21/09/2026
Mentre Cina e India corrono, l’Italia conta le "quote" a scuola. È davvero questa la priorità del Paese? 🧠⚠️
Alla fine degli anni ’90 ero una bambina con un cognome "difficile" e senza una sola parola d'italiano in tasca. La scuola pubblica mi ha accolta, mi ha dato strumenti, prospettive e dignità.
Oggi sono dottoressa in Giurisprudenza ed esperta in diritto dell’immigrazione.
Se la scuola dell'epoca mi avesse considerata "un'eccedenza da contenere" per non rallentare gli altri, la mia storia si sarebbe fermata prima di iniziare.
Oggi il Governo ripropone il tetto del 30% di alunni stranieri per classe. Una misura che, da giurista, ritengo un grave errore sociale e costituzionale:
📌 Violazione dei principi fondamentali: Viola gli articoli 3 e 34 della Costituzione e la Convenzione ONU sui Diritti dell'Infanzia. Si penalizza il bambino non per le sue competenze, ma per la sua origine. Senza contare che oltre il 65% di questi studenti è nato e cresciuto in Italia.
📌 Un incubo logistico ed erariale: Nelle periferie dove la presenza straniera supera il 50%, come si pensa di applicare questa norma? Trasportando ogni giorno centinaia di bambini da un quartiere all’altro con gli scuolabus? È inaccettabile impiegare risorse pubbliche per finanziare la logistica della separazione, invece di investire in mense, strutture, sostegno e docenti di ruolo.
📌 Miopia strategica: Mentre le potenze emergenti investono miliardi su innovazione e capitale umano, noi perdiamo tempo prezioso a contare le percentuali sui registri.
Alimentare la divisione oggi significa preparare una profonda crisi sociale per il nostro futuro.
Come diceva il Mahatma Gandhi: “Se vogliamo insegnare la vera pace in questo mondo, dovremo iniziare con i bambini”.
Servono classi meno numerose, mediatori culturali di ruolo e lo Ius Scholae. Non censimenti identitari travestiti da regolamenti scolastici.
👇 Da cittadina, ex alunna e giurista mi chiedo: che Italia vogliamo lasciare ai nostri figli?
Una comunità coesa e competitiva o un Paese segnato da fratture e crisi sociali?
Sachini Warnakulasuriya
🇱🇰
චීනය සහ ඉන්දියාව ඉදිරියටම යද්දී, ඉතාලිය පංති කාමරවල "කොටස්" ගණන් හදනවා. රටේ ඇත්තම ප්‍රමුඛතාවය මෙයද? 🧠⚠️
90 දශකයේ අගභාගයේදී, මම ඉතාලි බසින් එක වචනයක්වත් කතා කරගන්න බැරි, උච්චාරණය කරන්න අමාරු වාසගමක් තිබුණු කුඩා ගැහැණු ළමයෙක්. නමුත් ඉතාලියේ රජයේ පාසල මාව ආදරයෙන් පිළිගත්තා; මට අවශ්‍ය මඟපෙන්වීම, අධ්‍යාපනය සහ අභිමානය ලබා දුන්නා.
අද මම නීතිවේදිනියක් මෙන්ම ඉතාලි සංක්‍රමණ නීතිය පිළිබඳ විශේෂඥවරියක්.
එදා ඉතාලි පාසල මාව අන් අයගේ ගමන අඩාල කරන "අතිරික්තයක්" ලෙස සැලකුවා නම්, මගේ කතාව එතැනින්ම නතර වෙන්න තිබුණා.
අද ඉතාලි රජය නැවතත් එක් පංති කාමරයක සිටිය හැකි විදේශීය සිසුන් ප්‍රමාණය 30% කට සීමා කිරීමට යෝජනා කරනවා. නීතිවේදිනියක් ලෙස මම මෙය දකින්නේ දැඩි සමාජීය සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත අසාධාරණයක් ලෙසයි:
📌 ව්‍යවස්ථාපිත හා මානව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනයක්: ඉතාලි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 සහ 34 වගන්ති මෙන්ම එක්සත් ජාතීන්ගේ ළමා අයිතිවාසිකම් ප්‍රඥප්තියද මෙයින් උල්ලංඝනය වෙනවා. මෙහිදී ළමයෙකුගේ දක්ෂතාවය වෙනුවට ඔහුගේ පසුබිම ඉලක්ක කෙරෙනවා. මතක තබා ගන්න, මේ දරුවන්ගෙන් 65% කට වඩා උපත ලබා තියෙන්නේ ඉතාලියේමය.
📌 සංවිධානාත්මක සහ මූල්‍යමය අර්බුදයක්: විදේශීය වැසියන් 50% කට වඩා සිටින ප්‍රදේශවල මෙය ක්‍රියාත්මක කරන්නේ කෙසේද? දිනපතා ළමයින් සිය ගණනක් බස් රථවලින් වෙනත් ප්‍රදේශවලට ප්‍රවාහනය කිරීමෙන්ද? පාසල්වල යටිතල පහසුකම්, පෝෂ්‍යදායී ආහාර සහ ගුරුවරුන් වෙනුවෙන් ආයෝජනය කරනවා වෙනුවට, ජනතාවගේ බදු මුදල් මෙවැනි වෙන් කිරීම් සඳහා නාස්ති කිරීම කොතරම් සාධාරණද?
📌 උපායමාර්ගික අන්ධභාවයක්: ආසියානු බලවතුන් නවෝත්පාදනය සහ මානව සම්පත වෙනුවෙන් බිලියන ගණනින් ආයෝජනය කරද්දී, අපි ලියාපදිංචි ලේඛනවල ප්‍රතිශත ගණන් කරමින් කාලය නාස්ති කරනවා.
අද අපි වපුරන මෙම බෙදීම්, තව වසර කිහිපයකින් දැඩි සමාජීය අර්බුදයකට පාර කියනු ඇත.
මහත්මා ගාන්ධි තුමා පැවසූ පරිදි: “අපි මේ ලෝකයට සැබෑ සාමය උගන්වන්න නිවැරදිව පටන් ගත යුත්තේ ළමයින්ගෙනි”.
අපට අවශ්‍ය වන්නේ සිසුන් අඩු සුවපහසු පංති කාමර, ස්ථිර සංස්කෘතික උපදේශකයින් සහ Ius Scholae (අධ්‍යාපනය මත පදනම් වූ පුරවැසිභාවය) මිස, නීති රෙගුලාසි ලෙස වෙස්වලාගත් සංගණන නෙවෙයි.
👇 ඉතාලි පුරවැසියෙක්, ඉතාලි පාසල් ආදි ශිෂ්‍යාවක සහ නීතිවේදිනියක් ලෙස මම අහනවා: අනාගතයේදී අපි අපේ දරුවන්ට භාර දෙන්නේ කෙබඳු ඉතාලියක්ද?
එක්සත්, තරඟකාරී සමාජයක්ද නැතහොත් ගඹුරු සමාජීය අර්බුදයන් සහිත රටක්ද?
Sachini Warnakulasuriya
