Budding Lawyers

Home
India
Coimbatore
Budding Lawyers

Directions Website

States about the Laws which were not known or noticed by many...

16/10/2026

**❓ குடும்ப நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட திருமண முறிவு மனுவை, உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம் கட்டளை 7 விதி 11-ன் கீழ் நிராகரிக்க முடியுமா; குடும்ப நீதிமன்றங்கள் சட்டம் சட்டப்பிரிவு 10-ல் உள்ள "பொதுவாக" என்ற சொல், உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் எல்லா விதிகளையும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று பொருள்படுமா?**

இவ்வழக்கில், க.சிவக்குமாரும் அனிதா உதயகுமாரும் திருமணம் செய்து கொண்டனர். இவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் உள்ளனர். இந்தத் திருமணத்தை இரு தரப்பினரும் மறுக்கவில்லை. கணவர் தன்னைக் கொடுமைப்படுத்தியதாகக் கூறி, மனைவி அனிதா உதயகுமார் இந்து திருமணச் சட்டம், 1955-ன் கீழ் திருமண முறிவு கோரி, சென்னை IV கூடுதல் குடும்ப நீதிமன்றத்தில் H.M.O.P.No.5050/2024 மனுவை தாக்கல் செய்தார்.

அந்த மனுவை நிராகரிக்கக் கோரி, கணவர் சிவக்குமார் உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம் கட்டளை 7 விதி 11(d)-ன் கீழ் I.A.No.1/2025 மனுவை தாக்கல் செய்தார். கணவரின் இந்த மனுவை குடும்ப நீதிமன்றம் 10.04.2026 அன்று தள்ளுபடி செய்தது. மனைவி, மனு தாக்கல் செய்தபோதும் தற்போதும் அந்த நீதிமன்ற எல்லைக்குள் வசித்து வருகிறார். எனவே இந்து திருமணச் சட்டம் சட்டப்பிரிவு 19(ii)-ன்படி அந்த நீதிமன்றத்திற்கு அதிகார வரம்பு உண்டு என்று குடும்ப நீதிமன்றம் கூறியது. சில நிகழ்வுகள் எல்லைக்கு வெளியே நடந்திருந்தாலும், சட்டப்பிரிவு 19(iiia)-ன்படி அதிகார வரம்பு பாதிக்கப்படாது என்றும் தெரிவித்தது. சையத் கிஷன் என்பவரை வழக்கில் தரப்பினராகச் சேர்க்க வேண்டும் என்ற கணவரின் கோரிக்கையையும் ஏற்கவில்லை. அவரைச் சேர்க்காமலேயே வழக்கை முடிவு செய்ய முடியும் என்றது. கணவர் மேற்கோள் காட்டிய CMA(MD).No.434/2019 (28.01.2025) தீர்ப்பு, முறைதவறிய உறவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இவ்வழக்கு கொடுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. எனவே அந்தத் தீர்ப்பு இங்கு பொருந்தாது என்றும் கூறியது. இந்த உத்தரவை எதிர்த்து, கணவர் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் சரத்து 227-ன் கீழ் உயர்நீதிமன்றத்தில் இந்த உரிமையியல் சீராய்வு மனுவை தாக்கல் செய்தார்.

குடும்ப நீதிமன்றங்கள் சட்டம், 1984 சட்டப்பிரிவு 10-ன்படி, உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் எல்லா விதிகளும் குடும்ப நீதிமன்றத்திற்குப் பொருந்தும் என்று கணவர் தரப்பில் வாதிடப்பட்டது. இதற்கு Ameena Ali Akbar Vs. B.Ali Akbar (2017 SCC OnLine Mad 7301) தீர்ப்பு ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது. தொழில்நுட்பக் காரணங்களுக்காக மட்டுமே நிராகரிப்பு மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டதாகவும் கூறப்பட்டது.

திருமணத்தை கணவரே ஒப்புக்கொள்ளும்போது, கட்டளை 7 விதி 11-ன் கீழான மனுவை குடும்ப நீதிமன்றம் எப்படி விசாரணைக்கு ஏற்க முடியும் என்று உயர்நீதிமன்றம் தொடக்கத்திலேயே கேள்வி எழுப்பியது. கணவர் மேற்கோள் காட்டிய Ameena Ali Akbar வழக்கின் உண்மைகள் வேறு. அவ்வழக்கில், தான் பிரதிவாதியின் மனைவி என்று விளம்புகை கோரி வாதி உரிமையியல் வழக்கு தொடர்ந்திருந்தார். இவ்வழக்கிலோ, ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட திருமணத்தை முறிக்கக் கோரி இந்து திருமணச் சட்டத்தின் கீழ் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது. அந்தத் தீர்ப்பு சட்டப்பிரிவு 10-ஐப் பரிசீலித்தாலும், இது போன்ற சூழ்நிலையைப் பரிசீலிக்கவில்லை. எனவே அது இவ்வழக்கிற்குப் பொருந்தாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

சட்டப்பிரிவு 10-ன் தலைப்பு "பொதுவான நடைமுறை" என்பதாகும். சட்ட விளக்கவியலில் "பொதுவாக" என்ற சொல் வழக்கமான நடைமுறையைக் குறிக்கும்; விதிவிலக்குகளுக்கும் இடம் அளிக்கும். அது "எல்லா நேரங்களிலும்" என்று பொருள்படாது. எனவே உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டத்தின் ஒவ்வொரு விதியையும் குடும்ப நீதிமன்றம் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. பிற சட்டங்களில் முரணான விதிகள் இருந்தாலும், குடும்ப நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தின் விதிகளே செல்லும் என்று சட்டப்பிரிவு 20 கூறுவதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

கட்டளை 7 விதி 11, உரிமையியல் வழக்கின் வழக்குரையை நிராகரிப்பது பற்றி மட்டுமே கூறுகிறது. வழக்கு மூலம் (cause of action) இல்லாதது, வழக்கு மதிப்பு குறைத்துக் காட்டப்பட்டது போன்ற குறிப்பிட்ட காரணங்களுக்கே அது பொருந்தும். பொதுவான மனுக்கள், இடைக்கால மனுக்கள், நீதிப்பேராணை மனுக்கள், தனிச் சட்டங்களின் கீழ் தாக்கல் செய்யப்படும் மனுக்கள் ஆகியவற்றுக்கு அது தானாகவே பொருந்தாது. குடும்ப, நடுவர், வாரிசுரிமை சட்டங்களின் கீழான நடவடிக்கைகளுக்கும் பொருந்தாது. திருமணத் தகராறுகளை வழக்கமான உரிமையியல் வழக்குகளாகக் கருத முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

இந்துத் திருமணத்தை சட்டம் வகுத்த நடைமுறையின்படி மட்டுமே முறிக்க முடியும். அதற்கான ஒரே வழி, இந்து திருமணச் சட்டத்தின் கீழ் குடும்ப நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்வதுதான். அந்த மனு கட்டளை 7 விதி 11-ன் கீழ் நிராகரிக்கப்பட்டால், அதே தரப்பு மீண்டும் புதிய மனு தாக்கல் செய்ய குடும்ப நீதிமன்றங்கள் சட்டத்தில் வழி இல்லை. அப்போது மனைவிக்கு எந்தப் பரிகாரமும் இல்லாமல் போகும். எனவே தொழில்நுட்பக் காரணங்களுக்காக மட்டுமே மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது என்ற கணவரின் வாதத்தை நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.

நீதியின் நலன் கருதி, சட்டம் அனுமதிக்கும் உத்தரவுகளைப் பிறப்பிக்க, சட்டப்பிரிவு 151-ன் கீழ் எல்லா நீதிமன்றங்களுக்கும் உள்ளார்ந்த அதிகாரம் உண்டு. ஆனால் திருமண முறிவு கோருவது இந்து திருமணச் சட்டம் வழங்கும் சட்டப்பூர்வ உரிமை. எனவே அந்த அதிகாரத்தைக் கொண்டும் திருமண முறிவு மனுவை நிராகரிக்க முடியாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

கணவரின் மனு விசாரணைக்கு ஏற்கத்தக்கதல்ல என்ற அடிப்படையில் குடும்ப நீதிமன்றம் அதைத் தள்ளுபடி செய்யவில்லை. வேறு காரணங்களைக் கூறியே தள்ளுபடி செய்தது. அந்தக் காரணங்கள் சரியானவை என்று உயர்நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது. இதன் அடிப்படையில் உரிமையியல் சீராய்வு மனு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. செலவுத்தொகை விதிக்கப்படவில்லை. இணைந்த இடைக்கால மனுவும் முடித்து வைக்கப்பட்டது.

இந்த தீர்ப்பின் மூலம்,

**"உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம் கட்டளை 7 விதி 11, வழக்குரைக்கு மட்டுமே பொருந்தும்; திருமணத்தை ஒப்புக்கொண்ட நிலையில், குடும்ப நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட திருமண முறிவு மனுவை அந்த விதியின் கீழோ, சட்டப்பிரிவு 151-ன் உள்ளார்ந்த அதிகாரத்தின் கீழோ நிராகரிக்க முடியாது"**

என்ற சட்டக் கொள்கையை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

---

**IN THE HIGH COURT OF JUDICATURE AT MADRAS**
**CRP No. 2904 of 2026 & CMP No. 11883 of 2026**
**K. Sivakumar Vs Anita Udayakumar**
**Coram: Hon'ble Mr. Justice Abdul Quddhose**
**Date: 03.08.2026**
**Citation: 2026:MHC:3264**

15/10/2026

**❓ ஒரே பொதுவான உத்தரவை எதிர்த்து பல மனுதாரர்கள் இணைந்து ஒரே நீதிப்பேராணை மனு தாக்கல் செய்யும்போது, ஒவ்வொரு மனுதாரரும் தனித்தனியாக நீதிமன்றக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டுமா?**

இறந்த கதிரேசன் தொடர்பாக வாரிசுச் சான்றிதழ் கோரி சித்திர வடிவு உள்ளிட்ட நான்கு பேர் விண்ணப்பித்தனர். அந்த விண்ணப்பங்கள் 03.02.2026 அன்று ஒரே பொதுவான உத்தரவின் மூலம் நிராகரிக்கப்பட்டன. அந்த உத்தரவை ரத்து செய்து, வாரிசுச் சான்றிதழ் வழங்க உத்தரவிடக் கோரி நான்கு பேரும் இணைந்து இந்திய அரசியலமைப்புச் சரத்து 226-ன் கீழ் நீதிப்பேராணை மனு தாக்கல் செய்தனர். W.M.P.(MD) No.9620 of 2026-ல் 28.04.2026 அன்று பிறப்பிக்கப்பட்ட உத்தரவில், அந்த மனு அனுமதிக்கப்பட்டது. ஆனால் நான்கு மனுதாரர்களும் தனித்தனியாக நீதிமன்றக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது. இந்தக் கட்டண நிபந்தனையை மட்டும் எதிர்த்து மனுதாரர்கள் மறுஆய்வு மனு தாக்கல் செய்தனர்.

மனுதாரர்கள் தரப்பில், அனைவரும் ஒரே இறந்தவர் தொடர்பான வாரிசுச் சான்றிதழையே கோருகின்றனர் என்று வாதிடப்பட்டது. எனவே அவர்களின் நலன் பொதுவானது, கூட்டானது என்றும் கூறப்பட்டது. சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிப்பேராணை விதிகள், 2021-ன் விதி 15(1) இதற்கு வழிவகுக்கிறது. குறை, உரிமையின் ஆதாரம், வழக்கு மூலம், கோரப்படும் பரிகாரம் ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, பல மனுதாரர்கள் ஒரே மனுவில் இணைய நீதிமன்றம் அனுமதிக்கலாம். அவ்வாறு அனுமதிக்கும்போது கூடுதல் நீதிமன்றக் கட்டணம் இன்றியே அனுமதிக்கலாம். இது பொதுவான உத்தரவை எதிர்க்கும் மனுக்களுக்கும் பொருந்தும். அனுமதி மறுக்கப்பட்டால், மனு முதல் மனுதாரருக்கு மட்டுமே உரியதாகும். மற்றவர்கள் தனி மனு தாக்கல் செய்யலாம் என்று விதி 15(2) கூறுகிறது.

மேலும், தமிழ்நாடு நீதிமன்றக் கட்டணம் மற்றும் வழக்கு மதிப்பீட்டுச் சட்டம், 1955-ன் அட்டவணை II, சரத்து 11(r)(i), நீதிப்பேராணை மனுவிற்கு ₹750 நிலையான கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கிறது என்று வாதிடப்பட்டது. மனுதாரர்களின் எண்ணிக்கைக்கு ஏற்ப அதைப் பெருக்க வேண்டும் என்று அந்த விதி கூறவில்லை. மனுதாரர்கள் தனித்தனி உரிமைகளைக் கோரினாலும், பலர் ஒரே மனுவில் இணைந்ததற்காகத் தனிக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என்று அந்த விதி கட்டாயப்படுத்தவில்லை என்றும் வாதிடப்பட்டது.

அரசு வழக்கறிஞர் தரப்பில், பல மனுதாரர்கள் இணைந்து மனு தாக்கல் செய்யும்போது கட்டணம் குறித்து அடிக்கடி குழப்பம் எழுகிறது என்று தெரிவிக்கப்பட்டது. நடைமுறையில் ஒரே சீரான நிலை இருக்க, சட்ட நிலைப்பாட்டை விளக்க வேண்டும் என்று கோரப்பட்டது.

முந்தைய நீதிப்பேராணை விதி 2-B, பல நபர்கள் ஒரே மனுவில் இணைவதை மட்டுமே அனுமதித்தது என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. விதி 15 அதைத் தாண்டி, கூடுதல் கட்டணம் இன்றி அனுமதிக்கலாம் என்று வழிவகுத்துள்ளது. Diwan Bros. v. Central Bank of India, Bombay and others, 1976 (3) SCC 800 வழக்கில், நீதிமன்றக் கட்டணம் தொடர்பான விதிகள் நிதி சார்ந்தவை என்பதால் கண்டிப்பாகப் பொருள்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. இரண்டு விளக்கங்கள் சாத்தியமானால், வழக்காடிக்குச் சாதகமான விளக்கமே ஏற்கப்பட வேண்டும். L. Murugan and 26 others v. State of Tamil Nadu, Review Application (Writ)(MD) No.67 of 2022, dated 12.07.2023 வழக்கில், இதே நீதிமன்றத்தின் சம அமர்வு விதி 15-ஐ ஆய்வு செய்தது. குறை, உரிமையின் ஆதாரம், வழக்கு மூலம், பரிகாரம் பொதுவானதாக இருந்தால் ஒரே மனு தாக்கல் செய்யலாம் என்று அமர்வு கூறியது. அத்தகைய வழக்குகளில் பொதுவாக ஒரே கட்டணம் போதுமானது என்றும், தனிக் கட்டணம் விதிப்பது நீதிமன்றத்தின் முடிவிற்கு உட்பட்டது என்றும் தெரிவித்தது. அனுமதி மறுக்கப்பட்டால், மனு முதல் மனுதாரருக்கு மட்டுமே உரியதாகும் என்றும் கூறியது.

இந்த மனு, ஒரே இறந்தவர் தொடர்பான வாரிசுச் சான்றிதழ் விண்ணப்பங்களை நிராகரித்த பொதுவான உத்தரவிலிருந்து எழுகிறது என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. குறை, உரிமையின் ஆதாரம், வழக்கு மூலம், பரிகாரம் ஆகிய நான்கும் அனைத்து மனுதாரர்களுக்கும் ஒன்றே. அவர்களின் நலன் கூட்டானது, பிரிக்க இயலாதது. எனவே இந்த வழக்கு விதி 15(1)-க்குள் வருகிறது. அதே நேரத்தில், உத்தரவு பொதுவானது என்ற காரணத்திற்காக மட்டும் ஒரே கட்டணம் போதும் என்று கூற முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. உத்தரவு பொதுவானதா என்பதோடு, மேற்கண்ட நான்கு அம்சங்களும் பொதுவானவையா என்பதையும் நீதிமன்றம் ஆராய வேண்டும். பொதுவான உத்தரவிலிருந்து எழுந்தாலும், மனுதாரர்கள் தனித்தனி உரிமைகளைக் கோரினால், ஒவ்வொருவரும் தனிக் கட்டணம் செலுத்த நீதிமன்றம் உத்தரவிடலாம். விதி 15-ம், அட்டவணை II சரத்து 11(r)(i)-ம் பல மனுதாரர்கள் உள்ள ஒவ்வொரு வழக்கிலும் தனிக் கட்டணத்தைக் கட்டாயமாக்கவில்லை. தனிக் கட்டணம் விதிக்கும் அதிகாரம் வழக்கின் தன்மையைக் கருத்தில் கொண்டே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

இந்த வழக்கில், வழக்கமான விதியிலிருந்து விலகுவதற்கான எந்தச் சூழ்நிலையும் இல்லை என்று நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது. எனவே நான்கு மனுதாரர்களும் தனித்தனியாகக் கட்டணம் செலுத்த வேண்டும் என்ற உத்தரவு, பதிவேட்டில் வெளிப்படையாகத் தெரியும் பிழை என்று கூறியது. அதன் அடிப்படையில் மறுஆய்வு மனு அனுமதிக்கப்பட்டது. 28.04.2026 உத்தரவு மாற்றியமைக்கப்பட்டது. மனுதாரர்கள் இணைந்த நீதிப்பேராணை மனுவிற்கு ஒரே ஒரு நீதிமன்றக் கட்டணம் மட்டும் செலுத்தினால் போதும் என்று உத்தரவிடப்பட்டது. மற்ற அம்சங்களில் அந்த உத்தரவு மாற்றமின்றி நீடிக்கும் என்றும், செலவுத்தொகை இல்லை என்றும் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.

**இந்த தீர்ப்பின் மூலம், மனுதாரர்களின் குறை, உரிமையின் ஆதாரம், வழக்கு மூலம், கோரப்படும் பரிகாரம் ஆகியவை பொதுவானதாகவும் பிரிக்க இயலாததாகவும் இருந்தால், பல மனுதாரர்கள் இணைந்து தாக்கல் செய்யும் நீதிப்பேராணை மனுவிற்கு ஒரே நீதிமன்றக் கட்டணம் போதுமானது; மனுதாரர்கள் தனித்தனி உரிமைகளைக் கோரும்போது மட்டுமே தனிக் கட்டணம் விதிப்பது நீதிமன்றத்தின் முடிவிற்கு உட்பட்டது என்ற சட்ட நிலைப்பாட்டை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.**

**IN THE HIGH COURT OF MADRAS (Madurai Bench)**
**Rev.Appln (MD) No.67 of 2026 in W.M.P.(MD) No.9620 of 2026 in W.P.(MD) No.12806 of 2026**
**Chithira Vadivu & 3 Others Vs Revenue Divisional Officer, Thoothukudi & Another**
**Coram: Hon'ble Mr. Justice Hemant Chandangoudar**
**Date: 06.08.2026**
**Citation: 2026 (5) CTC 430**

14/10/2026

**❓ உயில் உறுதிச் சான்று (Probate) கோரும் மனுவில், முன்பே நிலுவையில் உள்ள பாக வழக்கை மறைத்துப் பெற்ற சான்றை "நியாயமான காரணம்" அடிப்படையில் ரத்து செய்ய முடியுமா; வக்காலத்து தாக்கல் செய்த வழக்கறிஞரின் பெயர் வழக்குப் பட்டியலில் இடம்பெறாமல் பிறப்பிக்கப்பட்ட ஒருதலைப்பட்ச உத்தரவு நிலைக்குமா?**

நடராஜ பிள்ளை சப்பானி 22.11.1995 அன்று உயில் எழுதியதாகக் கூறப்படுகிறது. அவர் 06.08.1997 அன்று சென்னையில் இறந்தார். அவரது மனைவி ராஜேஸ்வரி சப்பானி அந்த உயிலின் நிறைவேற்றுநர் ஆவார். உயிலின்படி, சென்னை ஆழ்வார்பேட்டை சி.பி. ராமசாமி சாலையில் உள்ள வீடு மனைவிக்கும், அடைக்கம்பட்டி கிராம நிலங்கள் மகன்கள் சப்பானி ரவீந்திரா, சப்பானி நடராஜா ஆகியோருக்கும் வழங்கப்பட்டன. இலங்கையில் உள்ள சொத்துகளுக்கு, இலங்கையின் Mount Lavinia மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் 29.04.2002 அன்றே உயில் உறுதிச் சான்று பெறப்பட்டிருந்தது. அதுவே போதுமானது என்று அவர் கருதியதால், தமிழ்நாட்டுச் சொத்துகளுக்கான மனு 2012-ல் தான் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அந்த மனு 19.12.2012 அன்று அனுமதிக்கப்பட்டது.

இறந்தவரின் மகள் தையல்நாயகி தமயந்தி, அந்த உத்தரவை ரத்து செய்யக் கோரி இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டம் சட்டப்பிரிவு 263-ன் கீழ் மனு தாக்கல் செய்தார். அறிவிப்பு கிடைத்ததும் அவரது வழக்கறிஞர் 06.11.2012 அன்று வக்காலத்து தாக்கல் செய்திருந்தார். ஆனால் விசாரணை நாளில் வழக்குப் பட்டியலில் அவரது வழக்கறிஞரின் பெயர் இடம்பெறவில்லை. அவரது ஆட்சேபணைகள் கேட்கப்படாமலேயே உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது. உயில் ரூ.10 முத்திரைத் தாளின் பின்புறத்தில் தட்டச்சு செய்யப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் தந்தையின் கையொப்பம் வேறுபடுகிறது. எனவே உயில் போலியானது என்று அவர் கூறினார். மேலும், பாகம் கோரி அவர் பெரம்பலூர் முதன்மை மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் 2011-லேயே வழக்கு தாக்கல் செய்திருந்தார். அதில் அனைவரும் ஆஜராகி பதிலுறை தாக்கல் செய்திருந்தனர். இருந்தும் உயில் உறுதிச் சான்று மனுவில் அந்த வழக்கு மறைக்கப்பட்டது என்று வாதிட்டார்.

ராஜேஸ்வரி சப்பானி தரப்பில், அறிவிப்பு சார்வு முடிந்ததை உறுதி செய்த பின்பே மகள் ஒருதலைப்பட்சமாக விடப்பட்டார் என்றும், இரண்டு சான்றொப்ப சாட்சிகளும் Master முன் விசாரிக்கப்பட்டனர் என்றும் வாதிடப்பட்டது. இதே உயிலுக்கு இலங்கை நீதிமன்றத்தில் மகளே ஒப்புதல் பிரமாணப் பத்திரம் தாக்கல் செய்துள்ளார் என்றும் கூறப்பட்டது. இருப்பினும், வழக்கறிஞரின் பெயர் வழக்குப் பட்டியலில் இடம்பெறாதது தரப்பினரைப் புறக்கணித்ததற்குச் சமம் என்று கருதிய தனி நீதிபதி, சட்டப்பிரிவு 263-ன் விளக்கம் (b) மற்றும் எடுத்துக்காட்டு (ii) அடிப்படையில் 02.02.2021 அன்று உயில் உறுதிச் சான்றை ரத்து செய்தார். அதை எதிர்த்து இந்த மேல்முறையீடு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. மேல்முறையீடு நிலுவையில் இருந்தபோது தாய் இறந்ததால், மகன்கள் இருவரும் மேல்முறையீட்டாளர்களாக மாற்றப்பட்டனர்.

மேல்முறையீட்டாளர்கள் தரப்பில், வெறும் வக்காலத்து தாக்கல் செய்வதால் மட்டும் எதிர்த்து வாதிடும் உரிமை கிடைக்காது என்று வாதிடப்பட்டது. Original Side Rules கட்டளை XXV விதி 51-ன்படி Form No.69-ல் Caveat தாக்கல் செய்ய வேண்டும். விதி 52-ன்படி 8 நாட்களுக்குள் உரிமை மற்றும் ஆட்சேபணைக் காரணங்களுடன் பிரமாணப் பத்திரம் தாக்கல் செய்ய வேண்டும். இவை எதையும் மகள் பின்பற்றவில்லை என்று கூறப்பட்டது. விதி 52 கட்டாயமானது என்ற N.Sthirasundari and another v. V.Kalyani and others, 2013 (1) CTC 646 இரு நீதிபதிகள் அமர்வுத் தீர்ப்பு மேற்கோள் காட்டப்பட்டது. எதிர்மனுதாரர் தரப்பில் C.T.Ramasamy v. SP.Kaveri Achi, 2002-4-L.W.681 தீர்ப்பு மேற்கோள் காட்டப்பட்டது.

சட்டப்பிரிவு 263-ன் கீழ் "நியாயமான காரணம்" இருந்தால் உயில் உறுதிச் சான்றை ரத்து செய்யலாம் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அதன் விளக்கப் பகுதி எடுத்துக்காட்டுகளை மட்டுமே தருகிறது; அது முழுமையான பட்டியல் அல்ல. நீதிமன்றத்திடம் முக்கிய உண்மையை மறைத்துப் பெற்ற சான்று ரத்து செய்யப்படலாம் என்று விளக்கம் (b) கூறுகிறது. உயில் உறுதிச் சான்று அனைவரையும் கட்டுப்படுத்தும் தீர்ப்பு (judgment in rem) என்பதால், உயிலை எதிர்க்கும் உரிமை (caveatable interest) உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் வாய்ப்பு வழங்க வேண்டிய கடமை நீதிமன்றத்திற்கு உண்டு. இந்த வழக்கில் வழக்கறிஞரின் பெயர் வழக்குப் பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை என்பதை மேல்முறையீட்டாளர்கள் தரப்பால் மறுக்க முடியவில்லை. விசாரணை நாள் தெரியாததால் மகள் தனது ஆட்சேபணைகளை முன்வைக்க முடியவில்லை. N.Sthirasundari வழக்கில் வழக்கறிஞரின் பெயர் பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்தும் யாரும் ஆஜராகவில்லை. எனவே அந்தத் தீர்ப்பு இந்த வழக்கிற்குப் பொருந்தாது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

இலங்கை நீதிமன்றத்தில் ஒப்புதல் அளித்ததால் மகள் தற்போது எதிர்க்க முடியாது என்ற வாதத்தையும் நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை. அந்த ஒப்புதல் இலங்கையில் உள்ள சொத்துகளுக்கு மட்டுமே; இந்த வழக்கின் சொத்துக்கு அல்ல என்று பதிவுகளிலிருந்து கண்டறிந்தது. மேலும், OSA Nos.81 & 82 of 2026 வழக்கில் 07.08.2026 அன்று இதே அமர்வு வழங்கிய தீர்ப்பையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. உயில் உறுதிச் சான்று மனுவில் பாக வழக்கை குறிப்பிடாதது முக்கிய உண்மையை மறைத்ததாகும் என்று அதில் கூறப்பட்டுள்ளது. உயில் உறுதிச் சான்று மனுவை போட்டியுள்ள உயில் வழக்காக மாற்றி, தரப்பினருக்கு சாட்சியம் அளிக்க வாய்ப்பு வழங்க, அந்த உண்மை நீதிமன்றத்திற்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டியது அவசியம்.

இதன் அடிப்படையில் மேல்முறையீடு தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. உயில் உறுதிச் சான்று மனு தனி நீதிபதியின் கோப்புக்கு மீண்டும் அனுப்பப்பட்டது. உயிலை எதிர்க்கும் உரிமை உள்ள அனைவரையும் தரப்பினராகச் சேர்த்து, அதை போட்டியுள்ள உயில் வழக்காக (contentious Testamentary Original Suit) மாற்ற உத்தரவிடப்பட்டது. உயில் முறையாக எழுதப்பட்டதா, சான்றொப்பமிடப்பட்டதா, உண்மையானதா என்ற கேள்விகளை தனி நீதிபதி தகுதியின் அடிப்படையில் முடிவு செய்யலாம் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது. குடும்ப உறவைக் கருத்தில் கொண்டு, வழக்குச் செலவு குறித்து எந்த உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்படவில்லை.

இந்த தீர்ப்பின் மூலம், **உயில் உறுதிச் சான்று கோரும் மனுவில் முன்பே நிலுவையில் உள்ள பாக வழக்கை மறைப்பது முக்கிய உண்மையை மறைத்ததாகும்; அது இந்திய வாரிசுரிமைச் சட்டம் சட்டப்பிரிவு 263-ன் கீழ் சான்றை ரத்து செய்வதற்கான நியாயமான காரணம் ஆகும்; உயிலை எதிர்க்கும் உரிமை உள்ளவருக்கு வாய்ப்பு வழங்காமல் பெற்ற சான்று ரத்து செய்யப்பட வேண்டும்** என்ற சட்டக் கொள்கையை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

---

**Court:** IN THE HIGH COURT OF JUDICATURE AT MADRAS
**Case No.:** O.S.A. No.245 of 2021 (against order dated 02.02.2021 in Application No.3556 of 2013 in O.P. No.426 of 2012)
**Parties:** Rajeswari Sappany (Died) & Ors. Vs Thaiyalnayagi Damayanthi & Ors.
**Coram:** Hon'ble Mr. Justice P. Velmurugan & Hon'ble Mrs. Justice K. Govindarajan Thilakavadi
**Date:** 19.08.2026
**Citation:** 2026 (5) CTC 420

12/10/2026

❓ **மோசடியான கிரைய பத்திரத்தின் அடிப்படையில் அடமானம் ஏற்று, அந்தச் சொத்தை SARFAESI சட்டத்தின் கீழ் ஏலம் விட்ட வங்கி, நல்லெண்ணத்தில் ஏலம் எடுத்தவர் செலுத்திய தொகையைத் திரும்ப வழங்க வேண்டுமா?**

சென்னையைச் சேர்ந்த மருத்துவர்களான சுப்புராஜ், சிந்துஜா ஆகியோர் இந்த நீதிப்பேராணை மனுவைத் தாக்கல் செய்தனர். மடிப்பாக்கம் கிராமம், ஸ்ரீ பாலாஜி நகரில் உள்ள 2,920 சதுர அடி மனையை ரவி என்பவர் 31.01.2019 தேதியிட்ட கிரைய பத்திரம் மூலம் வாங்கினார். அதே நாளில் உரிமை ஆவணங்களை ஒப்படைத்து Indian Bank-இல் அடமானம் வைத்து ரூ.79,77,730 கடன் பெற்றார். கடன் திருப்பிச் செலுத்தப்படாததால் அந்தக் கணக்கு வாராக் கடனாக வகைப்படுத்தப்பட்டது. வங்கி SARFAESI சட்டம் சட்டப்பிரிவு 13(2)-இன் கீழ் கோரிக்கை அறிவிப்பு அனுப்பியது. பின்னர் அனுபவ உரிமை அறிவிப்பும், 10.10.2022 தேதியிட்ட விற்பனை அறிவிப்பும் வெளியிடப்பட்டன. 16.11.2022 அன்று ஏலம் நடந்தது.

அந்த ஏலத்தில் மனுதாரர்கள் ரூ.1,20,88,000-க்கு அதிகபட்ச ஏலதாரர்களாக அறிவிக்கப்பட்டனர். இதற்காக அவர்கள் Indian Bank குரோம்பேட்டை கிளையில் ரூ.59,85,000 கடன் பெற்றனர். மீதித் தொகையைப் பெற்றோர், உறவினர், நண்பர்களிடமிருந்து திரட்டினர். முழுத் தொகையும் செலுத்தப்பட்ட பின், 17.12.2022 அன்று விற்பனைச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது. அது வேளச்சேரி சார்பதிவாளர் அலுவலகத்தில் ஆவண எண் 143/2023 ஆகப் பதிவு செய்யப்பட்டது. முத்திரைத்தாள் மற்றும் பதிவுக் கட்டணமாக ரூ.13,30,490 செலவானது.

சொத்தை மேம்படுத்த மனுதாரர்கள் திட்டமிட்டிருந்த நிலையில், காவல்துறை அவர்களை விசாரணைக்கு அழைத்தது. சொத்தின் உண்மையான உரிமையாளர் பகவதி பிள்ளையின் மகன் சுப்பிரமணியம் புகார் அளித்திருந்தார். அவரது தந்தை 2010-லேயே இறந்துவிட்டார். பாஸ்கரன் என்பவர் அவர் போல் ஆள்மாறாட்டம் செய்து, ரவியுடன் சேர்ந்து சதி செய்து, 20.05.1964 தேதியிட்ட போலி ஆவணத்தை உருவாக்கினார் என்று புகாரில் குற்றம் சாட்டப்பட்டது. 2019-இல் பகவதி பிள்ளையே எழுதிக் கொடுத்ததுபோல் அதிகாரப் பத்திரம் பதிவு செய்யப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில் ரவிக்குக் கிரைய பத்திரம் எழுதப்பட்டது. இதனையடுத்து இந்திய தண்டனைச் சட்டம் சட்டப்பிரிவுகள் 417, 419, 465, 467, 468, 471 உடன் 109-இன் கீழ் குற்ற எண் 3/2025 பதிவு செய்யப்பட்டது. குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு, வழக்கு விசாரணையில் உள்ளது. மனுதாரர்கள் 09.04.2025 அன்று வங்கிக்கு அளித்த கோரிக்கை மனுவுக்குப் பதில் வரவில்லை. எனவே, விற்பனைச் சான்றிதழை ரத்து செய்து, ரூ.91,29,326-ஐ 01.01.2023 முதல் 18% வட்டியுடன் திருப்பித் தர உத்தரவிடக் கோரி இந்த மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

மனுதாரர்கள் தரப்பில், வங்கியின் மீது நம்பிக்கை வைத்து ஏலத்தில் பங்கேற்ற நல்லெண்ண வாங்குநர்கள் தாங்கள் என்று வாதிடப்பட்டது. Security Interest (Enforcement) Rules, 2002, விதி 8(7)(a)-இன்படி சொத்தின் வில்லங்கங்களையும் உரிமை தொடர்பான விவரங்களையும் வெளியிடும் கடமை வங்கிக்கு உண்டு. அசல் உரிமை ஆவணங்களைக் கோரி, முறையான சட்டச் சரிபார்ப்பு செய்திருந்தால் போலி ஆவணங்கள் ஏற்கப்பட்டிருக்காது. உரிமையே இல்லாத சொத்தை ஏலம் விட்ட வங்கி, தொகையை வட்டியுடன் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. இதற்கு ஆதாரமாக W.P.No.4437 of 2024 தீர்ப்பும், Leelamma Mathew v. Indian Overseas Bank ((2023) 20 SCC 459) தீர்ப்பும் மேற்கோள் காட்டப்பட்டன.

வங்கி தரப்பில், சட்டக் கருத்து பெற்று உரிமை ஆவணங்களைச் சரிபார்த்த பின்னரே கடன் வழங்கப்பட்டது என்று வாதிடப்பட்டது. குற்ற வழக்கு ஏலத்துக்குப் பின்னரே பதிவானது. ஏல நேரத்தில் வங்கிக்குத் தெரிந்த வில்லங்கமோ உரிமைத் தகராறோ இல்லை. எனவே விதி 8(7) மீறப்படவில்லை. ரவிக்கு எழுதப்பட்ட கிரைய பத்திரமும், மனுதாரர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட விற்பனைச் சான்றிதழும் இதுவரை ரத்து செய்யப்படவில்லை. மோசடி நடந்திருந்தால், வங்கியும் அதனால் பாதிக்கப்பட்டதே. ஏலமும் சான்றிதழும் செல்லாது என அறிவிக்கப்படும் வரை, தொகையைத் திரும்பக் கோருவதற்கான வழக்கு மூலம் எழாது என்று வாதிடப்பட்டது. காவல்துறை மற்றும் சார்பதிவாளர் தரப்பில், பகவதி பிள்ளை 2010-இல் இறந்த நிலையில் 2019-இல் ஆவணம் எழுதப்பட்டுள்ளதால் அது முதல்நோக்கில் போலியானதாகத் தெரிகிறது என்றும், குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

அசல் உரிமை ஆவணங்கள் உண்மையான உரிமையாளரின் மகனிடமே இருந்த நிலையில், 1964 கிரைய பத்திரத்தைப் பதிவுத்துறை ஆவணங்களுடன் ஒப்பிட்டுச் சரிபார்த்திருக்க வேண்டும் என்ற வாதமும் நீதிமன்றத்தின் முன் வைக்கப்பட்டது. ரவி மோசடி மற்றும் போலி ஆவணக் குற்றங்களுக்காக விசாரணையை எதிர்கொள்கிறார். அடமானம் வைக்க அவருக்குச் செல்லத்தக்க உரிமை இல்லை. அந்த அடமானத்தை நம்பியே வங்கி ஏலம் நடத்தியுள்ளது. விதி 8(7)(a) மற்றும் (f)-இன்படி, சொத்தின் மதிப்பைப் பாதிக்கக்கூடிய வில்லங்கம், ஜப்தி, உரிமைக் கோரல் போன்ற விவரங்களை விற்பனை அறிவிப்பில் வெளியிடுவது அங்கீகரிக்கப்பட்ட அலுவலரின் கட்டாயக் கடமை என்று நீதிமன்றம் கூறியது. ஏலத்தில் பங்கேற்கும் முன் வாங்குநர் அறிந்து முடிவெடுக்க அந்த விவரங்கள் அவசியம்.

Leelamma Mathew தீர்ப்பில், சொத்து மாற்றுச் சட்டம் சட்டப்பிரிவு 54-இன்படி வாங்குநருக்குத் தெரியாத, சாதாரணமாகக் கண்டறிய முடியாத குறைகளை விற்பவர் வெளியிட வேண்டும் என்றும், "இருக்கும் நிலையில்" (as is where is) என்ற நிபந்தனையைக் காட்டி வங்கி பொறுப்பிலிருந்து தப்ப முடியாது என்றும் உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. D. Karthikeyan v. Chairman, Indian Bank (2023 (4) CTC 417) தீர்ப்பில், ஆந்திரப் பிரதேச உயர்நீதிமன்ற அமர்வு வழங்கிய Mandava Krishna Chaitanya v. UCO Bank (MANU/AP/0087/2018) தீர்ப்பைப் பின்பற்றி, பிணைச் சொத்தைக் கண்மூடித்தனமாக ஏற்று விற்க வங்கிக்கு உரிமை இல்லை என்றும், முக்கிய விவரங்களை மறைப்பது நம்பிக்கை மீறல் என்றும், அதனால் ஏலதாரர் தொகையைத் திரும்பக் கோரலாம் என்றும் இந்த நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. Delhi Development Authority v. Corporation Bank (2025 INSC 1161) தீர்ப்பில், பொதுப் பணத்தைக் கடனாக வழங்கும் முன் முறையாகச் சரிபார்ப்பது வங்கியின் கடமை என்று உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளது. சட்டவிரோத அடமானத்தின் மீது கடன் கொடுத்து, தனக்கு உரிமை இல்லாத சொத்தை ஏலம் விட்ட வங்கியே அதன் விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பு. குற்றமற்ற ஏலதாரருக்கு இழந்ததைத் திரும்ப வழங்குவது சட்டக் கடமை மட்டுமல்ல; அறக் கடமையும் கூட. அதன் அடிப்படையில் தொகையை 9% வட்டியுடன் திருப்பித் தர உத்தரவிடப்பட்டது. Viney Kumar Sharma v. Improvement Trust (2026 LiveLaw (SC) 69) தீர்ப்பில், தெரிந்த வில்லங்கங்களையும் நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளையும் வெளியிடத் தவறினால் ஏலம் செல்லாது என்று கூறி, தொகையை 9% வட்டியுடன் திருப்பித் தர உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.

இந்த வழக்கில், ரவி போலி ஆவணம் மூலம் வங்கியை ஏமாற்றிக் கடன் பெற்றுள்ளார். செல்லாத அடமானத்தின் மீது வங்கி பொதுப் பணத்தைக் கடனாக வழங்கியுள்ளது. பின்னர் தனக்குச் சட்டப்படி உரிமை இல்லாத சொத்தை ஏலம் விட்டுள்ளது. மனுதாரர்கள் நல்லெண்ணத்தில் ஏலத்தில் பங்கேற்று, முழுத் தொகையும் செலுத்தி, இப்போது பணத்தை இழந்துள்ளனர். எனவே, அந்தத் தொகையைத் திருப்பித் தர வங்கி கடமைப்பட்டுள்ளது என்று நீதிமன்றம் கூறியது.

அதன்படி, மனுதாரர்கள் செலுத்திய ரூ.1,20,88,000-ஐ, செலுத்திய நாள் முதல் திருப்பிச் செலுத்தும் நாள் வரை ஆண்டுக்கு 9% வட்டியுடன் ஆறு வாரங்களுக்குள் திருப்பித் தர வேண்டும் என வங்கிக்கு உத்தரவிடப்பட்டது. மனுதாரர்கள் குரோம்பேட்டை கிளையில் பெற்ற கடனின் நிலுவைத் தொகையை வங்கி நேரடியாகச் சரிகட்டி, மீதியை வட்டியுடன் மனுதாரர்களுக்கு வழங்கலாம். முத்திரைத்தாள் மற்றும் பதிவுச் செலவை, ரவியிடமிருந்து வங்கி நிலுவையை வசூலிக்கும்போது மனுதாரர்கள் கோரலாம் என்று விடப்பட்டது. விற்பனைச் சான்றிதழை ரத்து செய்யும் நடவடிக்கையில் மனுதாரர்கள் வங்கியுடன் ஒத்துழைக்க வேண்டும். இவ்வாறு நீதிப்பேராணை மனு அனுமதிக்கப்பட்டது. இணைந்த இடைக்கால மனு முடித்து வைக்கப்பட்டது. செலவுத்தொகை குறித்து உத்தரவு இல்லை.

இந்த தீர்ப்பின் மூலம்,

**"உரிமை இல்லாதவர் வைத்த அடமானத்தின் அடிப்படையில் சொத்தை ஏலம் விட்ட வங்கி, நல்லெண்ணத்தில் ஏலம் எடுத்தவர் செலுத்திய தொகையை வட்டியுடன் திருப்பித் தர வேண்டும்; சொத்தின் மதிப்பைப் பாதிக்கும் வில்லங்கங்களை வெளியிடுவது அங்கீகரிக்கப்பட்ட அலுவலரின் கட்டாயக் கடமை"**

என்ற சட்டக் கொள்கையை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

---

**Court:** IN THE HIGH COURT OF JUDICATURE AT MADRAS
**Case No.:** W.P. No.29686 of 2025 and W.M.P. No.33291 of 2025
**Parties:** Dr. D. Subburaj & Another v. Indian Bank & Others
**Coram:** Hon'ble Mr. Sushrut Arvind Dharmadhikari, Chief Justice and Hon'ble Mr. Justice G. Arul Murugan
**Date:** 28.08.2026
**Citation:** 2026 (5) CTC 405

11/10/2026

**❓ பதிவு செய்யப்பட்ட குடும்ப ஏற்பாட்டுப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டு, தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சொத்துகளில் ஒன்றை விற்றுவிட்ட வாதி, பின்னர் பாகம் கோரி வழக்கு தொடர முடியுமா; அந்தப் பத்திரத்தில் சட்டப்படி நிலைக்காத சில வாசகங்கள் இருப்பதால் மட்டும் அது செல்லாததாகிவிடுமா?**

மாயாண்டி, பேச்சியை திருமணம் செய்து கொண்டார். அவர்களுக்குப் பிறந்த மகன் பரமேஸ்வரன். பின்னர் மாயாண்டி, ஜெயா என்பவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்தார். அந்த உறவில் வெங்கடேஸ்வரன், மகேஸ்வரன், சாமுண்டீஸ்வரி ஆகியோர் பிறந்தனர்.

பரமேஸ்வரன், மதுரை IV கூடுதல் மாவட்ட நீதிமன்றத்தில் பாகம் மற்றும் தனி அனுபவ உரிமை கோரியும், வழக்கு முடியும் வரை சொத்துகளை விற்கக் கூடாது எனத் தடை கோரியும் வழக்கு தாக்கல் செய்தார். வழக்குச் சொத்துகள் கூட்டு வாரிசுரிமைச் சொத்துகள் அல்லது அவற்றின் வருமானத்தில் வாங்கப்பட்டவை என்பது அவரது வழக்கு. மாயாண்டிக்கும் அவரது சகோதரர்களுக்கும் இடையே 01.04.1973 அன்றும், அவர்களது தாயாரையும் சேர்த்து 06.12.1976 அன்றும் பாகம் நடந்ததாக அவர் கூறினார். பேச்சியுடனான திருமணம் சட்டப்படி முறிக்கப்படவில்லை. எனவே ஜெயாவின் பிள்ளைகளுக்கு பங்கு இல்லை; தனக்கு பாதி பங்கு உண்டு என்று அவர் கோரினார். வழக்கு நிலுவையில் இருந்தபோது மாயாண்டி இறந்ததால், வாதி தனது கோரிக்கையை 5/8 பங்காகத் திருத்தினார்.

பிரதிவாதிகள் தரப்பில், மாயாண்டிக்கும் பேச்சிக்கும் 1958-ல் நடந்த திருமணம், கள்ளர் சமுதாய வழக்கப்படி 27.09.1961 அன்று முறிக்கப்பட்டது என பதிலுறையில் வாதிடப்பட்டது. பேச்சி மறுமணம் செய்து கொண்டார். ஜெயாவே மாயாண்டியின் சட்டப்படியான மனைவி. வாதி பிரச்சனை எழுப்பியதால், 05.04.1999 அன்று அனைவரும் கையெழுத்திட்ட குடும்ப ஏற்பாட்டுப் பத்திரம் உருவானது. வாதி அதன்படி தனது பங்கைப் பெற்றுவிட்டார். எனவே பாகம் கோரும் உரிமை அவருக்கு இல்லை என்றும் கூறப்பட்டது. வாடகைதாரராக உள்ள Union Bank of India, தனக்கு வாடகைக்கு விடப்பட்ட கட்டிடம் ஜெயா 19.09.1979 அன்று A.R.Alagammai Achi Trust-இடம் இருந்து வாங்கிய தனிச்சொத்து என்றும், Union Rent Scheme கீழ் கடனுக்காக அடமானம் வைக்கப்பட்டுள்ளது என்றும் பதிலுறை தாக்கல் செய்தது.

விசாரணை நீதிமன்றம், வழக்குச் சொத்துகள் பூர்வீகச் சொத்துகள் என்றும், கூட்டு வாரிசுரிமையில் வாதியும் மாயாண்டியும் மட்டுமே இருந்தனர் என்றும் கண்டறிந்தது. பேச்சியுடனான திருமணம் சட்டப்படி முறிக்கப்படவில்லை எனத் தீர்மானித்தது. மாயாண்டி உயில் எழுதாமல் இறந்ததால், அவரது பாதி பங்கில் ஜெயாவின் பிள்ளைகளுக்கும் பங்கு உண்டு எனக் கூறி, வாதிக்கு 5/8 பங்கு வழங்கி 10.07.2013 அன்று முதல் நிலைத் தீர்ப்பாணை பிறப்பித்தது. குடும்ப ஏற்பாட்டுப் பத்திரத்தை (Ex.B16) மூன்று காரணங்களுக்காக நிராகரித்தது. அது முத்திரைத் தீர்வை குறைபாட்டுக்காக நிலுவை ஆவணமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது; சட்டப்படி நிரூபிக்கப்படவில்லை; ஏற்க முடியாத வழக்கமுறை மணமுறிவு பற்றிய வாசகங்கள் அதில் உள்ளன. தரப்பினர் அந்த ஏற்பாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டனர் என்றும் முடிவு செய்தது. இதனை எதிர்த்து ஜெயாவின் பிள்ளைகள் மூவரும் தனித்தனி மேல்முறையீடுகள் தாக்கல் செய்தனர். ஜெயா தனது மகளுடன் இணை மேல்முறையீட்டாளராகச் சேர்ந்தார்.

மேல்முறையீட்டாளர்கள் தரப்பில், Ex.B16-ல் வாதி, மாயாண்டி, அவரது பிள்ளைகள், ஜெயா ஆகிய அனைவரும் கையெழுத்திட்டுள்ளனர் என வாதிடப்பட்டது. கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துகள் மட்டுமின்றி, ஜெயா உள்ளிட்டோர் பெயரில் உள்ள சொத்துகளும் அதில் இடம்பெற்றுள்ளன. வாதிக்கு சில சொத்துகள் ஒதுக்கப்பட்டு, மற்ற சொத்துகளில் அவருக்கு உரிமை இல்லை என்று அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சொத்தை வாதி 28.11.2012 அன்று கிரைய பத்திரம் (ஆவண எண் 11593/2012) மூலம் விற்றுவிட்டார். அதனை விசாரணை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்ய இயலாததால், உரிமையியல் நடைமுறைச் சட்டம் கட்டளை 41 விதி 27-ன் கீழ் கூடுதல் சான்றாக ஏற்க மனு தாக்கல் செய்யப்பட்டது.

வாதி தரப்பில், Ex.B16 பாகப் பத்திரமும் அல்ல, விடுதலைப் பத்திரமும் அல்ல என வாதிடப்பட்டது. அதில் குறிப்பிடப்பட்ட சொத்துகளுக்கு மட்டுமே அது பொருந்தும். பிரதிவாதிகளின் தனிச்சொத்துகளில் வாதிக்கு பங்கு இல்லை என்பதை மட்டுமே அது உணர்த்துகிறது; கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துகளில் அவரது உரிமையை அது நீக்கவில்லை. வாதி மட்டுமே சட்டப்படியான மகன். ஆதிக்க நிலையில் இருந்த தந்தை அவருக்கு உரிய சம பங்கை வழங்கவில்லை. 28.11.2012 கிரையம் வழக்கு நிலுவையில் இருந்தபோது செய்யப்பட்டது. எனவே அதன் செல்லுபடி வழக்கின் முடிவுக்கு உட்பட்டது என்றும் வாதிடப்பட்டது.

மேல்முறையீட்டு விசாரணையின்போது, வழக்கமுறை மணமுறிவை நிரூபிக்க போதிய சான்று இல்லை என்பதை மேல்முறையீட்டாளர்கள் தரப்பு ஒப்புக்கொண்டது. சொத்துகள் பூர்வீகச் சொத்துகளா என்ற கேள்வியையும் அவர்கள் வலியுறுத்தவில்லை. இதனால், வாதியே மாயாண்டியின் ஒரே சட்டப்படியான மகன் என்பது இறுதியானது. Ex.B16 செல்லுபடியானதா, அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதா என்ற கேள்வியே மேல்முறையீட்டின் மையமானது.

கூடுதல் சான்று மனுவை நீதிமன்றம் முதலில் பரிசீலித்தது. 28.11.2012 கிரைய பத்திரத்தை எழுதிக் கொடுத்ததை வாதி மறுக்கவில்லை. எனவே, அதனைச் சாட்சி மூலம் குறிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கட்டளை 41 விதி 27(1)(b) குறித்து Wadi v. Amilal (2015) 1 SCC 677 தீர்ப்பை நீதிமன்றம் மேற்கோள் காட்டியது. கூடுதல் சான்று இல்லாமல் வழங்கப்படும் தீர்ப்பு குறைபாடுடையதாக இருக்கும் என மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் கருதினால், அதனை ஏற்கலாம்; இது தரப்பினரின் கவனக்குறைவைப் பொறுத்தது அல்ல என்பது அந்தத் தீர்ப்பின் கருத்து. Ex.B16 நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதா என்பதே முழு வழக்கின் மையம் என்பதால், மனு அனுமதிக்கப்பட்டு கிரைய பத்திரம் Ex.B20 ஆகக் குறிக்கப்பட்டது.

ஆவணத்தின் பெயரை வைத்து அதன் தன்மையைத் தீர்மானிக்க முடியாது என்ற வாதியின் வாதத்தை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டு, Ex.B16-ன் உள்ளடக்கத்தை ஆய்வு செய்தது. அதில் ஜெயா "சிறிய தாயார்" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். வாதிக்கு ஏற்கனவே பேருந்து வழித்தட அனுமதி வழங்கப்பட்டிருந்தது. கூடுதல் சொத்துகள் கேட்டு அவர் பெரியவர்கள் மூலம் கோரிக்கை வைத்தார். எதிர்காலப் பிரச்சனைகளைத் தவிர்க்கவே இந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. மதுரை முதல் ஆர்.எஸ்.மங்கலம் வரையிலான வழித்தடப் பேருந்தும் அனுமதியும், மகேஸ்வரன் பெயரில் இருந்த மதுரை முதல் தேனி வழித்தட அனுமதியும் வாதிக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. அதற்கு ஈடாக, தொண்டி முதல் சிக்கல் வழித்தட அனுமதியை வாதி மகேஸ்வரனுக்கு மாற்றித் தர வேண்டும். நான்கு அசையாச் சொத்துகளும் வாதிக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. மாயாண்டி மற்றும் ஜெயா பெயரில் உள்ள மற்ற வழித்தடங்களும் சொத்துகளும் ஜெயாவின் பிள்ளைகளுக்குச் செல்லும். அவற்றில் வாதிக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை.

விசாரணை நீதிமன்றம் கூறிய காரணங்கள் எதுவும் நிலைக்காது என உயர்நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது. Ex.B16 பதிவு செய்யப்பட்ட ஆவணம். எனவே பதிவுச் சட்டம், 1908 சட்டப்பிரிவு 60-ன் கீழான முன்அனுமானம் பொருந்தும். Mariyam Bivi v. Natharsa Rowther Trust, 1977 SCC OnLine Mad 157 தீர்ப்பின்படி, இது மறுக்கக்கூடிய முன்அனுமானமே. ஆனால் பதிவையோ அதன் செல்லுபடியையோ மறுப்பவர் மீதே நிரூபிக்கும் சுமை விழுகிறது. பதிவு அலுவலகக் குறிப்புகளின் சரித்தன்மைக்கும் முன்அனுமானம் உண்டு என்பதற்கு Sujan Bhabani Prasad Chatterjee v. Rajendra Kumar Singh, 2019 SCC OnLine Bom 1315 தீர்ப்பு மேற்கோள் காட்டப்பட்டது. Mulla's Registration Act விளக்கவுரையில், சட்டப்பிரிவு 60(2) ஒரு சிறப்புச் சான்று விதியாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

குறுக்கு விசாரணையில், Ex.B16-ல் உள்ள தனது கையெழுத்தை வாதி மறுக்கவில்லை. சார்பதிவாளர் அலுவலகத்துக்குச் சென்றதையும் ஒப்புக்கொண்டார். தந்தையின் தகாத செல்வாக்கு மற்றும் வற்புறுத்தல் காரணமாகவே கையெழுத்திட்டதாக மட்டும் கூறினார். பொதுவான குற்றச்சாட்டுகள் போதாது என்பதற்கு Bishundeo Narain v. Seogeni Rai (1951) SCC 447 தீர்ப்பையும், மோசடி, தகாத செல்வாக்கு போன்றவற்றைத் தேதிகள் மற்றும் விவரங்களுடன் வழக்குரையில் குறிப்பிட வேண்டும் என்ற கட்டளை 6 விதி 4 குறித்து Placido Francisco Pinto v. Jose Francisco Pinto (2024) 14 SCC 569 தீர்ப்பையும் நீதிமன்றம் மேற்கோள் காட்டியது. வாதி தனது வழக்குரையில் Ex.B16 பற்றி குறிப்பிடவே இல்லை. பதிலுறையில் குடும்ப ஏற்பாடு பற்றி கூறப்பட்ட பின்னரும் அவர் மறுப்புரை தாக்கல் செய்யவில்லை. மறுப்புரை கட்டாயமில்லை என்றாலும், வற்புறுத்தல், மோசடி போன்ற வாதங்கள் இறுதி வாதத்தின்போதுதான் எழுப்பப்பட்டதால் இவ்வழக்கில் அது அவசியமாக இருந்தது. வழக்குரையையும் அவர் திருத்தவில்லை. மோசடி, வற்புறுத்தல் போன்ற குற்றச்சாட்டுகளை வாய்மொழி வாதத்தின் மூலம் நிரூபிக்க முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் கூறியது.

Ex.B16-ல் வாதிக்கு ஒதுக்கப்பட்ட முதல் சொத்தே Ex.B20 கிரையத்தின் பொருள். சாட்சிகள் விசாரணை முடிந்த பின்னரும், தீர்ப்புக்கு முன்பும் இந்தக் கிரையம் செய்யப்பட்டதால், அது குறித்து தங்களுக்குத் தெரியவில்லை என மேல்முறையீட்டாளர்கள் கூறினர். அந்தக் கிரைய பத்திரத்தில், வாதி தனது உரிமைக்கு 1999 குடும்ப ஏற்பாட்டுப் பத்திரத்தையே மூலமாகக் காட்டியுள்ளார். முத்திரைத் தீர்வை பிரச்சனைகள் தீர்க்கப்பட்டு, அந்த ஆவணம் 15.09.2009 அன்று ஆவண எண் 1734/2009 ஆக விடுவிக்கப்பட்டது என்பதும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, ஆவணம் நிலுவையிலேயே உள்ளது என்ற விசாரணை நீதிமன்றக் கண்டறிதல் தவறானது. வாதி குடும்ப ஏற்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்தியதை Ex.B20 உறுதி செய்கிறது. விசாரணை நீதிமன்றத்துக்கு இந்த ஆவணம் கிடைக்காததால், அதன் தீர்ப்பு குறைபாடுடையதாகிவிட்டது.

வழக்கமுறை மணமுறிவு பற்றிய வாசகமும், ஜெயாவை சட்டப்படியான மனைவியாகக் கருதும் வாசகமும் சட்டப்படி நிலைக்காது என்பதை நீதிமன்றம் ஏற்றுக்கொண்டது. ஜெயாவின் பிள்ளைகள் மாயாண்டியின் சட்டப்படியான பிள்ளைகள் அல்ல என்பதையும் ஏற்றது. ஆனால், அவற்றால் Ex.B16 குடும்ப ஏற்பாடு என்ற தன்மையை இழக்காது. அதன் நோக்கம் சொத்துகளைப் பிரிப்பதே; உறவு நிலையை வழங்குவது அல்ல. A.C.Lakshmipathy v. A.M.Chakrapani Reddiar, 2001 (1) CTC 112 என்ற இரு நீதிபதிகள் அமர்வின் தீர்ப்பை நீதிமன்றம் மேற்கோள் காட்டியது. Ram Charan Das v. Girja Nandini Devi, Kale v. Deputy Director of Consolidation போன்ற உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளைப் பின்பற்றி அந்தத் தீர்ப்பு கூறியது: குடும்ப ஏற்பாட்டில் "குடும்பம்" என்பதைக் குறுகிய பொருளில் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது. தரப்பினர் ஏதோ ஒரு வகையில் உறவினர்களாக இருந்து, சொத்தில் உரிமையின் சாயலேனும் கொண்டிருந்தால் போதும். நல்லெண்ணத்துடன் செய்யப்பட்ட நியாயமான குடும்ப ஏற்பாடுகளை நீதிமன்றங்கள் ஆதரிக்கும். இந்தக் கோட்பாடு இவ்வழக்குக்கு நேரடியாகப் பொருந்தும் என நீதிமன்றம் கூறியது.

Halsbury's Laws of England தரும் வரையறையின்படி, சர்ச்சைக்குரிய உரிமைகளைச் சமரசம் செய்து, குடும்பச் சொத்தையும் குடும்ப அமைதியையும் காக்கும் நோக்கில் குடும்ப உறுப்பினர்களிடையே செய்யப்படும் ஒப்பந்தமே குடும்ப ஏற்பாடு. வாதி தானே அதனை நடைமுறைப்படுத்தியுள்ளதால், இந்திய சாட்சியச் சட்டம், 1872 சட்டப்பிரிவு 115-ன் கீழான மறுப்புத் தடை (estoppel) பொருந்தும். மோசடி இல்லாத நிலையில் குடும்ப ஏற்பாடுகளை நீதிமன்றங்கள் ஆதரிக்கும் என Sahu Madho Das v. Pandit Mukand Ram (1955) 2 SCR 22 தீர்ப்பில் உச்சநீதிமன்றம் கூறியுள்ளதையும், குடும்ப ஏற்பாட்டின் விதிகளை நடைமுறைப்படுத்துவது நீதிமன்றங்களின் கடமை என Lala Khunni Lal v. Kunwar Gobind Krishna Narain, 1911 SCC OnLine PC 14 என்ற பிரிவி கவுன்சில் தீர்ப்பில் கூறப்பட்டுள்ளதையும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.

இதன் அடிப்படையில், Ex.B16 செல்லாது என்ற விசாரணை நீதிமன்றக் கண்டறிதல் ரத்து செய்யப்பட்டது. அதன் விளைவாக, பாகம் கோரிய வழக்கு நிலைக்கத்தக்கதல்ல என்று உயர்நீதிமன்றம் தீர்மானித்தது. விசாரணை நீதிமன்றத் தீர்ப்பும் தீர்ப்பாணையும் ரத்து செய்யப்பட்டு, மேல்முறையீடுகள் அனுமதிக்கப்பட்டன.

இந்த தீர்ப்பின் மூலம், **பதிவு செய்யப்பட்ட குடும்ப ஏற்பாட்டுப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டு, தனக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சொத்துகளில் ஒன்றை விற்று அதனை நடைமுறைப்படுத்திய ஒருவர், பின்னர் பாகம் கோரி வழக்கு தொடர முடியாது; அந்தப் பத்திரத்தில் சட்டப்படி நிலைக்காத சில வாசகங்கள் இருந்தாலும், சொத்துகளைப் பிரிப்பதே அதன் நோக்கம் என்பதால் அது செல்லாததாகாது** என்ற சட்டக் கோட்பாட்டை உயர்நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

---

**Court:** Madurai Bench of Madras High Court
**Case No.:** A.S.(MD) Nos.145 to 147 of 2017 & C.M.P.(MD) Nos.8566 to 8568 of 2017
**Parties:** D.M.Maheswaran & Ors. v. M.Parameswaran & Ors.
**Coram:** Hon'ble Mr. Justice G.R. Swaminathan & Hon'ble Ms. Justice R. Poornima
**Date:** 10.08.2026
**Citation:** 2026 (5) CTC 257

Address

Coimbatore
641659

Website

https://www.sattaudhavi.com/

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Budding Lawyers posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.