A FONDO Recherchebureau, Stationsstraat 35, Boxtel (2026)

30/04/2026

De inzet van kroongetuigen is een van de meest ingrijpende én risicovolle instrumenten in het strafrecht. Het recente wetsvoorstel tot verruiming van de kroongetuigenregeling laat zien welke richting wordt gekozen: meer ruimte om verklaringen te verkrijgen binnen criminele netwerken, ook bij minder zware delicten. Vanuit opsporingsperspectief is dat begrijpelijk. Tegelijkertijd roept het fundamentele vragen op over de betrouwbaarheid van bewijs. Want waar verklaringen tot stand komen onder invloed van een tegenprestatie, ontstaat onvermijdelijk spanning met de waarheidsvinding.
Niet per se door bewuste leugens, maar door inkleuring, aanvulling en het risico dat verklaard wordt naar wat ‘verwacht’ wordt.

De zwembadmoord in Marum heeft laten zien hoe mis het kan gaan wanneer controlemechanismen tekortschieten. Juist tegen die achtergrond is het relevant om stil te staan bij de vraag wat een verdere verruiming betekent - nog vóórdat deze daadwerkelijk wordt ingevoerd.

In mijn nieuwste artikel zet ik uiteen hoe de kroongetuigenregeling juridisch is ingericht, welke (forensische) risico’s eraan kleven, wat de lessen zijn uit de zwembadmoord en wat het wetsvoorstel betekent voor de praktijk.

Eén conclusie staat voor mij centraal: waar bewijs ontstaat onder invloed van een tegenprestatie, kan betrouwbaarheid nooit worden verondersteld - die moet altijd kritisch worden geanalyseerd en onderzocht.

Ik ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken, met name vanuit de strafrechtpraktijk.

🔗 Link naar het artikel in bio

23/04/2026

Wereldboekendag leek mij het perfecte moment om eindelijk deze hooggewaardeerde klassieker aan te schaffen.

Als jurist en particulier onderzoeker in het strafrecht kon dit boek eigenlijk niet langer ontbreken in mijn collectie.

Nog aanraders op het gebied van true crime? Ik hoor ze graag!

13/04/2026

De Hoge Raad verduidelijkt grens tussen zoekend rondkijken en doorzoeken.

In een recente uitspraak heeft de Hoge Raad zich uitgesproken over de juridische grens tussen wat zoekend rondkijken mag omvatten en wanneer sprake is van een doorzoeking die een machtiging vereist.

In de zaak ging het om een woning waarin bij zoekend rondkijken een tas zichtbaar was in een oven met een doorzichtig raam. Een opsporingsambtenaar opende vervolgens de oven en nam de tas in beslag; daarin werd een groot geldbedrag aangetroffen. Het gerechtshof had geoordeeld dat het openen van de oven en het pakken van de tas onder het toegestane zoekend rondkijken viel. De verdediging betoogde dat dit in feite een doorzoeking was waarvoor een rechterlijke machtiging nodig was.

De Hoge Raad verwerpt het cassatieberoep en bevestigt dat bij het betreden van een woning opsporingsambtenaren zoekend mogen rondkijken en voor de hand liggende voorwerpen in beslag mogen nemen. Het openen van een object (hier: een oven) dat al transparant was en waarin het voorwerp al zichtbaar was, hoeft niet te worden aangemerkt als een zelfstandige doorzoekingshandeling. De handeling bleef binnen de reikwijdte van zoekend rondkijken omdat het doelobject al vooraf zichtbaar was en direct in beslag kon worden genomen zonder verder onderzoek dat onder doorzoeking valt.

Het arrest verheldert de grens tussen bevoegdheden zonder en met rechterlijke machtiging bij betreden van een woning, en benadrukt dat zichtbare voorwerpen onder bepaalde voorwaarden mogen worden veiliggesteld zonder dat dit een doorzoeking is.

🔗 ECLI:NL:HR:2026:442

13/04/2026

Onlangs verschenen drie duidelijke signalen uit gezaghebbende hoek:

- Het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) laat zien dat hogere strafmaxima in de praktijk zelden leiden tot langere gevangenisstraffen;
- De Raad van State adviseert negatief over uitbreiding van het taakstrafverbod;
- De Raad voor de rechtspraak waarschuwt voor onrechtvaardige uitkomsten en het beperken van rechterlijke afwegingsruimte.

Onafhankelijke, gezaghebbende instanties die hetzelfde signaal afgeven: repressief strafbeleid zonder wetenschappelijke onderbouwing maakt de samenleving niet veiliger. Toch blijft de reflex vanuit de politiek hetzelfde: strenger, zwaarder, harder. Wat opvalt, is dat wetgeving steeds vaker lijkt te worden ingezet als signaal, terwijl de effectiviteit ervan onvoldoende wordt onderbouwd.

Op mijn website schreef ik een uitgebreid artikel over wat deze rapporten betekenen voor de strafrechtspraktijk en welke vragen ze oproepen over de relatie tussen politieke besluitvorming en wetenschappelijke onderbouwing.

🔗 ECLI:NL:HR:2026:442

08/04/2026

Onlangs verschenen drie duidelijke signalen uit gezaghebbende hoek:

- Het Wetenschappelijk Onderzoek- en Datacentrum (WODC) laat zien dat hogere strafmaxima in de praktijk zelden leiden tot langere gevangenisstraffen;
- De Raad van State adviseert negatief over uitbreiding van het taakstrafverbod;
- De Raad voor de rechtspraak waarschuwt voor onrechtvaardige uitkomsten en het beperken van rechterlijke afwegingsruimte.

Onafhankelijke, gezaghebbende instanties die hetzelfde signaal afgeven: repressief strafbeleid zonder wetenschappelijke onderbouwing maakt de samenleving niet veiliger. Toch blijft de reflex vanuit de politiek hetzelfde: strenger, zwaarder, harder. Wat opvalt, is dat wetgeving steeds vaker lijkt te worden ingezet als signaal, terwijl de effectiviteit ervan onvoldoende wordt onderbouwd.

Op mijn website schreef ik een uitgebreid artikel over wat deze rapporten betekenen voor de strafrechtspraktijk, en welke vragen ze oproepen over de relatie tussen politieke besluitvorming en wetenschappelijke onderbouwing.

🔗 Link naar het artikel in bio

26/03/2026

De politie zet steeds vaker herkenbare beelden van verdachten in als opsporingsmiddel. In de recente campagne ‘Game over’ van de politie, waarbij beelden onder meer via sociale media werden verspreid, leidde dit in korte tijd tot meerdere identificaties en meldingen van verdachten. De conclusie: het publiekelijk tonen van gezichten werkt.

Vanuit opsporingsperspectief is dat begrijpelijk en misschien zelfs noodzakelijk in een tijd waarin fraude en digitale criminaliteit explosief toenemen. Maar er zit ook een andere kant aan dit verhaal.

Het moment waarop een verdachte herkenbaar in beeld wordt gebracht, verschuift feitelijk de balans: van onschuldig tot het tegendeel is bewezen naar publiekelijk verdacht met onomkeerbare gevolgen. Want laten we eerlijk zijn: Een eenmaal verspreid beeld verdwijnt nooit meer volledig van internet. Reputatieschade ontstaat direct, nog vóór een rechter zich heeft uitgesproken. De sociale en professionele gevolgen zijn vaak blijvend, ook bij vrijspraak en de druk op een verdachte (en diens omgeving) neemt exponentieel toe.

Juridisch gezien is terughoudendheid hier niet voor niets het uitgangspunt. Het herkenbaar tonen van verdachten kan neerkomen op een vorm van publieke bestraffing, nog vóór enige rechterlijke toetsing heeft plaatsgevonden. En precies daar wringt het.

De kernvraag is dus niet óf het werkt, maar of het proportioneel is. Wanneer is deze inbreuk gerechtvaardigd? En wie bewaakt die grens, zeker in een tijd waarin opsporing steeds meer via media en publieke druk plaatsvindt? Als we effectieve opsporing willen combineren met een rechtsstaat die haar fundamenten serieus neemt, vraagt dit om voortdurende kritische reflectie. Niet alleen vanuit opsporing. Juist ook vanuit verdediging.

16/03/2026

Onlangs ben ik benaderd door , een magazine dat wordt verspreid in penitentiaire inrichtingen en zich richt op mensen in detentie en hun naasten. Zij vroegen mij om vaste partner te worden en vier keer per jaar een artikel te schrijven over mijn werk en over het belang van onafhankelijke analyse en onderzoek naar bewijs in strafzaken.

Een samenwerking die perfect aansluit bij waar ik mij dagelijks voor inzet.

In de nieuwste editie staat op pagina 8 een interview waarin ik mij voorstel als nieuwe vaste partner. In de komende edities zal ik onder andere schrijven over bewijsanalyse, telecomdata, versleutelde communicatie en de rol van contra-expertise binnen de strafrechtelijke verdediging.

🔗 Link naar het artikel in de bio.

23/02/2026

QUOTE OF THE DAY ⚖️

De woorden van Martin Luther King blijven schrijnend actueel, ook op het geopolitieke toneel. Onafhankelijke organisaties waarschuwen dat democratische normen en de rechtsstaat wereldwijd onder druk staan, onder meer door beleid en handelen van president Donald Trump sinds zijn terugkeer in het Witte Huis. Volgens Human Rights Watch bedreigen recente maatregelen in de VS de onafhankelijkheid van de rechtspraak, de persvrijheid en de checks & balances die de rechtsstaat moeten waarborgen.

Onlangs tekende Trump bovendien een decreet voor wereldwijde importheffingen van 15 %, kort nadat het Amerikaanse Hooggerechtshof enkele eerdere tarieven juridisch had verworpen. Critici waarschuwen dat dit patroon, macht gebruiken ondanks juridische grenzen, marktonzekerheid creëert en ook Europese en Nederlandse exporteurs direct raakt.

Deze ontwikkelingen resoneren in Europa. Ze herinneren ons eraan dat de rechtsstaat, onafhankelijke rechtspraak en checks & balances geen vanzelfsprekendheden zijn. Nederland en de EU moeten waakzaam blijven, want verzwakking van deze waarden elders heeft gevolgen voor onze economie, internationale samenwerking en fundamentele rechten.

Het is een actuele bevestiging van Kings woorden: onrecht ergens is een bedreiging voor gerechtigheid overal.

02/02/2026

VRIJSPRAAK !

In een Curaçaose strafzaak kreeg ik het afgelopen jaar van mijn vaste samenwerkingspartner, advocaat Eldon “Peppie” Sulvaran, de opdracht om de conclusies van de politie met betrekking tot de telecomgegevens in dit dossier kritisch te analyseren en een alternatief scenario te onderzoeken.

De kern van de politieredenering was dat de telefoon van de verdachte zich in de directe omgeving van het plaats delict moest hebben bevonden, omdat deze binnen een bepaald tijdsbestek specifieke zendmasten zou hebben aangestraald.

Aan de hand van overzichtelijke tabellen, visualisaties en een theoretische onderbouwing heb ik uiteengezet dat je op basis van deze beschikbare telecomgegevens en netwerkmetingen níet kunt vaststellen dat de telefoon van de verdachte zich in het genoemde tijdsbestek in de directe nabijheid van het plaats delict bevond.

Naast het overtuigende pleidooi van mr. Sulvaran ten aanzien van de overige bewijsmiddelen, heeft mijn rapport mede bijgedragen aan de vrijspraak van de verdachte vorige week. Zodra de uitspraak onherroepelijk is, zullen de kosten van mijn onderzoek worden teruggevorderd.

Het doel van mijn werk is niet om verdachten vrij te pleiten, maar om door zorgvuldig, onafhankelijk onderzoek bij te dragen aan een eerlijk proces.
Gerechtigheid door waarheidsvinding, daar draait het voor mij om.

26/01/2026

Mijn broer vertelde laatst dat hij een hele interessante lezing had gehad van Mohamedou Ould Slahi. Een Mauritaanse man die eind 2001 werd opgepakt in het kader van de Amerikaanse “war on terror”. In 2002 werd hij overgebracht naar Guantánamo Bay, waar hij jarenlang werd vastgehouden zonder aanklacht en zonder proces. Tijdens zijn detentie werd hij onderworpen aan zware en systematische verhoormethoden, die later ook door de Amerikaanse overheid zelf zijn erkend als marteling.

Wat zijn zaak bijzonder maakt, is dat er geen sluitend bewijs was dat hij betrokken was bij terroristische aanslagen. Toch bleef hij gevangen. Pas in 2010 oordeelde een federale rechter dat zijn detentie onrechtmatig was, maar de Amerikaanse regering ging daartegen in beroep. Uiteindelijk werd Slahi pas in 2016 vrijgelaten, na veertien jaar gevangenschap.

Een cruciale rol speelde strafrechtadvocaat Nancy Hollander, bijgestaan door Teri Duncan. Zij voerden een uitputtende juridische strijd tegen de Amerikaanse staat, vaak met sterk beperkte toegang tot informatie en dossiers die grotendeels geheim of gecensureerd waren. Hun inzet laat zien wat rechtsstatelijke toewijding betekent wanneer de politieke en maatschappelijke druk immens is. Daarnaast is luitenant-kolonel Stuart Couch, een militaire aanklager, een sleutelpersoon. Hij ontdekte dat belastend “bewijs” tegen Slahi was verkregen onder marteling en weigerde daarom de zaak verder te vervolgen. Dat besluit was uitzonderlijk en getuigde van grote persoonlijke en professionele integriteit.

Slahi zelf schreef tijdens zijn gevangenschap het boek Guantánamo Diary, dat in 2015 verscheen (aanvankelijk zwaar gecensureerd) en wereldwijd veel indruk maakte. Zijn verhaal werd later verfilmd in “The Mauritanian” (2021), waarin juist de morele en juridische worsteling van alle betrokkenen centraal staat.

Ik heb het boek niet gelezen, maar de film maakt veel indruk en is te zien op Netflix. Zeker een aanrader!

A FONDO Recherchebureau

30/04/2026

23/04/2026

13/04/2026

13/04/2026

08/04/2026

26/03/2026

16/03/2026

23/02/2026

02/02/2026

26/01/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen