GB Law Office

GB Law Office GB Law Office is a law firm doing Legal Conveyancig (Property documentation) getting remedies from a Court of Law.

doing documentations for purchasing immovable property & legal advises regarding land disputes, property title verification.

19/02/2020

Sufficient Cause to Condone Delay:

it is the consistent view taken by the Supreme Court in various decisions that "sufficient cause" appearing in Section 5 of the Limitation Act should be liberally considered and the Court should be slow in shutting the door of justice to a litigant on the score of limitation. When the reason for the delay is properly explained, the Court is to adopt a pragmatic approach to condone the delay when there is no negligence, inaction or want of bona fide on the part of the Applicant.

At the same time, the discretion must be exercised in any arbitrary or vague or fanciful manner, but must be exercised like any other judicial discretion with vigilance and circumspection. Delay cannot be condoned as a matter of judicial generosity. Where delay could have been avoided by due care and caution, the Court may not exercise the discretion to condone the delay.

Delay cannot be excused as a matter of judicial generosity. Rendering substantial justice is not to cause prejudice to the opposite party.

19/02/2020

The law of limitation is substantive law. Condonation of delay is an exception.

The Courts are bound to exercise discretionary power judiciously and by recording reasons. The Courts are bound to follow the law of limitation in all circumstances and only on exceptional circumstances, wherever the reasons are found genuine, then only the Courts can condone the delay and not otherwise. Mechanical approach in condonation of huge delay is unacceptable. In such an event, the Courts are diluting the law of limitation, which is impermissible.

The power of discretion is to be exercised by recording reasons and it is not as if the Courts can condone the huge delay without any genuine reasons.

The litigants are expected to be vigilant and they are bound to redress their grievances by filing appeals within the period stipulated in the law of limitation. In the event of delay, such delay should be explained with reasons which must be acceptable and the Courts are bound to record reasons based on sound legal principles and not condone the huge delay in casual and routine manner.

Rules of limitation are based on principles of sound public policy and principles of equity.

Is a litigant liable to have a Damocles' sword hanging over his head indefinitely for a period to be determined at the whims and fancies of the opponent?

07/02/2020

பிரஜாபதி சொல்கிறார்: கணவனின் பாதி உடம்பும் ஆன்மாவும் அவனின் மனைவிதான் என்கிறார். கணவன் இறந்தபின், அவனின் மறுபாதியான மனைவி இறக்காமல் இருக்கும்போது, எப்படி அவனின் சொத்து மற்றவர்களுக்குப் போகும்? என்கிறார்.

பதிவிரதைக்கு மட்டுமே அவள் கணவனின் சொத்தில் பங்கு:

மைனர் இராமையாக் கோனார் v. முத்தையா முதலியார்,
AIR 1951 Mad 954 : (1951) II MLJ 314
Author: Chief Justice Rajamannar, Justice Viswanatha Sastri, Justice Panchapakesa Iyer.
சென்னை உயர்நீதிமன்றம் 1951-ல் வழங்கிய தீர்ப்பு:

சபாபதி படையாச்சியும் முத்துவேலு படையாச்சியும் பாகம் பிரியாத இந்து சகோதரர்கள். இதில், முத்துவேலு படையாச்சி 1943-ல் இறந்து விடுகிறார். முத்துவேலு படையாச்சிக்கு அலமேலு என்று ஒரு மனைவி உண்டு. மகன் இல்லை. இரு சகோதரர்களுக்கும் கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துக்கள் இருக்கின்றன. பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டப்படி கூட்டுக்குடும்ப சொத்தில், ஒரு சகோதரர் இறந்து விட்டால், அவரின் பங்கானது அவரின் மற்றொரு சகோதரருக்குப் போய் சேரும்.

ஆனால், இங்கு, அந்த அலமேலு தன் இறந்த கணவரின் பாதி பாகச் சொத்தை, இராமையாக் கோனாருக்கு விற்று விடுகிறார். பழைய இந்து சட்டப்படி, இந்து கூட்டுக் குடும்பச் சொத்துக்களில் விதவை மனைவிகளுக்கு பங்கு கிடையாது. பங்காளிகள் (Coparceners) மட்டுமே கூட்டுக் குடும்பச் சொத்தை எடுத்துக் கொள்வார்கள். விதவை மனைவி அவர் கணவரின் பங்காளிகளின் பராமரிப்பில் இருந்து வர வேண்டும்.

இப்படியான, பழைய இந்து சட்டத்துக்குப் பின்னர், இந்து விதவைகளுக்கு சொத்துரிமை கொடுக்க வேண்டும் என கருதி, ஒரு புதிய சட்டத்தை பிரிட்டீஸ் அரசு இந்தியாவில் கொண்டு வருகிறது. அந்தச் சட்டத்தின் பெயர் The Hindu Women’s Rights to Property Act, 1937.

இந்த 1937 சட்டம் வந்தபின்னர், விதவை மனைவிகளுக்கு தன் கணவரின் சொத்தில் பங்கு கிடைக்கிறது. அது எப்படி என்றால்: இறந்த இந்து ஆணுக்கு கூட்டுக் குடும்பச் சொத்து இருந்து, அவர் மனைவியையும், மகனையும் விட்டுவிட்டு இறந்து விட்டால், இறந்தவருக்கு ஒரு பங்கும், அவரின் மகனுக்கு ஒரு பங்கும் கிடைக்கும். இறந்தவரின் பங்கை, அவரின் விதவை மனைவி அவளின் ஆயுட்காலம் வரை அனுபவித்து வரலாம். அடமானம் வைத்து கடன் பெறலாம். விற்பனையும் செய்யலாம். ஆனால் அந்த விற்பனையானது அவளின் ஆயுட்காலம் வரை செல்லும். அவள் காலத்துக்குப் பின்னர் அந்தப் பாகச் சொத்து, அவளின் மகனுக்குப் போய்ச் சேரும்.
ஒருவேளை, அந்த இறந்து இந்து ஆணுக்கு, மகனே இல்லாமல் இருந்தால், அவரின் விதவை மனைவி அவரின் பங்கை முழு உரிமையுடன் அடைந்து கொள்வாள். எனவே இந்த வழக்கில், இறந்த முத்துவேலு படையாச்சிக்கு மகன் இல்லை. விதவை மனைவி மட்டுமே இருக்கிறாள். எனவே முத்துவேலு படையாச்சிக்குச் சேர வேண்டிய சொத்து, அவரின் விதவை மனைவிக்கு முழு உரிமையுடன் வருகிறது. ஆகவே அவள் அந்தச் சொத்தை இராமையாக் கோனாருக்கு விற்று விடுகிறாள். தான் விற்றது 1937 பெண்களின் சொத்துரிமைச் சட்டப்படி செல்லும் என்கிறாள்.

ஆனால், இறந்த முத்துவேலு படையாச்சியின் சகோதரர் சபாபதி படையாச்சியோ, இந்த சொத்து முழுவதும் தனக்கே வந்து சேரும் என்று மொத்த சொத்தையும் முத்தையா முதலியாருக்கு விற்று விடுகிறார். அவர் கூற்றுப்படி, கணவர் இறப்பதற்கு முன்னரே அலமேலு அம்மாள், கும்பகோணத்தில் வேறு ஒரு நபருடன் வாழ்க்கை நடத்தி்க் கொண்டு இருக்கிறாள் என்கிறார். அது இங்கு மறுக்கப்படவில்லை.

பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டப்படி, விதவை மனைவி நடத்தை கெட்டவளாக (Unchaste wife) இருந்தால் இறந்த கணவரின் பங்கைப் பெற முடியாது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது என்றும், மேலும், 1937-ல் வந்த பெண்கள் சொத்துரிமை சட்டத்திலும், நடத்தை கெட்ட விதவை மனைவி, கணவரின் சொத்தில் பங்கு கேட்க முடியாது என்றும் மறைமுகமாகவே சொல்லப் பட்டுள்ளது என்றும் சொத்தை வாங்கிய முத்தையா முதலியார் வாதம் செய்கிறார்.

பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டத்தில் நடத்தைகெட்ட விதவை, கணவரின் சொத்தில் பங்கு கேட்க முடியாது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது உண்மைதான். ஆனால், 1937-ல் வந்த பெண்கள் சொத்துரிமை சட்டத்தில் அவ்வாறு குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை என்றும். “Notwithstanding any rule of Hindu Law or custom to the contrary, the provisions of Sec.3 shall apply where a Hindu dies intestate…..” என்று குறிப்பிட்டுள்ளதாகவும், எனவே பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டம் எப்படி இருந்தபோதிலும், நடத்தை கெட்ட விதவையும் அவள் கணவனின் சொத்தில் பங்கு பெறலாம் என்று உள்ளதாக இராமையாக் கோனார் வாதம் செய்கிறார்.

கோர்ட்டின் தீர்ப்பு:
Justice Rajamannar:
பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டப்படி, நடத்தை கெட்ட விதவை, கணவரின் சொத்தில் பங்கு கேட்க முடியாது என்பது சரியே. 1937-ல் வந்த “பெண்கள் சொத்துரிமை சட்டத்திலும்” அப்படியே சொல்லப்பட்டுள்ளதா என்பதே கேள்வி. 1937-ல் இந்தச் சட்டம் வரும் போது, பெண்களுக்கு குறிப்பாக விதவைகளுக்கு கணவரின் சொத்தில் பங்குரிமை வேண்டும் என்று நோக்கில் கொண்டு வரப்பட்ட சட்டமாகும்.

1937-சட்டத்தில், இந்து கூட்டுரிமை சொத்தில், இறந்த ஆணின் பங்கு, அவரின் மகன், பேரன், கொள்ளுப் பேரன் இவர்களுடன், விதவை மனைவியும் சேர்ந்து பங்கு பெறுவாள் என்றும், இறந்த கணவருக்கு கிடைக்கும் ஒரு பங்கை, அவரின் விதவை மனைவி அடைந்து கொள்ளலாம் என்றும், ஆனால் அவள் அதை அவளின் ஆயுட்காலம் வரை அனுபவிக்க மட்டுமே உரிமை உண்டு என்றும் அந்தச் சட்டம் சொல்கிறது. ஒருவேளை இறந்த இந்து ஆணுக்கு மகன்கள் இல்லாதபோது, விதவை மனைவி மட்டுமே மொத்த சொத்தையும் எடுத்துக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லப் பட்டுள்ளது. ஆனால் அதில் நடத்தை கெட்ட மனைவி சொத்தை அடைய முடியாது என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை. 1937 சட்டத்தில் “Notwithstanding any rule of Hindu law or custom to the contrary….” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளதை வைத்துப் பார்த்தால், பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டத்தில் குறிப்பிட்டுள்ள கட்டுப்பாடுகள் தொடரும் என்றே கருத வேண்டும்.

ஏனென்றால், பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டத்தில், ஊமை, மனநிலை சரியால்லாதவன், குஷ்டரோகி இவர்கள் வாரிசாக இருந்தால், அவர்கள் கூட்டுக் குடும்பச் சொத்தில் பங்கு பெற முடியாது என்ற நிலை இருந்து வந்தது. ஆனால், 1928-ல் ஒரு சட்டம் கொண்டு வந்து இந்த குறையை நீக்கி விட்டார்கள். அந்தச் சட்டத்துக்குப் பெயர் The Hindu Inheritance (Removal of Disabilities) Act XII of 1928.
1928 சட்டத்திலும், நடத்தை கெட்ட மனைவிக்கு பங்கு இல்லை என்பதைப் பற்றி ஒன்றும் குறிப்பிடப்படவில்லை. எனவே 1928 சட்டத்திலும், 1937 சட்டத்திலும் நடத்தை கெட்ட விதவை மனைவி கணவனின் சொத்தில் பங்கு பெறலாம் என்று எந்தவிதத்திலும் சொல்லப்படவில்லை.

Justice Viswanatha Sastri:
It is the general rule of Hindu law that a son excludes the widow in respect of separate property; and the surviving coparceners exclude the widow in respect of joint family property. The point for determination is whether a Hindu married woman living in adultery at the time of her husband’s death is disqualified by reason of her unchastity from succeeding to his interest in joint family property under Sec.8 of the Hindu Women’s Rights to Property Act XVIII of 1937.

பழைய இந்து சாஸ்திரங்கள், “இந்து விதவை, அவள் கணவர் இறக்கும்போதும் பதிவிரதையாக இருக்க வேண்டும்; அவன் இறந்த பின்னரும் அவ்வாறே இருக்க வேண்டும்” என்கிறது.
மனு சாஸ்திரம்: “The wife alone, being sonless and keeping the bed of her lord unsullied and leading a life of religious observance, may take his entire estate.” என்கிறது. மகன் இல்லாமல் இறந்த இந்து ஆணின் சொத்தை அவனின் விதவை மனைவி முழுவதுமாக அடையலாம். ஆனால் அவளின் கணவன் இறப்பதற்கு முன்னரும், பின்னரும் அவள் பதிவிரதையாகவும் இருக்க வேண்டும்.

காட்டாயனா இந்து சாஸ்திரம்: Let the sonless widow, preserving unsullied the bed of her lord and bidding with her venerable protector, enjoy with moderation he (husband’s) property until her death.
மற்ற இந்து சாஸ்திரங்களில்: Other texts state that “half the body” of her deaceased husband the widow takes his property in default of male issue. The above texts show that not only that the sonless widow’s right in her husband’s property is a mere right of enjoyment but that the exercise of that right is dependent on her chastity. The chastity is imposed as a permanent condition of the widow’s enjoymnet of her husband’s estate; and that a violation of that condition would involve a forfeiture of the right.

ஆனால், ஐரோப்பிய பண்டிதர் கூல்புரூக் மற்றும் ஐரோப்பிய நீதிபதிகள் இந்த இந்து சாஸ்திர சட்டத்தை வேறு மாதிரி விளக்கி உள்ளார்கள். “கணவர் இறக்கும் தருவாயில் அவனின் மனைவி பதிவிரதையாக இருந்தால் போதும். அவனின் சொத்துக்களை அவள் அடையலாம். அதன் பின்னர், அவள் தொடர்ந்து பதிவிரதையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அப்படி இல்லாத போதும், அவள், கணவரின் சொத்தை தொடர்ந்து அனுபவிக்கலாம்” என்று சட்ட வியாக்கியானம் செய்துள்ளனர்.

ஆனால், இந்திய நீதிபதிகள் வேறு மாதிரி சட்ட வியாக்கியானம் செய்துள்ளனர். கூட்டுக் குடும்ப சொத்தில், கணவன் இறந்து விட்டால், அவனின் விதவை, அவளின் வாழ்நாள் வரை ஜீவனாம்ச உரிமை பெற தகுதி உடையவள். ஆனால் அவள் பதிவிரதை தன்மையை பின்னர் இழந்து விட்டால், அவளுக்கு ஜீவனாம்ச உரிமை நிறுத்தப்படும். அப்படி இருக்கும்போது, மகன் இல்லாத விதவை, தன் கணவரின் சொத்தை முழுவதுமாக அடைந்து அனுபவிக்க அவள் பதிவிரதையாக இருக்க வேண்டும். கணவன் இறக்கும்போதும் பதிவிரதையாகவும், இறந்த பின்னரும் பதிவிரதையாகவும் இருக்க வேண்டும். சொத்துக் கிடைத்த பின்னர் அவள் அதை மீறினால், அவளின் உரிமை பறிக்கப்படும் என்கிறார்கள்.

கந்தசாமி பிள்ளை v. முருகம்மாள் என்ற வழக்கில் (இது 1895-ல் சென்னை உயர்நிதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பு (1896) ILR 19 Mad 6. Justice சுப்பிரமணிய ஐயர் வழங்கிய தீர்ப்பு) விதவை மனைவி பதிவிரதையாக இல்லாமல் இருந்தால், அதற்காக அவளை தெருவில் விட முடியுமா? அவள் வாழ்நாள் ஜீவனத்துக்கு என்ன செய்வாள்? இந்த விஷயத்தைப் பொறுத்து முடிவு எடுப்பது கஷ்டம்தான். As a rule of conduct, for husband, that even the wife who has been guilty of unchastity should not be left in a state of perfect destitution. But it has still be determined in what cases and to what extent the Court will enforce them.

எனவே கணவன் இறக்கும்போது, விதவை பதிவிரதையாக இருந்தால் போதும். அவள், கணவன் சொத்தில் பங்கு பெறலாம். அதற்குப் பின்னர் அவள் பதிவிரதையாக இருக்க கட்டாயப் படுத்து முடியாது. The condition of chastity however attaches to the estate only at its commencement. Though the Act (1937 Act) conferred new rights of succession on Hindu widows in the two classess of cases, it did not purport to abrogate the pre-existing rule of Hindu law excluding an unchaste widow from succession to the property of her husband.

1946-ல் ஒரு சட்டம் வந்தது. The Hindu Married Women’s Rights to Separate Residence and Maintenance Act 1946.அதில் பதிவிரதையாக இல்லாத மனைவி, கணவனை விட்டு தனித்து வாழ உரிமை கோர முடியாது என்றும், அது ஒரு சிறு குற்றம் என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது (That an adulterous conduct or unchastity in a marrried woman was not a minor or negligible misdemeanour) என்று கூறியுள்ளது.

எனவே, விதவை அலமேலு, அவள் கணவர் இறப்பதற்கு முன்பே வேறு ஒருவருடன் வாழ்கிறாள். பதிவிராத தன்மையை இழந்தவள் கணவன் சொத்தில் பங்கு பெற முடியாது. எனவே அலமேலு எழுதிக் கொடுத்த கிரயம் செல்லாது.

Justice Panchapakesa Iyer:
Chastity is considered by all schools of Hindu law, and by all Hindus as Truth in Action, and this is a land where it is proclaimed that God is Truth and Truth is God. For the Hidus, chastity in wife is the first thing required, all other qualities paling into insignificance beside it.

வேதம் என்ன சொல்கிறது என்றால்: அர்தா வா ஏச ஆத்மனே யஞ்யேதா. She….the wife…is born as half of the self. Sati Savitri leaped across death with chastity as her sole armour and shield, and got back the life of her husband, Satyawan, from Yama who had to yield her husband’s body, the submerged half of the wand of life of the couple, when it was pulled by her, his half standing out of the waters of death.

பிரஜாபதி சொல்கிறார்: கணவனின் பாதி உடம்பும் ஆன்மாவும் அவனின் மனைவிதான் என்கிறார். கணவன் இறந்தபின், அவனின் மறுபாதியான மனைவி இறக்காமல் இருக்கும்போது, எப்படி அவனின் சொத்து மற்றவர்களுக்குப் போகும்? In Vedas and Smritis and popular usage, the wife is declared to be half of the body of her husband and to be sharing equally the furits of her husband’s good and bad acts. Of him whose wife is not dead, half the body survives. When half his body survives, how can any one else inherit his property?

யஞ்ஞவாக்கியர் சொல்கிறார்: ஒரு இந்து, அவனின் மகன் இல்லாமல் இறந்து விட்டால், அவனின் மனைவி, மகள், பெற்றோர், சகோதரன்கள் அவனின் சொத்து அடைவார்கள்.

விஷ்ணு சொல்கிறார்: ஒரு இந்து, அவனின் மகன் இல்லாமல் இறந்து விட்டால், அவனின் மனைவி அந்தச் சொத்தை அடைவாள்.
பிரபஸ்பதியும் இதேயே சொல்கிறார். மேலும், Performing religious ceremonies and observing fasts, chaste, virtuous, and always making gifts for the benefit of her husband’s soul, even a childless widow goes to heaven. ஒரு இந்து ஆணுக்கு மகன் இல்லை என்றால், அவனுக்கு சொர்க்கத்தில் இடமில்லை. ஆனால், அவின் மனைவி பதிவிரதையாக இருந்து அவனுக்காக தான தர்மம் செய்து வந்தால், அவளும் சொர்கத்தை அடைவாள்.

திருவள்ளுவர் சொல்கிறார். பதிவிரதை சொன்னால் உடனே மழை பெய்யும். (பெய் எனப் பெய்யும் மழை). “Is there anything greater than a wife with the armour and shield of chastity? She workships no other God than her husband. Verily, at her bidding the rain fall. Her chastity is her armour and her shield. A home with a chaste wife lacks nothing. If a wife lacks chastity, the home is doomed.
And this was only natural, seeing that the patriarchal Hindu law, of Sapindas and Samanodhakas, depended on the chastity of the cornerstone of its edifice.

எனவே, 1937 சட்டமானது விதவைகளுக்கு கணவன் சொத்தில் பங்குரிமை அளிப்பதற்காக கொண்டு வரப் பட்டது. அதில் பழைய இந்து சாஸ்திர சட்டத்தில் ஏற்படுத்திய கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்தவில்லை. (பிறவி புத்தி சுவாதீனம் இல்லாதவர், பிறவிப் பைத்தியம், கணவனைக் கொலை செய்தவள், பதிவிரதை தன்மையை இழந்தவள் இவர்களுக்குச் சொத்தில் பங்கு இல்லை).

ஜிமூக்தவாகனர் கொள்கை: A hundred texts cannot annul a settled fact. In other words, it is only a rule of prudence recognising ‘a fait accompli’ and cannot be applied before the fact occurs.

எனவே, கணவன் சொத்தில் விதவை மனைவிக்கு பங்கு கொடுக்கும்போது, அவள் பதிவிரதை என்று பார்ப்பதில் தவறில்லை. It is only a ‘quid pro quo’. சரிக்குச் சரி என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
இந்த வழக்கில், விதவை அலமேலு, கணவனை விட்டுவிட்டு, ஒரு கள்ளக் காதலனுடன் ஓடி விட்டாள். பின்னர் கணவன் சென்று அழைத்து வருகிறான். சில நாட்கள் கழித்து மறுபடியும் அவனிடமே ஓடிப் போகிறாள். இப்போதும் அவனுடன் தான் வாழ்ந்து வருகிறாள். அவள் கணவன் இறக்கும்போதும், அவள் அந்த காதலடனுடன் தான் வாழ்கிறாள்.

Neither equity not good conscience can be invoked on behalf of such a wife for inheriting the property of her husband she had wronged so grieviously. நியாயப்படியும், மனச்சாட்சிப் படியும் அவள் கணவன் சொத்தில் பங்கு பெற முடியாது.
**

05/02/2020

Sale by guardian void or voidable:

Madras HC Madhavan Nair J., in Sundara Nadan v. Annamalai and ors, (1931) 60 MLJ 695

The defenant (purchaser of the suit property) is the Appellant.

The property belonged to the plaintiff and her sister. During plaintiff’s minority, one Sanjeevi Nadan, the husband of another sister of the plaintiff, sold it on behalf of the plaintiff as guardian.

The plaintiff’s case is that the sale is not binding on her as Sanjeevi Nadan was not her guardian in law and that she is therefore entitled to recover possession of the property.

The lower Court found that Sanjeevi Nadan, though a de facto guardian, was not the proper guardian of the plaintiff, that it was not proved that the plaintiff was benefited in any way by the sale of the property and that the suit was not barred by limitation.

The finding of the learned Subordinate Judge that the plaintiff was not benefited by any portion of the money paid by the defendant is a finding of fact and is binding on HC in Second Appeal.

So, the only questions remaining for consideration are (1) whether the sale by the de facato guardian is binding on the plaintiff; (2) whether the suit is barred by limitation.

The question of limitation would depend upon whether Sanjeevi Nadan, for the purpose of the sale, is to be considered as a proper guardian of the plaintiff or as only an unauthorised person.

If he can be considered to be a person entitled to deal with the minor’s property, then Art. 44 of Limitation Act would apply. (sale is voidable).

(Note: If guardian is a proper guardian to sell, then the sale is voidable, suit is to be filed within 3 years, after attaining majority. If the guardian is an unauthorised person, the sale is absolutely void. Suit is to be filed within 12 years, after attaining majority or after the alienation, whichever is earlier).

It is argued by the plaintiff that the plaintiff is an Indian Christian. Under the personal law of the parties, Sanjeevi Nadan is not her proper guardian and therefore the sale by him should be considered to be a sale by an unauthorised person and therefore it is ‘absolutely void’.

Under the Hindu Law it has been held in a series of cases that a sale by a de facto guardian on behalf of a minor is a ‘voidable transaction’ and that Art.44 of the Limitation Act would apply.

That was also the position under the Mohamedan Law till the Privy Council finally decided that sales by de facto guardian under the Mohammedan Law are void transactions in Mata Din v. Ahmad Ali, (1911) LR 39 IA 49 : 23 MLJ 6 (PC). It has now been finally held in the case of persons governed by the Mohammedan Law following this decision that sales by de facto gaurdian under the Mohammedan Law are ‘void transactions. (see: Imambandi v. Mutsaddi (1918) LR 45 IA 73 : 35 MLJ 422 (PC).

There does not appear to be any decided case with reference to the point as to who the guardians of an Indian Christian would be.

In ‘Trevelyan on Minors’ 6th Ed., at p.60, it is stated: “Failing the father and mother, and their appointees, no person however nearly related, is of right entitled to the custody of minors, who are neither Hindus nor Mohammedans, or the guardianship of their property.”

Again at page 167 it is stated: “The law applicable to persons other than Hindus and Mohammedans does not permit guardians, other than those appointed by the Court, or having power given to them by the instrument appointing them, to sell or charge the immovable property of their wards.”

If this law is applicable to Christians, then this transaction in question should be ‘void’.
It is difficult to see how the situation of an unauthorised guardian is bettered by describing him as a ‘de facto’ guardian. He may, by his de facto guardianship, assume important responsibilities in relation to the minor’s property but he cannot thereby clothe himself with legal power to sell it.

It must be noticed that Kumaraswami Sastri J., in this Court (Madras HC), in Ramaswami v. Kasinatha, AIR 1928 Mad 226 was inclined to apply thes observations generally. Relying on the two Privy Council decisions in Mata Din v. Ahmad Ali (1911) LR 39 IA 49 : 23 MLJ 6 (PC) and Immam bandi v. Mustasaddi (1918)LR 45 IA 73 : 35 MLJ 422 (PC), that if the matter was res integra he would on the observations of Lord robson be prepared to hold even under the Hindu Law alienations by de facto guardians are absolutely void. But having regard to the trend of decisions under the Hindu Law on the principle of stare decisis the learned Judge was not inclined to give an extended application to the observations of the Privy Council. If the observations of the learned Judges of the Privy Council can be understood as applicable to the case of alienations by de facto guardians, irrespective of the question whether the parties are Mohamedans, Hindus or Christians, then, certainly these observations support the contention of the respondent.
Having regard to the authorities I must uphold the decision of the Lower Court that the alienation in this case is a void transation and not binding on the plaintiff. If it is a void alienation, then, it is clear that Art.44 of the Limitation Act has no application, and as the plaintiff’s suit has been brought within 12 years after the alienation, it is not barred by limitation.

In the result the decision of the Lower Court is right and this Second Appeal is dismissed with costs.
**

05/02/2020

Possession and Title:

Madras HC Madhavan Nair J in Suna Pana Chena Voona Sevugan v. Koovanna Kana Nana Kana Kannappa, (1931) 60 MLJ 430.

In this case, the plaintiffs filed the suit for possession and demolition of a wall built by the defendants. Plaintiffs claimed title by purchase. Plaintiff alleged that the defendants trespassed. The District Munsif found both title and possession in favour of the plaintiffs and decreed the suit.

The Subordinate Judge found on appeal that the plaintiffs’ title was proved but that they failed to prove possession within 12 years and accordingly dismissed the suit.

The land in question is admittedly waste land. This case falls clearly under Art.142 of Limitation Act and not under Art.144 (old Limitation Act). The AG argued that having regard to the nature of the land, which is admittedly a waste land, the learned Subordinate Judge should have held that possession follows title and that the plaintiffs were therefore in possession of the suit land. Since the possession should be deemed to have been presumptively with the plaintiffs as they have proved their title to the land, unless the defendants prove adverse possession of the land for over 12 years. (this argument is fallacious and cannot be accepted). It is true that in the case of waste land, if the plaintiff proves his title to it he can prove possession by relying on the presumpiton that possession of waste land cannot be proved by act of actual user. But if the plaintff puts forward a case of effective possession and adduces evidence in support of it as the plaintiffs have done in this case, then, he cannot give up that case and rely upon any ‘presumption’ in support of his possession because the special case set up by him is inconsistent with any such presumption.

The following passage from the judgment in Rakhal Chandra Ghose v. Durga Das, (1922) 67 IC 673, makes this point very clear:
“Where definite evidence of acts of possession is forthcoming there is no difference between the proof of possession in the case of jungle, waste or uncultivated lands and in that of cultivated lands. But whereas in the case of cultivated lands, the plaintiff will fail if he does not prove his possession within 12 years. In the case of jungle or waste lands, if he proves his title, there is a presumption in his favour where, having regard to the nature of the land, possession cannot be expected to be proved by acts of actual user and enjoyment. If however, the plaintiff asserts that he exercised acts of ownership upon the land and addues evidence in support of such assertion, he cannot, where such evidence is disbelieved by the Court, turn round and rely upon any presumption, because the case set up by him negatives the existence of circumstances which would give rise to the presumption, and is inconsistent with it.

In this case, the Plaintiffs averred that they tried to erect a temple on it and then erected a Nandavanam; and while they were in such effective occuption and enjoyment the defendants trespassed and began to build a wall on the plot. They relied upon the possession and enjoyment to such an extent that they claimed also prescriptive title to the land by adverse possession. These circumstances would show how inconsistent is the present plea of ‘presumptive possession’ with the actual case put forward by them in the plaint and sought to be supported by their evidence.

The defendants’ evidence of possession of the suit land on their behalf for over 7 years was intended only to rebut the actual dispossession in 1924 alleged by the plaintiffs. The defendants were not called upon to prove any case of adverse possession for over 12 years. The onus was rightly thrown by the lower Courtson the plaintiffs of proving possession of the property within 12 years of the suit. The evidence on the question of possession was disbelieved by the lower appellate Court, the suit was rightly dismissed.

05/02/2020

Possession is sufficient for relief:

Madras HC Madhavan Nair J, Medipalli Narayanappa v. Kuruba Hanumanthappa, AIR 1932 Mad 32.

The plaintiff appellant sought to recover possession of a land from defendant 2.

The plaintiff supported his claim on the basis of title and also possession. The property admittedly belonged to Sanjivappa. The plaintiff lived with him and continued in possession of his land and his house after his death till 1925 when he was dispossessed of by defendant 2.

Defendant 2 resisted the plaintiff’s claim on the ground that he has obtained a sale deed from defendants 3 and 4. Both the lower Courts have found that the defendants 3 and 4 had no title to convey to defendant 2.

The result is that neither the plaintiff nor the defendant 2 has been able to prove his title but the plaintiff has succeeded in showing that he was in possession for five years.

The question is whether on the ground of that possession for five years, he is not entitled to get a decree against defendant-2 who has neither title nor possession.
It has been held in Ismail Ariff v. Mohamed Ghouse (1893) 20 Cal 834 by the Privy Council that possession of land is sufficient evidence of right as against a person who has no title whatsoever and who is a trespasser.

It has been held in a series of cases all of which are referred to in Mt. Sahodra Koer v. Goberdhan Tewari (1917) 2 Pat LJ 280 at p166, that where a person no no title, a decree can be given to him on the ground of possession as against a trespasser.

The leading decision of Madras HC is the well-known decision in Narayana Row v. Dharmachar (1903) 26 Mad 514. It is difficult to support the judgment of the lower court on any ground. But Mr Rajah Ayyar has tried to support it on the ground that it must be taken that the possession of the plaintiff began unlawfully, that he came into possession by force after the death of Sanjeevappa and if so, the decision in Nallagonda Pedda Chinna Reddy v. Asupallee Budda Reddy (1915) 31 IC 55 would be enough to support the judgment of the lower Court. Assuming that the decision is good law there is nothing to support the suggestion that the plaintiff came into possession forcibly and under the cover of a forged will.

The facts show that he was staying with Sanjeevappa and after Sanjeevappa’s death continued in possession of the house and the lands.
In these circumstances the decree of the lower appellate Court should be set aside and the decree of the DMC should be restored with costs.

26/11/2019

Where a law, whether parliamentary or subordinate, demands compliance, those that are governed must be notified of the law and all changes and additions made to it by various processes.

Whether law is viewed from the standpoint of the 'conscientious good man' seeking to abide by the law or from the standpoint of Justice Holmes 'unconscientious bad man' seeking to avoid the law, the law must be known, that is to say it must be so made that it can be known.

Subordinate legislation, in order to take effect, must be published or promulgated in some suitable manner, whether such publication or promulgation is prescribed by the parent statute or not. It will then take effect from the date of such publication or promulgation.

26/11/2019

It is now well settled that doctrine of natural justice if embodied in the statute ought to be given its true and proper meaning, and one need not give it restrictive meaning, but the entire text of the statute shall have to be looked into for the purpose of attributing a proper meaning.

26/11/2019

The right to practice any profession or to carry on any occupation, trade or business does not extend to practicing a profession or carrying on an occupation, trade or business which is inherently vicious and pernicious and is condemned by all civilized societies.

26/11/2019

It is settled law that the High Court in a judicial review proceeding under Article 226 of the Constitution does not act as a Court of appeal against the orders passed by the statutory authorities.

10/09/2019

Religious Denomination;

“Religious denomination means a religious sect or body having common faith and organisation and designated by a distinctive name.”

A well-known case relates to the Swaminarayan Sect where the court rejected the claim of the sect of “Sathsangis” to be considered as a separate religion merely on the ground of differences observed in Hindu temples.

A religious entity cannot claim to have a ‘denomination’ simply on account of differences from the mainstream practice.

In SP Mittal v. Union of India and others, (SCR (1) 729) the Constitution Bench of SC refused to accept Sri Aurobindo as a ‘religious denomination’.

Swami Dayananda Saraswati created a new religious denomination, known as the Arya Samaj.

What is the characteristic of a “religious denomination”? One of the key factors is a sense of ‘exclusive belongingness’.

The test for determination of denominational status is three fold –
(1)Common faith;
(2)Common organisation;
(3)Designation by distinctive name;

All the three have to be established for confirming a denominational status.
In the case of Sabarimala Temple, the religious ceremonies are not distinct from any other Hindu temples. No separate administration. There is no particular follower of this temple except general Hindu followers. Therefore Sabarimala Temple is a public temple. For this reason, the Hon’ble SC allowed the claim of the women’s entry, though the universal right of entry is not a permissive right that is dependent on temple authorities.

Sec.3 of the Kerala Hindu Places Entry Act, 1965 makes it clear that all places of public worship are to be open to all sections and classes of Hindus of whatever section or class to worship, pray or perform. Rule 3 (B) adds that women are not allowed to enter a place of worship at ‘such time’ during which they were not by custom or usage allowed to enter the temple.
The Tamil Nadu Govt passed a G.O.Ms.No.1998 dated 12.8.1974 wherein all the buildings owned by Hindu, Christian and Muslim religious trust and charitable institution were exempted from all the provisions of the Rent Act.

Another notification was issued by the TN Govt under G.O.Ms.No.2000 dated 16.8.1976 exempting all the buildings owned by the Hindu, Christian and Muslim public religious and public charitable institutions.

The first G.O. relates to all the religious trust and charitable institutions. The Second G.O. relates to all the public religious and public charitable trusts.
If a temple is a denominational temple, then it is a private temple.

In the text book of B.K.Mukherjea on the Hindu Law of Religious and Charitable Trusts (4th Edition) at page 474 where it was observed:
“As Mitter, J. observed in Nabi Shirazi v. Province of Bengal, ILR (1942) 1 Cal 211 at page 288 (AIR 1942 Cal 343 at p.349) the essential distinction between a public and a private trust is that in the former the beneficiaries are definite and ascertained individuals or who within a definite time can be definitely ascertained, but in the latter the beneficial interest must be vested in an uncertain and fluctuating body of persons – either the public at large or some considerable portion of it answering a particular description.

The fact that the uncertain and fluctuating body of persons is a section of the public following a particular religious faith or is only a sect of persons of a certain religious persuasion would not make any difference in the matter and would not make the trust a private trust. “

In Hindu Religious Endowments Board v. Veeraraghavacharlu, AIR 1937 Madaras 750, Varadachariar, J, referring to the decision in Bhupathi Nath Shrititirtha v. Ramlal Makrain (1910) ILR 37 Cal 128, observed:
“When once it is understood that the true beneficiaries of religious endowments are not the idols but the worshippers, and that the purpose of the endowment is the maintenance of that worship for the benefit of the worshippers, the question whether an endowment is private or public presents no difficulty. The cardinal point to be decided is whether it was the intention of the founder that specified individuals are to have the right of worship at the shrine, or the general public or any specified portion thereof. In accordance with this theory, it has been held that when property is dedicated for the worship of a family idol, it is a private and not a public endowment, as the persons who are entitled to worship at the shrine of the deity can only be the members of the family, and that is an ascertained group of individuals. But where the beneficiaries are not members of a family or specified individuals, then the endowment can only be regarded as public, intended to benefit the general body of worshippers.”

In V.K.Varadachari’s Law of Hindu Religious and Charitable Endowments (2nd Edition) at page 17, while dealing with the distinction between a public and a private trust, it was observed:
“The essential distinction between a public and a private endowment is that in the former, the beneficial interest is vested in an uncertain and fluctuating body of persons either the public at large, or some considerable portion of it answering a particular description; in a private endowment, the beneficiaries are definite and ascertained individuals or who within a definite time can be ascertained definitely. The essence of a public endowment consists in its being dedicated to the public.”

“A public trust is of a permanent character and when once the trust is established it will not be open to the founders or trustees to put an end to it or divert the income of the trust properties either to their own use or to any purpose other than that for which the endowment was created.”
It was further observed that in the case of a private trust, the beneficiaries may condone mal-administration by trustees. But it cannot be done in the case of a public trust.
Lastly, it was observed that charitable trusts in India are public trusts only. But a religious trust may be public or private.

In Deoki Nandan v. Muralidhar, their Lordships have observed the distinction between private and public trust as follows:
“The distinction between a private and a public trust is that whereas in the former the beneficiaries are specific individuals, in the latter they are the general public or a class thereof. While in the former the beneficiaries are persons who are ascertained or capable of being ascertained, in the latter they constitute a body which is incapable of ascertainment. A religious endowment must, therefore, be held to be private or public according as the beneficiaries thereunder are specific persons or the general public or sections thereof.”

The Division Bench of the Madras High Court in Sri C.S.Ambigai Temple v. Commissioner, H.R.&C.E. held:
“The Arya Vysya community people of Ammapet in the instant case do form a part of the Hindu community at large. They constitute a considerable section of the Hindu public. Merely because the place set apart for worship is being used by a particular section of the public it will not cease to be a place set apart for public worship.”

It has recognised the proposition that even a temple dedicated for the purpose of a particular section of the Hindu community could also be a public temple if the community constitutes a considerable section of the Hindu Public and the members of which worship in the temples as of a right.

Sec.6(20) of the Tamil Nadu Hindu Religious and Charitable Endowments Act defines “temple” as follows:
“Temple means a place by whatever designation known used as a place of public religious worship, and dedicated to, or for the benefit of, or used, as of right by, the Hindu community or any section thereof, as a place of public religious worship.”
**

Address

9, Kondi Chetty Street, Opposite To High Court, Parrys, Chennai/1
Chennai
600001

Telephone

9566123399

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when GB Law Office posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to GB Law Office:

Shortcuts

Share

Category