http://www.westlandimmigration.com/

Adv KT. Vinodkumar -Lex & Life, Kuzhikkattil, Thenhippalam (2026)

17/04/2026

18 വയസ്സ്: സമ്മതത്തിന്റെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ.

ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് 18 വയസ് തികഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് ജീവിതത്തിലെ വലിയ തീരുമാനങ്ങൾ സ്വതന്ത്രമായി എടുക്കാമെന്നത് നിയമത്തിന്റെ നിലപാടാണ്. എന്നാൽ സമൂഹം അത്ര ലളിതമല്ല. പ്രത്യേകിച്ച് സാമ്പത്തികവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ പിന്നാക്ക സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്ന ഒരാളുടെ ‘സമ്മതം’ എത്രത്തോളം സ്വതന്ത്രമാണെന്ന ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയരുന്നത്. ഒരു വിവാഹം നിയമപരമായി ശരിയാണോ എന്നതിലുപരി, അത് സാമൂഹിക നീതിയുടെയും സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ പാസാകുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തം.

ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് 18 വയസ് തികഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് വിവാഹം ചെയ്യാമെന്നത് നിയമത്തിന്റെ സത്യമാണ്. പക്ഷേ ജീവിതം നിയമപുസ്തകത്തിലെ വരികളേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമാണ്. “നിയമപരമായ പ്രായം” എന്ന ഒറ്റ മാനദണ്ഡത്തിൽ മാത്രം ഒരാളുടെ തീരുമാനങ്ങളെ വിലയിരുത്തിയാൽ മതിയോ എന്ന ചോദ്യമാണ് നമ്മുക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്.

സമ്മതം എന്നത് വെറും “അതെ” എന്ന് പറയാനുള്ള കഴിവ് മാത്രമല്ല; അത് സ്വതന്ത്രവും സമ്മർദ്ദരഹിതവും ബോധപൂർണ്ണവുമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. എന്നാൽ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾക്കായി പോലും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരാളുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ എത്രത്തോളം സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടാകും? കുടുംബം, സാമ്പത്തിക സാഹചര്യം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ — ഇവയെല്ലാം ഒരാളുടെ “തിരഞ്ഞെടുപ്പ്” രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്.

ഇവിടെ വ്യക്തി, കുടുംബം, സംസ്ഥാനം — ഈ മൂന്ന് ശക്തികൾ തമ്മിൽ ഇടപെടുന്നു. വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം; അതേ സമയം ബലഹീനാവസ്ഥയിലുള്ളവരെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തവും സമൂഹത്തിനും സംസ്ഥാനത്തിനും ഉണ്ട്. ഈ രണ്ടിനും ഇടയിൽ ഒരു സൂക്ഷ്മമായ സമതുലനം ആവശ്യമാണ്.

ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭവങ്ങൾ പലപ്പോഴും അനാവശ്യമായ വിദ്വേഷചർച്ചകളിലേക്ക് തിരിയാറുണ്ട്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ചർച്ച അവിടെ അല്ല. ഒരു വിവാഹം നിയമപരമായി ശരിയാണോ എന്നതിലുപരി, അത് സാമൂഹിക നീതിയുടെയും വ്യക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ ശരിയാണോ എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

18 വയസ്സ് ഒരു തുടക്കമാണ്, അവസാനമല്ല. യഥാർത്ഥ ചോദ്യം ഇതാണ് — ആ പ്രായത്തിൽ ഒരാൾക്ക് തന്റെ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി, സുരക്ഷിതമായി, ബോധപൂർണ്ണമായി തീരുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്ന സാഹചര്യം നാം സാമൂഹ്യമായി സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

അഡ്വ.കെ.ടി.വിനോദ്കുമാർ

23/03/2026

കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭാരണി: പാരമ്പര്യമോ അന്ധവിശ്വാസമോ — അതിനുമപ്പുറം ഒരു ചോദ്യം

കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭരണിക്കിടെ വിദേശ വനിത കോമരം തുള്ളിയതും മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഭക്തിഭാവങ്ങളോടെയുള്ള ഉറഞ്ഞാട്ടവും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുകയാണ്.
ഇത് വിശ്വാസവും അന്ധവിശ്വാസവും എന്ന രണ്ട് അറ്റങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.

ആദിദ്രാവിഡ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായ കൊടുങ്ങല്ലൂർ ഭാരണി പോലുള്ള ആഘോഷങ്ങളെ വെറും “അനാചാരം” എന്ന് പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. അതുപോലെ തന്നെ, അതിൽ കാണുന്ന ചില അതിരുവിട്ട പ്രവണതകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാതെയും വിട്ടേക്കാനാകില്ല.
സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും ആത്മീയതയും ആചാരവും മാനസികാവസ്ഥയും സാമൂഹിക ഘടനയും തമ്മിലുള്ള സങ്കീർണ്ണ കൂട്ടിച്ചേരലാണ്.

ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു:
ഭക്തിയുടെ പേരിൽ സ്വയം പരിക്കേൽപ്പിക്കുന്ന രീതികൾ ഇന്നും അംഗീകരിക്കാവുന്നതാണോ?

ഭക്തിയുടെ പേരിൽ ഇത്തരം പ്രവണതകളെ മഹത്വവൽക്കരിക്കുന്നത് ആരോഗ്യപരമായും സാമൂഹികമായും അപകടകരമാണ്.
അതേസമയം, ഇതെല്ലാം “അന്ധവിശ്വാസം” എന്ന് മുദ്രകുത്തി ആളുകളെ അവഹേളിക്കുന്നത് പ്രശ്നപരിഹാരമല്ല.

ശാസ്ത്രബോധവും യുക്തിചിന്തയും വളർത്തേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
പക്ഷേ അതിനൊപ്പം സംസ്കാരവുമായി സംവദിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിയും വിനയവും ഒരുപോലെ ആവശ്യമാണ്.

പാരമ്പര്യത്തെയും വിവേകത്തെയും തമ്മിൽ പോരാളികളാക്കണോ,
അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ സമന്വയിപ്പിക്കണോ — അതാണ് നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചോദ്യം.

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

21/12/2025

സത്യപ്രതിജ്ഞയുടെ ശബ്ദമില്ലായ്മ

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

കേരളത്തിൽ ഇന്ന് പുതുതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പഞ്ചായത്ത് അംഗങ്ങൾ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു.
എന്നാൽ ഈ ചടങ്ങിനൊപ്പം ഉയരേണ്ട ഏറ്റവും നിർണായകമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നില്ല:
ഈ സത്യപ്രതിജ്ഞയിലൂടെ പഞ്ചായത്ത് രാജ് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താകുന്നു?

മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടായി കേരളം “വികേന്ദ്രീകരണത്തിന്റെ മാതൃക” എന്ന ആത്മതൃപ്തി ആവർത്തിക്കുന്നു.
പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം അതിന്റെ വിപരീതമാണ്. അധികാരം താഴേക്ക് കൈമാറാതെ, ഉത്തരവാദിത്തം മാത്രം താഴേക്ക് തള്ളിയ ഒരു ഭരണക്രമമായി പഞ്ചായത്ത് രാജ് മാറി. പഞ്ചായത്തുകൾ പദ്ധതികൾ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളല്ല; മുകളിൽ നിന്നുള്ള നിർദേശങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഓഫീസുകളായി ചുരുങ്ങി. തീരുമാനങ്ങൾ അവിടെയുണ്ടാകുന്നില്ല; അവിടെ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയാണ്.

ഗ്രാമസഭ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ ഉദാഹരണമാണ്. ഭരണഘടന വിഭാവന ചെയ്യുന്ന ഗ്രാമസഭ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആയിരിക്കണം. എന്നാൽ ഇന്ന് അത് മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ തീരുമാനങ്ങൾ “ക്ലിയർ” ചെയ്യാനുള്ള ഔപചാരിക വേദിയാണ്. ജനങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നില്ല; “ജനങ്ങളുടെ പേരിൽ” ഭരണം സംസാരിക്കുന്നു. പങ്കാളിത്തം ഇവിടെ അധികാരത്തിന്റെ ഉറവിടമല്ല; ഒരു അലിബിയാണ്.

സാമൂഹ്യനീതിയും ഇതേ വിധിയാണ് അനുഭവിച്ചത്. ദളിതരും സ്ത്രീകളും തൊഴിലാളികളും രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങളായിരിക്കേണ്ടിടത്ത്, അവർ പദ്ധതികളുടെ “ഗുണഭോക്താക്കളായി” ചുരുങ്ങി. സംവരണം സീറ്റിലുണ്ട്; പക്ഷേ തീരുമാനാധികാരം അവിടെയില്ല. ഇത് ഉൾപ്പെടുത്തൽ അല്ല; നിയന്ത്രിത ഉൾപ്പെടുത്തലാണ്.

പഞ്ചായത്ത് രാഷ്ട്രീയം സംസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കാർബൺ കോപ്പിയായതും യാദൃശ്ചികമല്ല. പഞ്ചായത്തുകൾ സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ ഭാഷ വികസിപ്പിച്ചില്ല, മുൻഗണനകൾ നിർവചിച്ചില്ല, സംഘർഷങ്ങൾ സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്തില്ല. നിയമസഭ–പാർലമെന്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ താഴത്തെ സ്റ്റേജായി പഞ്ചായത്ത് മാറി. ഇവിടെ പ്രശ്നം പാർട്ടികളല്ല; പഞ്ചായത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സ്വയംഭരണത്തിന്റെ അഭാവമാണ്.

അടുത്ത അഞ്ചുവർഷം പുതുതായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അംഗങ്ങൾ
സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യം
“എന്ത് പദ്ധതി കൊണ്ടുവരാം?” എന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്.
ആ പദ്ധതി ആരോടൊപ്പം രൂപപ്പെടുത്താം?
ഏത് തീരുമാനങ്ങൾ ഗ്രാമസഭയിലേക്ക് മാറ്റാം?
എന്ന ചോദ്യവും അതിനൊപ്പം ഉയരണം.
ഓഫീസിൽ എടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങൾ ഗ്രാമസഭയിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യമാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ.

ഇന്ന് നടക്കുന്ന സത്യപ്രതിജ്ഞ പഞ്ചായത്ത് രാജിന്റെ പുനർജന്മമാകാം .
അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഔപചാരിക ആവർത്തനം മാത്രം.
അത് തീരുമാനിക്കപ്പെടുന്നത് പദ്ധതികളിലോ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലോ അല്ല;
അധികാരം ജനങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ നൽകാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ ധൈര്യത്തിലാണ്.

19/12/2025

എംപിമാരുടെ പെരുമാറ്റം ഉയർത്തുന്ന ഭരണഘടനാ ചോദ്യം

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

ഇത് അയപ്പഭക്തരുടെ വിശ്വാസം ബോധപൂർവ്വം വ്രണപ്പെടുത്തിയതാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കാവുന്ന വിഷയമല്ല. ആ ദിശയിലേക്ക് ചർച്ച വഴുതുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം മറഞ്ഞുപോകും. ഇവിടെ പരിഗണിക്കേണ്ട മുഖ്യ വിഷയം, ഒരു മതസിംബോളിക് ഭാഷ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിൽ ഉപയോഗിച്ചതും, അതിന് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ഭരണഘടനാപദവിയിലുള്ള എംപിമാർ പൊതുവേദിയിൽ അംഗീകാരം നൽകിയതുമാണ്.

മതവിശ്വാസം വ്യക്തിപരമാണ്. എന്നാൽ മതസിംബോളുകൾ പൊതുജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അത് വ്യക്തിപരമായ അവകാശത്തിന്റെ പരിധി കടക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിൽ മതപരമായ സൂചനകളും പ്രതീകങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമാകുമ്പോൾ, അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല; ഭരണഘടനയുടെ പ്രശ്നമാണ്.

ഈ പാട്ട് തെരഞ്ഞെടുപ്പിന് മുൻപ് എഴുതിയതാണോ, അതിന്റെ ഉദ്ദേശം എന്തായിരുന്നോ എന്നത് നിയമപരമായി പരിശോധിക്കാവുന്ന വസ്തുതകളാണ്. പക്ഷേ രാഷ്ട്രീയമായി കൂടുതൽ പ്രസക്തമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: എന്തുകൊണ്ട് ഒരു മതസിംബോളിക് രൂപം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി? അതും വ്യാപകമായി — പൊതുയോഗങ്ങളിലും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും.

ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഗൗരവം വർധിക്കുന്നത്, തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും എംപിമാർ പാർലമെന്റിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു തന്നെ അതേ പാരഡി പാടുമ്പോഴാണ്. പാർലമെന്റിന്റെ മുന്ന് ഒരു സാധാരണ പൊതുസ്ഥലമല്ല. അത് ഭരണഘടനയുടെ ഭൗതിക സാന്നിധ്യമാണ്. അവിടെ നിൽക്കുന്നവർ വെറും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരല്ല; അവർ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളാണ്.

ഒരു സാധാരണ പാർട്ടി പ്രവർത്തകൻ മതസിംബോളിക് ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചാൽ അത് തെരുവ് രാഷ്ട്രീയമായി വിലയിരുത്താം. എന്നാൽ എംപിമാർ അതേ പ്രവൃത്തിയിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോൾ, അത് role conflict ആയി മാറുന്നു. തെരുവ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ശൈലിയും ഭരണഘടനാപദവിയുടെ ഉത്തരവാദിത്തവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷമാണ് ഇവിടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

2025-ലെ ഇമ്രാൻ പ്രതാപ് റെഡ്ഡി കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി ഓർമ്മിപ്പിച്ച ഒരു അടിസ്ഥാനതത്വമുണ്ട്:
തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഒരു ഇവന്റ് മാത്രമല്ല; അത് ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ പ്രക്രിയയാണ്.
അതിനാൽ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞിട്ടും campaign-style symbolism തുടരുമ്പോൾ, അത് ഭരണഘടനാപദവിയുടെ ഗൗരവം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണതയായി മാറുന്നു.

ഇത് ഒരു പാട്ടിന്റെ വിമർശനം അല്ല.
ഇത് കലയും ഹാസ്യവും എവിടെ നിൽക്കണം എന്ന ചർച്ചയുമല്ല.
ഇത് മതവിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കവുമല്ല.

ഇവിടെ ചോദിക്കുന്നത് ഒറ്റ കാര്യമാണ്:
മതസിംബോളുകൾ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആയുധമാകുമ്പോൾ, ഭരണഘടനാപദവിയിലുള്ളവർ എവിടെയാണ് നിൽക്കേണ്ടത്?

ഇന്ന് അത് ഒരു പാരഡിയായിരിക്കും.
നാളെ മറ്റൊരു പ്രതീകമായിരിക്കും.
അതിരുകൾ മായുമ്പോൾ, രാഷ്ട്രീയവും ഭരണഘടനയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസവും മായും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇത് വിശ്വാസം വ്രണപ്പെടു എന്ന വാദമല്ല;
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞ ശേഷമുള്ള ഭരണപെരുമാറ്റ നൈതികതയെ (post-election ethics) കുറിച്ചുള്ള അനിവാര്യമായ സംവാദമാണ്.

17/12/2025

ഭക്തി, ഹാസ്യം, രാഷ്ട്രീയം — ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അതിരുകൾ എവിടെ?

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

“ഇത് ഒരു പാരഡിയല്ലേ?”
“ഇതൊക്കെ നാദിർഷയും കലാഭവൻ മണിയും ചെയ്തിട്ടില്ലേ?”
“ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാക്കണോ?”

“പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ” എന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡിയെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ ഉടൻ ഉയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണിവ.

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമാണ്.
പക്ഷേ, അവയ്ക്ക് മറുപടി പറയുമ്പോൾ സന്ദർഭം, ഉദ്ദേശ്യം, അധികാരബന്ധം എന്നീ മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ വേർതിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്നത് വലിയ പിഴവായിരിക്കും.

നാദിർഷയും കലാഭവൻ മണിയും നടത്തിയ ഹാസ്യപരിപാടികൾ സാംസ്കാരിക വേദികളിലായിരുന്നു.
അവിടെ—
• അത് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണമല്ലായിരുന്നു
• വോട്ടഭ്യർത്ഥന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല
• അധികാരമോ ഭരണപദവിയോ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നില്ല
• ഒരു മതവിഭാഗത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി mobilise ചെയ്യാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല

അത് ഹാസ്യകല ആയിരുന്നു, രാഷ്ട്രീയ ആയുധമല്ലായിരുന്നു.

ഇവിടെ സംഭവിച്ചത് അതല്ല.

ശബരിമല അയ്യപ്പഭക്തിയുടെ ഭാഷയും താളവും നേരിട്ട് എടുത്ത്,
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണത്തിനായി,
വോട്ടറുടെ മനസ്സിലേക്ക് കയറാൻ,
സംഘടിതമായി,
പാർട്ടി–അധികാരത്തിന്റെ ബലത്തിൽ,
അത് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം ചിരിപ്പിക്കൽ അല്ല.
വിശ്വാസത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നതുമാത്രമാണ്.

ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാന അവകാശമാണ്.
പക്ഷേ അത് പരിപൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യമല്ല.

ഭരണഘടന തന്നെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്
പൊതുസമാധാനം, സാമൂഹിക നൈതികത,
മതങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സൗഹാർദ്ദം എന്നിവയെ
ബാധിക്കപ്പെടുന്ന ഘട്ടത്തിൽ
ആവിഷ്കാരസ്വാതന്ത്ര്യം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നാണ്.

ഒരു കലാകാരൻ വേദിയിൽ പറഞ്ഞ തമാശയും
ഒരു രാഷ്ട്രീയകക്ഷി തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദേശവും
ഒരേ അളവുകോലിൽ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.

അതുപോലെ,
“എല്ലാ പാർട്ടികളും പാരഡി ചെയ്യാറുണ്ട്” എന്ന വാദവും
ഇവിടെ നിലനിൽക്കില്ല.

കാരണം—
• എല്ലാ തെറ്റും നിയമമാകില്ല
• ഒരാൾ തെറ്റ് ചെയ്തതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാൾക്ക് അവകാശം ഉണ്ടാകില്ല
• തെറ്റ് ഭക്തിയുടെ ഭാഷയിൽ വരുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം വേറെയാണ്

ഇതൊന്നും ഒരു മതത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വാദമല്ല.
ഇത് മതഭാഷയുടെ രാഷ്ട്രീയ ദുരുപയോഗം എന്ന പ്രശ്നമാണ്.

ഇന്ന് അയ്യപ്പഭക്തിഗാനം.
നാളെ ബാങ്ക് വിളി.
മറ്റന്നാൾ ഖുർ-ആൻ വചനമോ ഗീതാശ്ലോകമോ.

ഇത് തടയാതെ വിട്ടാൽ,
രാഷ്ട്രീയം വിശ്വാസങ്ങളെ ഭിന്നിപ്പിക്കുന്ന ആയുധമായി മാറും.

ഇലക്ഷൻ കഴിഞ്ഞിട്ടും,
പാർലമെന്റിനു മുന്നിൽ വരെ
ഇതേ പാരഡി പാടുന്നത്
ഒരു കാര്യം മാത്രമാണ് വ്യക്തമാക്കുന്നത്—

ഇത് അജ്ഞതയല്ല.
അബദ്ധവുമല്ല.
അറിയാവുന്ന, ഉദ്ദേശ്യപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഇത്
ഒരു കലാവിമർശനമല്ല,
നിയമപരവും സാമൂഹികവുമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിലൂന്നിയ പ്രതിരോധവും ചോദ്യവുമാണ്.

ഭക്തിഗാനം കലാസമ്പത്ത് തന്നെയാണ്.
പക്ഷേ അത് വോട്ടെടുപ്പ് ആയുധമല്ല.

വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷ
വോട്ടിന്റെ ഭാഷയാകുമ്പോൾ,
ഭക്തിക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിനും
ഒരുപോലെ ക്ഷതം സംഭവിക്കുന്നു.

ഇതാണ് വിഷയം.
ബാക്കി എല്ലാം
വഴിതിരിച്ചുവിടലുകൾ മാത്രം.

15/12/2025

ഭക്തിഗാനം, രാഷ്ട്രീയം, ഭരണഘടന —
“സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ” മുതൽ ‘പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ’ (തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡി) വരെ

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

“പോറ്റിയേ കേറ്റിയേ” എന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് പാരഡി പാർലമെന്റിന്റെ മുന്നിൽ വരെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള എംപിമാർ പാടിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ട്. എന്നാൽ അവരടക്കമുള്ളവർ ഓർക്കേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാന കാര്യമുണ്ട്.

കേരള സമൂഹത്തിൽ “സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ / ശരണം അയ്യപ്പാ” എന്ന വാക്കുകൾ ഒരു സംഗീതവരി മാത്രമല്ല; അത് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും ആത്മീയബോധത്തിന്റെയും ശബ്ദമാണ്. ശബരിമല തീർത്ഥാടനം മുതൽ ദിനസന്ധ്യകളിലെ പ്രാർത്ഥനകൾ വരെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ഗാനം മത–സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഭാഗമാണ്. അത്തരമൊരു ഭക്തിഗാനത്തിന്റെ താളവും ഭാഷയും രാഷ്ട്രീയ പ്രചാരണത്തിനായി പാരഡിയായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ലഘുവായ വിനോദമായി മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല; സാമൂഹികവും ഭരണഘടനാപരവുമായ ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യങ്ങളാണ് അവിടെ ഉയരുന്നത്.

ഭക്തിഗാനങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ സ്വകാര്യ വിശ്വാസപരിധി കടന്ന് പൊതുസാംസ്കാരിക മൂല്യമായി മാറിയവയാണ്. “സ്വാമിയേ അയ്യപ്പോ” പോലുള്ള ആരാധനാവാക്യങ്ങൾ ആരാധനയുടെ ഭാഷയും ആത്മീയ ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതീകവുമാണ്; അവ രാഷ്ട്രീയ അതിരുകൾക്കപ്പുറം നിലകൊള്ളുന്ന വിശ്വാസചിഹ്നങ്ങളാണ്. അതിനാൽ തന്നെ അവയെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് മതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക വിശുദ്ധിയിൽ കൈകടത്തലായി പലർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നു.

സമീപകാല തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ പ്രശസ്തമായ അയ്യപ്പഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ താളത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പരിഹാസഗാനങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന പ്രവണത ശക്തമായിട്ടുണ്ട്. ചിലർക്കിത് സൃഷ്ടിപരമായ രാഷ്ട്രീയ ആശയവിനിമയമായി തോന്നാമെങ്കിലും, യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഇത് മതഭാവനയെ രാഷ്ട്രീയ ഉപകരണമായി മാറ്റുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷയെ വോട്ടായി പരിഭാഷപ്പെടുത്താനുള്ള ശ്രമമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതുവഴി തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ സമത്വവും “മതമില്ലാത്ത രാഷ്ട്രീയം” എന്ന ഭരണഘടനാതത്വവും ദുർബലമാകുന്നു.

നിയമപരമായും ഭരണഘടനാപരമായും ഇത് തീർത്തും തെറ്റായ പ്രവണതയാണ്. മാതൃകാ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം (Model Code of Conduct) മതചിഹ്നങ്ങളെയോ മതഭാവനകളെയോ ഉപയോഗിച്ച് വോട്ടർമാരെ സ്വാധീനിക്കുന്നത് വ്യക്തമായി വിലക്കുന്നു; ഒരു ഭക്തിഗാനത്തിന്റെ താളമോ ആരാധനാഭാഷയോ ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഇതിന്റെ പരിധിയിൽ വരും. Representation of the People Act, 1951-ലെ Section 123(3) പ്രകാരം മതത്തിന്റെ പേരിലുള്ള വോട്ടഭ്യർത്ഥന corrupt practice ആണെന്ന് കൃത്യതയോടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അത് നേരിട്ടായാലും പ്രതീകാത്മകമായാലും നിയമപരമായ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാണ്. ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാനഘടനയായ മതേതര (secular) സ്വഭാവം മതത്തെ രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് അനുവദിക്കുന്നില്ല.

2017-ലെ Abhiram Singh v. C. D. Commachen എന്ന സുപ്രധാന വിധിയിൽ സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയ നിലപാട് നിർണ്ണായകമാണ്: മതത്തെ ആശ്രയിച്ചുള്ള ഏതൊരു തെരഞ്ഞെടുപ്പ് അഭ്യർത്ഥനയും — അത് നേരിട്ടായാലും പരോക്ഷമായാലും — ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമാണ്. ഈ നിലപാടിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ പാരഡികൾ നിയമപരമായ വിമർശനത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നില്ല.

ഇത്തരം പ്രവണതകൾ സമൂഹത്തിൽ ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മതവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങുകയും, യുവജനങ്ങളിൽ മതം ഒരു “ട്രെൻഡി പ്രചരണോപകരണം” മാത്രമായി കാണുന്ന സമീപനം ശക്തമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒടുവിൽ രാഷ്ട്രീയ സംവാദത്തിന്റെ നിലവാരം തന്നെ തകർന്നുപോകുന്നു. ദീർഘകാലത്തിൽ ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ തന്നെ ക്ഷതപ്പെടുത്തും.

“അയലക്ക് എത്ര കഷ്ണം” എന്ന ചോദ്യമിട്ടതിന് ജോസഫ് മാഷിന്റെ കൈവെട്ടിമാറ്റിയ നാടായ കേരളത്തിൽ, നാളെയിത് മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ ബാങ്ക് വിളിയുടെ പാരഡിയായി പുറത്തുവന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം ഗൗരവമായി ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഭക്തിഗാനങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളല്ല. വിശ്വാസത്തിന്റെ ഭാഷ വോട്ടിന്റെ ഭാഷയാകുമ്പോൾ മതത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ നൈതികതയും ഒരേസമയം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ജനങ്ങളുടെ ബോധ്യത്തിലും നയചർച്ചകളിലുമാണ് നടക്കേണ്ടത്, അല്ലാതെ ഭക്തിഗാനങ്ങളുടെ താളത്തിൽ അല്ല.

29/11/2025

നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും — ഭാഗം 2C

Wage Code 2019- Section 2(y): വേതനം ചുരുക്കുന്ന പുതിയ നിർവചനം; നിയമഭാഷയുടെ മറവിലെ കബളിപ്പിക്കൽ.

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

Wage Code 2019 ലെ Section 2(y) “വേതനം” (Wage) എന്ന പദത്തിന്റെ പരിധി പൂർണമായി പുനർനിർവചിക്കുന്നു.
പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക പുനഃക്രമീകരണമെന്ന പോലെ തോന്നിയാലും,
നിയമഭാഷയുടെ മറവിൽ തൊഴിലാളിയുടെ ദീർഘകാല സാമൂഹ്യ–സുരക്ഷയുടെ അടിത്തറ
ശാന്തമായി ചുരുക്കുന്ന ഘടനാത്മക മാറ്റം (structural shift) ആണ് ഇവിടെ നടക്കുന്നത്.

പഴയ തൊഴിൽനിയമങ്ങളിൽ — EPF Act, Gratuity Act, Bonus Act, Minimum Wages Act —“വേതനം” എന്നത് വ്യാപകമായ ഉറപ്പുള്ള ഒരു സംരക്ഷണഘടനയായിരുന്നു.
HRA, CCA, conveyance, special allowance എന്നിവയും statutory benefits കണക്കാക്കുമ്പോൾ വേതനത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.ഇതിലൂടെ തൊഴിലാളിയുടെ ഭാവി സമ്പാദ്യവും വിരമിക്കൽസുരക്ഷയും ശക്തമായി നിലനിന്നു.
പുതിയ Wage Code ഈ തത്വത്തെ മറിച്ചെഴുതുകയാണ്.
വേതനചുരുക്കലിന്റെ നിയമവൽക്കരണ മാണ് പുതിയ നിയമം.

Wage Code 2019–ലെ Section 2(y) വേതനത്തെ മൂന്നു ഘടകങ്ങളായി മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നു—
വേതനം = അടിസ്ഥാനവേതനം + Dearness Allowance + Retaining Allowance
അതിനൊപ്പം, അലവൻസുകൾ ആകെ വേതനത്തിന്റെ 50% അധികരിച്ചാൽ , ആ അധികഭാഗം “വേതനം” ആയി പുനർകണക്കാക്കണമെന്ന വ്യവസ്ഥയും കോഡ് കൊണ്ടുവരുന്നു.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ ഇത് ഒരു നിയന്ത്രിത ഏകീകരണം (regulated rationalisation) പോലെ തോന്നിയാലും, പ്രവർത്തനരീതിയിൽ ഇത് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യം നിറവേറ്റുന്നു:

പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ: തൊഴിലാളിക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?

1. PF കുറയും
PF = 12% of wages
വേതനം ചുരുക്കുമ്പോൾ PF സ്വാഭാവികമായി താഴുന്നു.
Take-home ഉയർന്നതായി തോന്നാമെങ്കിലും ദീർഘകാല PF corpus വൻതോതിൽ ഇടിയും.

2. Gratuity കുറയും
Gratuity = 15 days wages × സേവനവർഷം
വേതനം ചുരുക്കുന്നതിനാൽ gratuity കണക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനവും ചുരുങ്ങുന്നു
40–60% വരെ കുറയാനുള്ള സാധ്യത.

3. Bonus statutory minimum–ത്തിലേക്ക് താഴും.
Bonus liability “wage ceiling”–നെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാൽ
തൊഴിലുടമകൾക്ക് bonus ബാധ്യത കുറയ്ക്കാനുള്ള നിയമപരമായ സ്പേസ് വർധിക്കും.

4. Take-home salary ഉയർന്നതായി തോന്നുമെങ്കിലും ഭാവിക്ക് വലിയ നഷ്ടം.
ഇതാണ് Wage Code–ന്റെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഘടകം:
“ഇപ്പോൾ കുറച്ച് കിട്ടുന്ന നേട്ടം” പിന്നീട് “വരുമാനത്തിന്റെ ഭാവി ശൂന്യവൽക്കരിക്കും" .

നിയമപരമായ വിശകലനം
1. Fair Wage Principle തകരുന്നു.
തൊഴിലാളിയുടെ യഥാർത്ഥ വരുമാനം തന്നെയാണ് നിയമപരമായ ആനുകൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനമാകേണ്ടത്.
(Statutory benefits must reflect the worker’s real earning.) എന്ന പഴയ നിയമ സിദ്ധാന്തം പൂർണമായും ഇല്ലാതാകുന്നു.
പുതിയ നിർവചനം തൊഴിലുടമയുടെ statutory ചെലവ് കുറയ്ക്കാനാണ് ലക്ഷ്യമിടുന്നത് . തൊഴിലാളിയുടെ സുരക്ഷയല്ല ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്.

2. Split-wage structure ഇപ്പോൾ നിയമപരവും സാധുവുമായിരിക്കുന്നു.
EPF ട്രൈബ്യൂണലുകളും ഹൈക്കോടതികളും split wages–നെ
‘artificial structuring’ എന്നു പറഞ്ഞ് നിരന്തരം തള്ളിയിരുന്നു.
പുതിയ Wage Code ഇത് നിയമപരമായി സാധൂകരിക്കുന്നു.
50% cap ഒരു നിയന്ത്രണം പോലെ തോന്നിയാലും
Allowance restructuring–നുള്ള ഒട്ടേറെ നിയമപരമായ പഴുതുകൾ ( legal loopholes) ഈ വ്യവസ്ഥ തുറന്ന് കൊടുക്കുന്നു.

3. തൊഴിലാളിയുടെ ദീർഘകാല സുരക്ഷ നിയമത്തിന്റെ പരിഗണനയിൽ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
Social security, retirement corpus, statutory earning base —
ഇവയൊന്നും Wage Code–ന്റെ കേന്ദ്രചിന്തകളിൽ ഇല്ല.
കേരളം, മഹാരാഷ്ട്ര, തമിഴ്നാട് പോലുള്ള
തൊഴിലാളി–സൗഹൃദ സംസ്ഥാനങ്ങൾ ഇതുവരെ പ്രതിരോധിച്ചിരുന്ന
wage-splitting ഇനി നിയമപരമായ mainstream ആയിരിക്കുന്നു.
പഴയ നിയമങ്ങളുടെ അർത്ഥസാരത്തിൽ "വേതനം" (Wage) തൊഴിലാളിയുടെ സാമൂഹ്യസുരക്ഷയുടെ അടിത്തറയായിരുന്നു വെങ്കിൽ(“Wage is a foundation of social security") പുതിയ Wage Code-ന്റെ സാരത്വത്തിൽ"വേതനം" തൊഴിലുടമകൾ പാലിക്കേണ്ട ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ നിയമബാധ്യത മാത്രമാണ്.(“Wage is only a minimum compliance tool for employers.”)
ഇതാണ് ഈ നിയമഭാഷയുടെ മറവിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ കബളിപ്പിക്കൽ.

27/11/2025

നാല് കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും — ഭാഗം 2B

Wage Code 2019:
ബോണസ് ഇനി അവകാശമല്ല; സമ്മാനം മാത്രം.

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

( Wage Code 2019 - Sections 26–29 — Payment of Bonus: Statutory Right to Managerial Discretion)

Payment of Bonus Act, 1965 പ്രകാരം
ബോണസ് ഒരു നിയമാവകാശം (Statutory Right) ആയിരുന്നു.
8.33% എന്ന നിയമപരമായ കുറഞ്ഞ ബോണസും 20% എന്ന പരമാവധി ബോണസും വ്യക്തമായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
ഇത് തൊഴിലുടമയുടെ സൗജന്യദാനമോ മാനേജ്മെന്റ് ബഹുമതിയോ ആയിരുന്നില്ല.

Wage Code 2019 ഈ അടിസ്ഥാന നിയമതത്വത്തിൽ തന്നെ ആശയപരമായ മാറ്റം കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു.

പുതിയ നിയമഘടനപ്രകാരം ബോണസ് ഇനി പ്രകടനബന്ധിത ആനുകൂല്യം (Performance-Linked Benefit) ആകുന്നു.
ഉത്പാദനക്ഷമതയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച ഒരു ഘടകം.
ഉത്പാദനക്ഷമത നിശ്ചയിക്കുന്ന മാനദണ്ഡങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് തൊഴിലുടമയുടെ അധികാരമായി മാറുന്നു.
ഫലമായി, “Minimum Bonus” എന്ന ആശയം പ്രായോഗികമായി ഇല്ലാതാവുന്നു.

ഇതോടെ ബോണസ് ഒരു നിയമപരമായ അവകാശം (Justiciable Right) അല്ലാതായി,
തൊഴിലുടമയുടെ വിവേചനാധിഷ്ഠിതമായ (Discretionary) പ്രതിഫലമായി ബോണസ് മാറുന്നു.

ഇതിന്റെ പ്രായോഗിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നതാണ്.
• തൊഴിലാളിയുടെ വാർഷിക വരുമാനസ്ഥിരത തകരും; മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കാവുന്ന വരുമാനഘടന നഷ്ടപ്പെടും.
• ചെറിയതും അസംഘടിതയുമായ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ബോണസ് തർക്കവിഷയമാകാൻ സാധ്യത ഉയരും.
• “ഉത്പാദനക്ഷമത-ബന്ധിത ബോണസ്” എന്ന വ്യവസ്ഥ മാനേജ്മെന്റിന്റെ വ്യക്തിപരമായ വിലയിരുത്തലിലേക്ക് (managerial subjectivity) വഴിമാറും.
• കൂട്ടായ വിലപേശലിന്റെ (Collective Bargaining) ശക്തി കുറഞ്ഞുപോകും; കാരണം ബോണസ് ഇനി അവകാശമായി ആവശ്യപ്പെടാനാവില്ല.
• ബോണസ് ഇനി “സ്റ്റാറ്റ്യൂട്ടറി അവകാശം” അല്ല; തൊഴിലുടമയുടെ നിയമബാധ്യതയില്ലാത്ത (ex-gratia) പാരിതോഷികമാകും.

നിയമപരമായ വിശകലനം

Wage Code തൊഴിൽനിയമത്തിലെ രണ്ട് പ്രധാന തത്വങ്ങളെ ദുർബലമാക്കുന്നു:

1. പ്രതിഫല ഉറപ്പിന്റെ തത്വം. (Principle of Wage Certainty)
തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പ്രതിഫലത്തിന് നിയമപരമായ ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരിക്കണം.
ഇത് ഇപ്പോൾ “അവസ്ഥാപരമായ പ്രതിഫലം” (contingent remuneration) എന്ന മോഡലിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നു.
2. തൊഴിലുടമയുടെ തീരുമാനങ്ങളിൽ വിവേചനരഹിതത്വത്തിന്റെ തത്വം. (Doctrine of Non-Arbitrariness in Employer Decisions)
തൊഴിലുടമയുടെ തീരുമാനങ്ങൾ നീതിപൂർണ്ണവും പരസ്യവുമായിരിക്കണം.
പക്ഷേ, ഉത്പാദനക്ഷമതയോട് ബന്ധിപ്പിച്ച ബോണസ് സംവിധാനത്തിൽ
ബോണസ് തൊഴിലുടമയുടെ വിവേചനാധികാരത്തിനുള്ളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

ഇത് തൊഴിലാളികളുടെ ദീർഘകാല വരുമാനസുരക്ഷയെ
നിയമപരമായി തന്നെ ദുർബലമാക്കുന്ന മാറ്റമാണ്.
പഴയ നിയമത്തിൽ ബോണസ് ഒരു അവകാശമായിരുന്നുവെങ്കിൽ (“Bonus as a Right”),
പുതിയ Wage Code ൽ ബോണസ് മാനേജ്മെന്റ് നൽകുന്ന സമ്മാനമാണ്
(“Bonus as a Managerial Reward”).
ഈ മാറ്റം തൊഴിൽനിയമത്തിന്റെ ആത്മാവിനേറ്റ ക്ഷതമാണ്.

27/11/2025

നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും – ഭാഗം 2A

Wage Code 2019: കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം — തൊഴിലാളിക്ക് അനിശ്ചിതത്വം

അഡ്വ. കെ. ടി. വിനോദ്കുമാർ

ഒരു ഭരണഘടനാ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ശക്തി അതിലെ ഏറ്റവും ദുർബലനായ പൗരന്റെ അവകാശങ്ങളിൽ തന്നെയാണ് പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യയിൽ ഈ തത്വം ഉറപ്പാക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര കാലഘട്ടത്തിൽ നടപ്പിലാക്കിയ നാല് തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ ഒരു സാമൂഹിക സുരക്ഷാ കരാറും കവചവും ആയിരുന്നു:
• Minimum Wages Act, 1948
• Payment of Wages Act, 1936
• Payment of Bonus Act, 1965
• Equal Remuneration Act, 1976

തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശം (Right to Livelihood), കുറഞ്ഞ വേതനത്തിന്‍റെ അവകാശം, ലിംഗസമത്വം, ചൂഷണത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം തുടങ്ങിയവക്കായ് ഈ നിയമങ്ങൾ ഒരു ഭരണഘടനാപരമായ കവചം ഒരുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ പഴയ നിയമങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കി ഇപ്പോൾ പ്രാബല്യത്തിൽ വന്ന Wage Code 2019 ഈ സംരക്ഷണവ്യൂഹം സമൂലം പുനർനിർമ്മിക്കുന്നു.

“നിയമങ്ങൾ ലളിതമാക്കുന്നു; ഒന്നാക്കുന്നു” എന്നാണ് കേന്ദ്രസർക്കാർ പറയുന്നതെങ്കിലും
നിയമപഠനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ Wage Code യഥാർത്ഥത്തിൽ
തൊഴിലാളിക്ക് ലഭിച്ചിരുന്ന നിയമാവകാശങ്ങൾക്ക് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്കയും തൊഴിലുടമയ്ക്കും കോർപ്പറേറ്റുകൾക്കും മുൻപുള്ളതിനെക്കാളും വ്യാപകമായ നിയമപ്രാതിനിധ്യം നൽകുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഇത് ഭരണഘടനയിലെ ഫെഡറൽ ഘടനയെ (Federal Structure) ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.

Wage Code ഒരു നിയമപരിഷ്കാരം മാത്രമല്ല,
തൊഴിലാളിവർഗത്തിന്റെ അവകാശവ്യവസ്ഥയെ പുനർനിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ–സാമ്പത്തിക ഇടപെടൽ തന്നെയാണ്.

1. അടിസ്ഥാനവേതനത്തിലെ കേന്ദ്രാധിപത്യം (National Floor Wage — Sections 6–9)
പഴയ Minimum Wages Act, 1948 സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ അധികാരമാണ് നൽകുന്നത്.
അത് ഭരണഘടനയിലെ Article 246(3) — “State List–ലെ തൊഴിൽ, വേതനം, തൊഴിൽക്ഷേമം” — എന്ന വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമാണ്.

അതിനാൽ പുതിയ Wage Code അവതരിപ്പിക്കുന്ന National Floor Wage സംവിധാനം ഭരണഘടനാപരമല്ലാത്ത ഇടപെടലും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ നിയമനിർമ്മാണാധികാരത്തിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള കേന്ദ്രസർക്കാർ കയ്യേറ്റവുമാണ്.
ഇത് ഒരു തരത്തിൽ ഫെഡറൽ തത്വങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.

കേരളം, തമിഴ്നാട് പോലുള്ള ഉയർന്ന ജീവിതചെലവ് വരുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങൾ, അവരുടെ സാമൂഹ്യ–സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ പരിഗണിച്ച് ഇതുവരെ ന്യായമായ വേതനനിർണ്ണയം ചെയ്ത് വന്നിരുന്നു. Wage Code ഈ സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

ഇനി കേന്ദ്രം നിർണ്ണയിക്കുന്ന National Floor Wage ആണ് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മേൽക്കൂര.
സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് അതിനുമീതെ ഉയരാൻ അവകാശമുണ്ടെങ്കിലും, അതിനു നിയമ പ്രാബല്യം ഇല്ലാതാവും.

Wage Code 2019 ഒരു സാധാരണ നിയമം അല്ല.
ഇത്:
• തൊഴിലാളിയുടെ സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയെ,
• സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളെ,
• ദേശത്തിന്റെ ഫെഡറൽ ഘടനയെ,
• കോടതി വിധികളുടെ ഭാവി പ്രായോഗികതയെ,

എല്ലാം തന്നെ പുനർനിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്രാധിപത്യ നിയമപദ്ധതി ആണ്.

(Wage Code സമഗ്രമായി 5 ഭാഗങ്ങളായി പരിശോധിക്കുന്നു)
1.അടിസ്ഥാനവേതനത്തിലെ കേന്ദ്രാധിപത്യം — Sections 6–9
2. ബോണസ് — Sections 26–29
3. വേതന നിർവചനം — Section 2(y)
4. പ്രാബല്യത്തിലെ മാറ്റം — Section 67
5. Wage Code യാഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യുന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ വിശകലനം

തുടർഭാഗങ്ങൾക്കായി പേജ് ഫോളോ ചെയ്യുക.

24/11/2025

“നാലു കോഡുകളും നാല്പത് ചോദ്യങ്ങളും:

തൊഴിൽനിയമങ്ങളുടെ പുതിയ ഭാഷയിൽ തൊഴിലാളി എവിടെ?” ഭാഗം 1.

അഡ്വ. കെ.ടി വിനോദ്കുമാർ

ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ ഒരുകാലത്ത് തൊഴിലാളിയുടെ സുരക്ഷയും ക്ഷേമവുമെന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുടെ പ്രതീകമായിരുന്നു. സ്ഥിരതയുള്ള ജോലി, ന്യായമായ വേതനം, യൂണിയൻ സ്വാതന്ത്ര്യം, ജോലിസുരക്ഷ—ഇവയൊക്കെ കൂടി ഒരു സാമൂഹികനീതിയുടെ പരിപ്രേക്ഷ്യമായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകൾ കൊണ്ട് ആ ദിശ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് രാജ്യത്ത് നടക്കുന്നത്. സംരക്ഷണത്തിന്റെ തത്വചിന്തയിൽ നിന്ന് തൊഴിൽവിപണിയുടെ വഴക്കം (Labour market Flexibility) എന്ന പേരിൽ തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശവലയം ചുരുക്കുന്ന ഒരു പുതിയ രീതിയിലേക്കാണ് ഇന്ത്യ നീങ്ങുന്നത്. പുതിയ നാല് തൊഴിൽകോഡുകളാണ് ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ അടയാളം.

1991ലെ സാമ്പത്തിക ഉദാരവൽക്കരണത്തിൻ്റെയും നവലിബറൽ നയങ്ങൾക്കും ശേഷം തൊഴിൽനിയമങ്ങൾ “വളരെ കഠിനം” എന്നും, നിക്ഷേപകർക്കു “തടസ്സം” എന്നും, സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് “മുന്നോട്ടുള്ള വഴി ചുരുങ്ങുന്നു” എന്നും ഒരു പ്രചരണം ശക്തമായ് ഉയർന്നു വന്നു . ജനാധിപത്യ തൊഴിൽബന്ധങ്ങളെക്കാൾ മുൻ‌ഗണന നേടിയത് “ബിസിനസിന്റെ സൗകര്യം” എന്ന ആശയമാണ്. ഈ ആശയമാണ് 29 തൊഴിലാളി ക്ഷേമനിയമങ്ങൾ നാലു തൊഴിൽ നിയമങ്ങളിലേക്കെത്തിയതിൻ്റെ അടിത്തറ. 29 നിയമങ്ങളെ നാല് കോഡുകളാക്കി ചേർക്കുന്നത് ലളിതവത്കരണം എന്നാണു സർക്കാരിന്റെ വാദം. പക്ഷേ ലളിതമാകുന്നത് തൊഴിലാളിയുടെ ജീവിതമോ സ്ഥാപനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണമോ എന്നതാണ് നമുക്ക് മുന്നിലുള്ള പ്രധാനചോദ്യം.

തൊഴിലാളിപ്രസ്ഥാനങ്ങളും സ്വതന്ത്ര പഠനങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് ഈ പുനഃസംഘടനാപ്രക്രിയയിൽ തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശങ്ങൾ പിഴിഞ്ഞെടുക്കുന്നുവെന്നാണ്. ജോലിസുരക്ഷ ഇല്ലാതാവുന്നു. യൂണിയൻ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് നിയന്ത്രണമേറുന്നു; കരാർ-ഫിക്സ്ഡ് ജോലികളുടെ വിസ്തൃതി കൂടുതലാകുന്നു. “വികസനം” എന്ന വാക്കിന്റെ ശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് തൊഴിലാളിയുടെ ശബ്ദം ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു പുതിയ തൊഴിൽരാഷ്ട്രീയം രൂപപ്പെടുന്നതാണ് മാറ്റങ്ങളുടെ അന്തസത്ത.

ഇന്ത്യയുടെ തൊഴിൽനിയമചരിത്രം മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലായി മനസ്സിലാക്കാം.
സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്ത് തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റങ്ങളിലെ ഉയർച്ച;
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ക്ഷേമസംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഊന്നൽ;
’1991ന് ശേഷം വിപണി-കേന്ദ്രികരണത്തിന്റെ വളർച്ച.
ഇന്നത്തെ നാല് കോഡുകൾ ഈ മൂന്നാംഘട്ടത്തിന്റെ ഏറ്റവും കേന്ദ്രീകൃതവും വ്യാപകവുമായ നിയമപരിഷ്‌ക്കാരമാണ്.

വളർച്ചയ്ക്കുവേണ്ടി തൊഴിലാളിസുരക്ഷയെ എത്രത്തോളം പിറകിലാക്കാം എന്നതാണ് പ്രധാനചോദ്യം.
നിക്ഷേപത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ കേൾക്കുന്ന ആത്മവിശ്വാസം, തൊഴിലാളിയുടെ വീടുകളിൽ ആശങ്കയും അനിശ്ചിതത്വവുമായി പ്രതിധ്വനിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

അവകാശങ്ങൾ കുറയ്ക്കുന്നത് നിക്ഷേപം വർധിപ്പിക്കും എന്ന വാദം പലരും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ വില ആരാണ് അടയ്ക്കുക? ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഉൽപ്പാദന ശേഷിയുടെ ആധാരം തൊഴിലാളിവർഗ്ഗത്തിന്റെ മാനുഷികസുരക്ഷയാണ്. അതിനാൽ ഈ സുരക്ഷ ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഏത് നിയമപരിഷ്‌ക്കാരവും ദീർഘകാലത്തിൽ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറയിൽ തന്നെ വിള്ളൽ സൃഷ്ടിക്കും എന്നതാണ് വാസ്തവം.

രാജ്യം ഇന്ന് കടന്നുപോകുന്നത് വൈരുദ്ധ്യങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു വഴിയിലൂടെയാണ്.
വളർച്ചയും അരക്ഷിതത്വവും ഒരേസമയം ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹികരൂപം ആണ് ഇന്ത്യയിൽ ഉള്ളത്.
മത്സരക്ഷമതയുടെ പേരിൽ മാനവികക്ഷമതയെ ഉപേക്ഷിക്കണമോ എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യമാകുന്നത്.

ഇതാണ് നാല് കോഡുകളുടെയും വിശദമായ പഠനം അത്യാവശ്യവുമാക്കുന്നത്.
ഏതു അവകാശങ്ങളാണ് ശക്തിപ്പെടുന്നത്?
ഏതാണ് മങ്ങിപ്പോകുന്നത്?
ഏതു വിഭാഗങ്ങളാണ് നിയമത്തിന്റെ അരികിലോ അതിന് പുറത്തോ നിൽക്കുന്നവരാകുന്നത്?
അരക്ഷിതത്വത്തിൻ്റെ വലയിൽ കുരുങ്ങുന്നത് ആരാണ്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ മറുപടി കണ്ടെത്തുകയാണ് ഈ പരമ്പരയുടെ ലക്ഷ്യം.
ഇവിടെ അവതരിപ്പിച്ച യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അടുത്ത ഭാഗങ്ങളിൽ വേജസ് കോഡ്, ഇൻഡസ്ട്രിയൽ റിലേഷൻസ് കോഡ്, സോഷ്യൽ സെക്യൂരിറ്റി കോഡ്, ഒക്ക്യുപേഷണൽ സെഫ്റ്റി ആൻഡ് ഹെൽത്ത് കോഡ് എന്നിവയുടെ ഉള്ളടക്കം, തർക്കങ്ങൾ, തൊഴിലാളിസമൂഹത്തെ ബാധിക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്നിവ ഓരോന്നായി പരിശോധിക്കപ്പെടും.
നിയമഭാഷയുടെ മറവിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പ്രവണതകളെ തുറന്നുകാട്ടുകയും, തൊഴിൽവിപണിയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ചിത്രം രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും.

തൊഴിലാളിയുടെ ഇന്ത്യയോ കോർപ്പറേറ്റ് ഇന്ത്യയോ ? നാളെ ഏത് ഇന്ത്യയാണ് രൂപപ്പെടുക?
ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി തേടുന്നതാണ് ഈ പരമ്പര.

Adv KT. Vinodkumar -Lex & Life

17/04/2026

23/03/2026

21/12/2025

19/12/2025

17/12/2025

15/12/2025

29/11/2025

27/11/2025

27/11/2025

24/11/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category