03/09/2026
ჯაჭვის მტკიცებულებებია დოკუმენტურად ჩვენება:
ადვოკატი დევნილია თუ:-
ადვოკატი თუ საჯაროდ აკრიტიკებდა ხელისუფლებას ან გავლენიან ინსტიტუციურ პირებს მათ შორის ადვოკატთა ასოციაციაც.
ამის შემდეგ მის მიმართ დაიწყო ან გაძლიერდა პროფესიული/დისციპლინური ზეწოლა;
გამოყენებული იქნა უკიდურესად მძიმე პროფესიული სანქცია — 3 წლით საქმიანობის აკრძალვა;
მსგავსი ქმედებების მიმართ სხვებთან შედარებით განსხვავებული პრაქტიკა არსებობდა;
საერთოდ მსგავსი პრაქტიკა არ ყოფილ
გადაწყვეტილებაში გამოყენებული ყველა მტკიცებულებები შემდგომმა ექსპერტიზამ ეჭვქვეშ დააყენა და არაავთენტურად აცნო ყველა მტკიცებულებები;
ახალი ექსპერტიზის არსებითი განხილვისთვის ეფექტიანი შიდა სამართლებრივი მექანიზმი პრაქტიკულად არ მიიღო ადვოკ ასოციაციის ეთიკის კომისიამ;
რაც პროფესიულ ნიშნით დევნის მახასიათებელია ადვოკატთა ასოციაციის მხრიდან
ამას ემატება სხვა დამოუკიდებელი მოვლენები — მუქარები, თავდასხმები, პოლიციის/სახელმწიფოს უმოქმედობა და ა.შ.;
საბოლოოდ პირი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქვეყანა და დაბრუნების შემთხვევაში კვლავ რეალური რისკი არსებობს.
ყველა ეს ჯამში ჯაჭვურად ამტკიცებს პოლიტიკური ნიშნით თავშესაფრის მიღებას.
ახლად გამოვლენილ გარემოების საქმის გადასინჯვებზე
ძალიან საინტერესო პრეცედენტული გადაწყვეტილებაც არსებობს:
ჯერ კიდევ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს №ს-07 საქმეში სასამართლომ ადვოკატთა დისციპლინურ სამართალწარმოებაში არსებული საკანონმდებლო ხარვეზი ანალოგიის გზით შეავსო და პირდაპირ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7 მუხლით გათვალისწინებული სამართლებრივი ანალოგია.
ანუ
სასამართლომ მაშინვე აღნიშნა, რომ ადვოკატის დისციპლინური სამართალწარმოებისთვის არასრულყოფილი საკანონმდებლო რეგულაცია არ შეიძლება სასამართლო დაცვის დაბრკოლება გახდეს.
ძალიან ნიშანდობლივია კონკრეტულ საქმეე ამას რატომ არ აკეთებს ეს ორგანიზაცია ადგილის აქვს თანამდებობის ბოროტად გამოყენებას და პირადი ანგარიშსწორებას ასევე დაკვეთით ეთიკის კომისიით..
ყველაფერს ამას მივყევართ ხელისუფლებაა თავად დამნაშავე რადგან პროკურატურა არ ერევა და უზენაეს სასამართლოს, საერთოდ არც ერთ საქმეში არ აქვს ადვოკატთა ეთიკის წევრების რომლებიც გუნდურად არიან დასმული კლანურად განსჯიან.
არიან მიკერძოებულები და ტენდეციურები
მათი გადაწყვეტილებები შეცვლილი.
მიუხედავად უამრავი სამართლებრივი უსწორობისა.
---------------------------------
ეს აღარ არის უბრალო პროფესიული კონფლიქტი.
ეს არის მოვლენათა ქრონოლოგიურად ისეთი თანმიმდევრობა და ჯაჭვი, რომელიც აჩენს დასაბუთებულ ეჭვს, რომ კონკრეტული ადვოკატის წინააღმდეგ მიმდინარეობდა მისი პროფესიული, საჯარო და რეპუტაციული განეიტრალების მიზანმიმართული პროცესი და ანაში თავად ადვოკატთა ასოციაციის ხელმძღვანელობა იყო ჩართული.
ჯერ დაიწყო დისკრედიტაცია მას მერე რაც ადვოკატმა საკონსტიტუციო სასამართლოებით რეალურად კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა მონოპოლიზირებულ ადვოკატთა ასოციაციის იძულების წევრობა— არსებითად განხილვაზე როცა სარჩელები გავიდა.
ასოციაციამ ქალთა დაცბის ორგანიზაციის გამოყენებით
პროვოკაციებით, ფაქტობრივად დაუსაბუთებელი ბრალდებებით, სატელევიზიო კამპანიითა და საჯარო ბულინგით.
მიზანი აშკარად სცდებოდა ჩვეულებრივ კრიტიკას:
იქმნებოდა გარემო, სადაც ადვოკატი წინასწარ უნდა გამოცხადებულიყო არასანდო, მიუღებელ და პროფესიულად გასანადგურებელ პირად.
რისნუკანაც საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია იდგა საქართველოს მთავრობა ამ ყველაფერზე თვალს ხუჭავდა.
შემდეგ ეს ზეწოლა ინსტიტუციურ დონეზე გადავიდა.
ადვოკატს სამი წლით შეუჩერდა პროფესიული საქმიანობის უფლება თავად ადვოკატთა ასოციაციის ეთიკის თავმჯდომარის გაუგონარი საჩივრით
— გამოყენებულ იქნა უკიდურესად მძიმე სანქცია, პრეცედენტი არ ყოფილა არასდროს მსგავს საქმეზე,
რომელმაც პრაქტიკულად გაანადგურა მისი მიმდინარე პროფესიული საქმიანობა, დააზიანა მისი რეპუტაცია, შემოსავალი, კლიენტებთან ურთიერთობა და ასობით მიმდინარე საქმის ინტერესები.
როდესაც ასეთი სანქცია დაეყრდნო მტკიცებულებებს, რომელთა ავთენტურობა შემდგომ ექსპერტიზამ ეჭვქვეშ დააყენა,
ხოლო ამ ახალი მტკიცებულებების არსებითი განხილვის რეალური მექანიზმი არ იქნა უზრუნველყოფილი, მაშინ ჩნდება უმძიმესი კითხვა:
იყო ეს მართლმსაჯულება და პროფესიული ეთიკის დაცვა, თუ დისციპლინური მექანიზმის გამოყენება კონკრეტული ადვოკატის წინააღმდეგ ანგარიშსწორების ინსტრუმენტად?
როდესაც ერთ მხარეს გვაქვს მაქსიმალურად მძიმე პროფესიული სანქცია, სადავო მტკიცებულებები, განსხვავებული პრაქტიკა სხვა პირების მიმართ, შესაძლო მიკერძოება და ეფექტიანი გადასინჯვის არარსებობა, ხოლო მეორე მხარეს — მუქარები, თავდასხმები, საჯარო დისკრედიტაცია და სახელმწიფო ორგანოების უმოქმედობა, ამ ყველაფრის ერთმანეთისგან ხელოვნურად განცალკევება აღარ შეიძლება.
ეს მოვლენები უნდა შეფასდეს ერთიან ჯაჭვად:
დისკრედიტაცია → საჯარო ბულინგი →
პროფესიული ზეწოლა → შეკერილი საქმით მძიმე დისციპლინური სანქცია
-უზენასი სასამართლო ყველა გადაწყვეტილებას ეთანხმება, ფურცელსაც კი არ შლიან მოსამართლეები.
→ პროფესიული საქმიანობის ფაქტობრივი პარალიზება →
კლიენტების ინტერესების დაზიანება →
ეფექტიანი სამართლებრივი დაცვის არქონა →
მუქარები და თავდასხმები → ქვეყნის დატოვება.
ეს ფაქტობრივი ჯაჭვი დოკუმენტურად დასტურდება, შესაბამისად ეს საქმენუკვე აღარ ეხება მხოლოდ ერთ ეთიკურ დიაციპლინალურ წარმოებას ადვოკატის მიმართ
საქმე ეხება შესაძლო სისტემურ დევნას, შესაძლო ინსტიტუციურ ანგარიშსწორებას და პროფესიული მექანიზმების გამოყენებას კონკრეტული პირის დასასჯელად, გასაჩუმებლად და საჯარო სივრციდან გასაძევებლად.
ასევე პროცესს ჰქონდა კავშირი ადვოკატის ხელისუფლების, გავლენიანი პირების ან პროფესიული ინსტიტუტების მიმართ კრიტიკულ პოზიციასთან, მაშინ ეს გარემოებები ქმნის სერიოზულ საფუძველს პოლიტიკური და პროფესიული ნიშნით დევნის შესახებ საკითხის დასაყენებლად.
ასეთ პირობებში მთავარი კითხვა უკვე აღარ არის მხოლოდ ის, დაარღვია თუ არა ადვოკატმა ეთიკის რომელიმე ნორმა.
მთავარი კითხვაა: გამოიყენეს თუ არა ეთიკისა და დისციპლინური სამართალწარმოების სისტემა მის წინააღმდეგ, როგორც სანქცირების, დაშინების, პროფესიული განადგურებისა და გავლენის განეიტრალების ინსტრუმენტი.
პასუხი რა თქმა უნდა გამოიყენეს.
The chain of evidence can be demonstrated through documentary proof.
A lawyer may be considered to have been subjected to persecution where the following circumstances are established:
The lawyer publicly criticized the government or influential institutional actors, including the Georgian Bar Association.
Following such criticism, professional and/or disciplinary pressure against the lawyer began or intensified.
An exceptionally severe professional sanction was imposed — a three-year suspension from legal practice.
A different disciplinary standard was applied to comparable conduct involving other lawyers, and in fact there had been no comparable precedent for imposing such a sanction in similar circumstances.
All evidence relied upon in the disciplinary decision was subsequently called into question by an expert examination, which found the relevant evidentiary materials to be non-authentic.
Despite this new expert evidence, the Ethics Commission of the Georgian Bar Association failed to provide an effective internal legal mechanism for a substantive reconsideration of the case.
Such circumstances may constitute indicators of professional persecution by the Georgian Bar Association.
In addition, there were other independent incidents, including threats, physical attacks, and the failure or unwillingness of the police and state authorities to provide effective protection.
Ultimately, the individual was compelled to leave the country, while a real risk of renewed persecution remains in the event of return.
Taken together, these circumstances form a coherent chain of evidence capable of supporting a claim for international protection on the basis of political persecution.
With regard to the reconsideration of cases on the basis of newly discovered circumstances, there is also a highly relevant precedent.
In Case No. S-07, the Supreme Court of Georgia addressed a legislative gap in disciplinary proceedings against lawyers by applying legal analogy and directly relying on the principle of analogy provided for under Article 7 of the Civil Procedure Code of Georgia.
In other words, the Supreme Court expressly recognized that deficiencies or gaps in the statutory regulation of disciplinary proceedings against lawyers must not become an obstacle to effective judicial protection.
Against this background, it is particularly significant to ask why the Georgian Bar Association refuses to apply the same legal approach in this specific case.
This raises serious concerns regarding possible abuse of official authority, personal retaliation, selective treatment, and the use of the Ethics Commission as an instrument for targeted action against a particular lawyer.
All of these circumstances ultimately raise broader questions regarding the responsibility of the state itself.
The prosecution authorities have failed to intervene effectively, while the Supreme Court has, in practice, failed to provide meaningful scrutiny of the actions of members of the Ethics Commission.
There are also serious concerns that members of the Ethics Commission operate as a closed and coordinated group, assess cases in a biased and predetermined manner, and display a lack of institutional impartiality.
Their decisions appear tendentious and inconsistent, while even in cases involving numerous legal and procedural deficiencies, such decisions are rarely, if ever, overturned.
Taken cumulatively, these circumstances may support the argument that the disciplinary proceedings were not merely an ordinary professional dispute, but formed part of a broader pattern of targeted professional and politically motivated persecution.
