnen door het gebrek aan aandacht en contact met hun dierbaren. Ik heb het aan mijn eigen vader gezien. Hij is een zeer vitale man van 80 die nog van alles ondernam. Wandel-, eet- en sportclubje, alles viel weg door de maatregelen. En daar kwam dan nog bij dat wij hem niet konden bezoeken. Dat mocht dan weer niet om hem te beschermen, en als we hem wel zagen moesten we afstand houden. Hij werd daar zo ongelukkig van dat ik op een bepaald moment heb gezegd “Zullen wij eens even lekker burgerlijk ongehoorzaam zijn?” Waarna ik hem heb omhelsd. Daar was hij aan toe. Gelukkig heeft mijn vader de veerkracht om, nu er weer mogelijkheden zijn, zijn activiteiten weer op te pakken en daarvan te genieten. Maar hoeveel ouderen zijn inmiddels zo achteruit gegaan dat ze niet meer op hun niveau komen van voor de coronacrisis?
Aan de andere kant, als we dat allemaal niet hadden gedaan, hoeveel van hen zouden dan inmiddels doodziek of overleden zijn!
Ik heb het wel vreemd gevonden dat er op de persconferenties eigenlijk voornamelijk gesproken werd over de gezondheidsaspecten en over vangnetten om het bedrijfsleven te ondersteunen. De economie is essentieel om al het andere dat wij belangrijk vinden te realiseren. Dus die moet ook zo goed mogelijk blijven draaien.
Zonder gezondheid geen economische groei.
Zonder goed draaiende economie geen goede zorg, want daar is dan geen geld voor.
We hebben allemaal dezelfde drijfveer, namelijk angst. Angst dat alles kapot gaat en dat we veel pijn te verduren krijgen.
Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: veiligheid en vrijheid.
Mocht het tot een tweede golf komen dat moeten we daar creatief mee omgaan. Hoe beschermen wij onze kwetsbaren zonder hen volledig te isoleren?
Hoe houden wij onze economie zoveel mogelijk draaiende zonder dat dit tot veel meer besmettingen leidt? Hoe motiveren we jongeren, die zelf niet zo’n groot risico lopen en gewend zijn meer risico te nemen, om ook de nodige voorzorgsmaatregelen te nemen?
Wat we nu nodig hebben is een bruggenbouwer en veel creativiteit. Er zijn al zoveel mooie en inventieve dingen gedaan. En er waren veel vrijwilligers actief voor hun naasten. Als wij onze krachten bundelen is er zoveel mogelijk. Laten we niet tegenover maar naast elkaar gaan staan en mogelijkheden onderzoeken zodat wij zoveel mogelijk het leven kunnen leiden dat wij allemaal willen, in vrijheid, veiligheid en met goede zorg en voldoende welvaart voor iedereen.
