07/04/2026
საკანონმდებლო დიქტატურა vol_2 - წაშლილი ინდივიდი
❗️„სახელმწიფო ინდივიდისთვის არსებობს თუ ინდივიდი სახელმწიფოსთვის?“
👉 კანონმორჩილება — ეს კანონის მორჩილებაა თუ მმართველის?
👉 ინდივიდს აქვს რეალური ძალაუფლება თუ ეს მხოლოდ ილუზიაა?
👉 და ბოლოს — აქვს კი ინდივიდს უფლება იყოს ინდივიდი?
✍️ სინამდვილეც სინამდვილეში სინამდვილეშივე იმალება, როგორც კანონის გამოყენება რათა იმართოს ინდივიდი რათა ინდივიდმა ვერ შეძლოს ინდივიდობა;
✍️ ადვოკატი გურამ კონტუაძე
სრული იურიდიული და საადვოკატო მომსახურება
📲ადვოკატი გურამ კონტუაძე 📧 [email protected]
Tel/Viber/WhatsApp/Telegram/Signal: +995 591 976 764
📣 პრეცედენტებს ვქმნით ჩვენ
🚫 არა სისტემური ადვოკატი
#არასისტემურიადვოკატი #კანონი #ინდივიდი
#ინდივიდიროგორცინდივიდი #ადვოკატი
#პრეცედენტებსვქმნითჩვენ
საკანონმდებლო დიქტატურა vol_2 - წაშლილი ინდივიდი
❗️„სახელმწიფო ინდივიდისთვის არსებობს თუ ინდივიდი სახელმწიფოსთვის?“
👉 კანონმორჩილება — ეს კანონის მორჩილებაა თუ მმართველის?
👉 ინდივიდს აქვს რეალური ძალაუფლება თუ ეს მხოლოდ ილუზიაა?
👉 და ბოლოს — აქვს კი ინდივიდს უფლება იყოს ინდივიდი?
✍️ სინამდვილეც სინამდვილეში სინამდვილეშივე იმალება, როგორც კანონის გამოყენება რათა იმართოს ინდივიდი რათა ინდივიდმა ვერ შეძლოს ინდივიდობა;
✍️ ადვოკატი გურამ კონტუაძე
სრული იურიდიული და საადვოკატო მომსახურება
📲ადვოკატი გურამ კონტუაძე 📧 [email protected]
Tel/Viber/WhatsApp/Telegram/Signal: +995 591 976 764
📣 პრეცედენტებს ვქმნით ჩვენ
🚫 არა სისტემური ადვოკატი
#არასისტემურიადვოკატი #კანონი #ინდივიდი
#ინდივიდიროგორცინდივიდი #ადვოკატი
#პრეცედენტებსვქმნითჩვენ
_________________________________
საკანონმდებლო დიქტატურა vol_2 - წ_აშლილი ინდივიდი
ა. და?!: სახელმწიფოს აქვს ერთი თვისება, რომელიც გამოცდილებით დაგროვდა, რაც უფრო იჩაგრება ინდივიდი და მისი უფლებები სახელმწიფოში, ამ სახელმწიფოს მმართველი რგოლი ამას საზოგადო სიკეთით ამართლებს. როცა ინდივიდი არ დგას სახელმწიფოს ცენტრში, საკანონმდებლო საქმიანობის ცენტრში იქ შემოდის მცნება „საზოგადო“ „საერთო“ და ყველა სინონიმი რაც ამასთან არის კავშირში;
ბ. და მერე?!: ნებისმიერი სახელმწიფოს დანიშნულება უნდა იყოს ის, რომ ინდივიდი უფლებებით იყოს აღვსილი, დაცული და განხორციელებული. შეუძლებელია სახელმწიფო იყოს წარმატებული თუ მასში, მის საკანონმდებლო სივრცეში, კანონში, სასამართლოში და უბრალოდ ყველგან ინდივიდი არ არის ცენტრში, როგორიც არ უნდა იყოს ეს ინდივიდი. მავანი აქ იკითხვას „რას ნიშნავს წარმატებული სახელმწიფო“? კითხვა სწორია და აუცილებელიც კი, შესაბამისად ინდივიდსაც აქვს პასუხი გასაცემი, მისთვის რას ნიშნავს წარმატებული სახელმწიფო;
გ. წარმატებას სად აქვს ადგილი?!: წარმატებულ სახელმწიფოში იგულისხმება „სამართლიანი საზოგადოება“? „სამართლიანი წესრიგი“? „დემოკრატია იგივე სამართლიანობა“? „მმართველი ელიტის კარგად ყოფნა“? ეს კითხვები არ არის ყველაფერზე და პასუხები არაფერზე, ისე როგორც საბოლოოდ სალონურ საუბრებში რომ იკარგება დედა აზრი, ეს პირდაპირი და მნიშვნელოვანი კითხვაა, ინდივიდი რას გულისხმობს წარმატებულ სახელმწიფოში? და საერთოდ ინდივიდის ინდივიდად მიჩნევისთვის ეს უნდა ვკითხოთ?
დ. კანონი და ინიდივიდი:
დ.ა არაფერი ახალი - არაფერ ახალს ვერ დაწერს ვერც ერთი მცოდნე და მსურველი იმის თაობაზე როგორ მოქმედებს კანონი ინდივიდზე, ამასთანავე თითოეული ინდივიდის შეხება უნიკალურია კანონთან. თითქოს როგორი მარტივია მაგრამ ამასთანავე როგორი განსხვავებულია თითოეული ადამიანის ურთიერთობა ვიღაცის მიერ დადგენილ წესრიგთან თუ კანონთან. კანონს სახელმწიფო ქმნის რათა უზრუნველყოს მისი შესრულება, მაგრამ ამ თუ სხვა კანონის აუცილებლობა არსებობს თუ არა? მოთხოვნილება განსაზღვრავს მოწოდებას, ეს საბაზრო ეკონომიკის მარტივი ჭეშმარიტება აქაც მოქმედებს, მაგრამ ინგრევა მაშინ როცა არ არსებობს მოთხოვნა ხოლო მოწოდება კი სჭარბობს. მარტივი ენით, რომ ვთქვათ კანონის დანიშნულებას იცნობს ინდივიდი? ან უნდა იცნობდეს?
დ.ბ. ახალი „დამნაშავეები“ - საერთოდ ინტელექტუალებმა და უფრორე იურისტებმა მოვახერხეთ ის, რომ შევქმენით ცალკე კასტა ყველა ქვეყანაში, ცალკე ე.წ. „სლენგი“ გვაქვს, თითოს სამყაროს ჭეშმარიტებას ვფლობთ და ჩვეულებრივ (არადა ყველა არაჩვეულებრივია) მოქალაქეს ათასი უცხო სიტყვებით ვუხსნით, რომ რატომ უნდა შესრულდეს ესა თუ ის კანონი, საბოლოოდ კი ინდივიდი რომელმაც მისი უფლებების შესახებ არც კი იცის, ნებისმიერი იურისტის სათამაშო ხდება, იმისათვის რომ შემდგომში ეს ინდივიდი იურისტების წინაშე არ აღმოჩნდეს უძლური ან/და საუბარში რომ ვერ შეედრება იცის, ამის გამო ეს ინდივიდი სრულად ეთიშება საკანონმდებლო საქმიანობას, მის ადგილს და რჩება იქ სადაც „მართალნი განისვენებენ“ იმ მოსაზრებით, რომ რადგანაც „ის ამბობს“ ესეიგი იცის და რადგანაც მე არ ვიცი მას დავუჯერებ და ასე დაუსრულებლად, იმას ვისაც კი ეს დამალული ცოდნა დააქვს მალავას ამასაც და არავინ არაფერს ვუკვირდებით, საერთოდ უნდა დავუკვირდეთ, რომ? საჭიროა კი დაკვირვება?!
ე. ინდივიდი როგორც ინსტრუმენტი;
ე.ა. ცოცხალი ინსტრუმენტი ?! - ნებისმიერ ინსტრუმენტს აქვს ერთი თვისება რისთვისაც იგი იქმნება ის უნდა გამოიყენო, სხვაგვარად ინსტრუმენტი ინსტრუმენტი აღარაა. ზოგისთვის კანონი სახელმწიფოს მართვის ინსტრუმენტია არადა სინამდვილეში კანონი მხოლოდ ფანტომია რომელიც ადამიანებში იბადება და იქ ცხოვრობს, როგორც წარსული, შესაბამისად სახელმწიფოს ინსტრუმენტი არის და იქნება ადამიანი როგორც ინდივიდი. ინდივიდი სახელმწიფოსათვის არის ინსტრუმენტი მაგრამ ეს ინსტრუმენტი რომ მართო ამისათვის უნდა მოიგონო „აუცილებელი“ ან/და „არა აუცილებელი“ ინსტრუმენტები. საკანონმდებლო საქმიანობაში ნებისმიერი ქმედება მიმართულია იმისათვის, რომ ინდივიდი იქცეს ინსტრუმენტად, რასაც საპარლამენტო ტრიბუნიდან იტყვის „ხალხის რჩეული“ იმისი გამეორება დაიწყოს ინდივიდმაც. მაგალითისთვის ისიც კმარა, რომ საკანონმდებლო საქმიანობაში სად არის ინდივიდის როგორც ცენტრის ადგილი? კონსტიტუციის შექმნა იყო ინდივიდისკენ გადადგმული ნაბიჯი მაგრამ საკანონმდებლო საქმიანობამ რომელიც ყველა სახელმწიფოში სხვა და სხვაა, უზრუნველყო ის, რომ ინდივიდი დაშორდა ამ პროცესსაც;
ე.ბ. ინსტრუმენტი უნდა მორჩილებდეს!! - რაღაც კანონი მიიღეს, რაღაც კანონი მოიგონეს, რაღაც კანონი შემოიღეს ან/და გააკეთეს ან უბრალოდ ფრაზები „მე კანონმორჩილი მოქალაქე ვარ“ და რას ნიშნავს კანონმორჩილება? კანონმორჩილება კანონისადმი მორჩილებას ნიშნავს თუ მმართველი ძალისადმი მორჩილებას? სულ მეცინება როცა, რაც არ უნდა მოხდეს აი რაც არ უნდა მოხდეს, სახელმწიფომ რა შეცდომაც არ უნდა დაუშვას, რა გადამეტებაც არ უნდა გააკეთოს მერე რომელიმე „ხალხის რჩეული“ გამოდგება და ამას ახსნის იმითი, რომ „კანონი უნდა აღსრულდეს“ და კანონი გვაქვს, რომ „კანონი რომ უნდა აღსრულდეს“ ამის თაობაზე? „ინდივიდის ინდივიდად ქცევის თაობაზე“ სასაცილო ამაში ისაა, რომ ამას ამბობს ის ვინც კანონს იღებს, თითქოს ზეციური მანანა იყოს კანონი და ამ კანონს ის არ იღებდეს ისე საუბრობს...
ვ. ინდივიდის ადგილი;
ვ.ა. იცოდე შენი ადგილი ინდივიდო - რა არის ინდივიდის ადგილი სახელმწიფოში? სასაცილოა იმის მტკიცება, რომ ნებისმიერ სახელმწიფოს აქვს ამისკენ სწრაფვის სურვილი, მეტიც ნებისმიერ სახელმწიფოს უფრორე მის მმართველ ძალას აქვს ამის საპირისპიროსკენ რბოლის სურვილი. ძალაუფლებას აქვს ერთი თვისება, საბოლოოდ ის გიმორჩილებს შენ, როგორც ბეჭდების მბრძენებლშია, საბოლოოდ ის ხდება მიზანი რაც უნდა გაანადგურო, ან ის განადგურებს და შენი პიროვნების ადგილს იკავებს ის. ყველა იცინის, როცა საუბარი შეეხება ძალაუფლებით მსახურებაზე ამასთანავე ამის გარეშე ნებისმიერი მმართველობა მხოლოდ კანონის ძალით ქმნის ტირანიას. საშუალო სტატისტიკური ინდივიდი (მე არ ვეძახი ან ასეთი სახელდება არ მემეტება ინდივიდისთვის მაგრამ რაცაა ეგაა) რომ გააჩერო და კითხო რას იზავდა თუ მას ექნებოდა ძალაუფლება თუ კი ის მართალი იქნება იტყვის, რომ: იმისათვის, რომ ის და მისი ოჯახი სანათესაო, საძმაკაცო და ა.შ. კარგად იყოს, ასეა ძმაო ასეთი პასაჟით „აბა ვის ვენდო“? „ეგ ესეა, მე ჩემსას ვეტყვი და ის გააკეთებს“ და ა.შ. რაც არ უნდა საინტერესო იყოს ამაზე ვინმე ვინმეს დაძრახავს და იტყვის, რომ ასე არ მოიქცეოდა?;
ვ.ბ. და თუ იცი შენი ადგილი? - არ მჯერა იმისი, რომ ვინმე აიღებს პასუხისმგებლობას და იტყვის, რომ „არა მე სხვანაირად მოვიქცეოდი“. შესაბამისად იმათთვის ვისაც ძალაუფლება უჭირავს კანონის ძალით მათთვის ესეც გასაგებია, ამათთვისაც გასაგებია, შესაბამისად უნდა ისაუბრო თუ არა ინდივიდის ადგილზე? შეიძლება მოგისმინონ, შეიძლება დაგეთანხმონ მაგრამ საბოლოოდ ისინი ვინც გისმენენ ან შენგან რაიმეს ელიან, იმათზე რომელნიც საუბრობენ, რომ საჭიროა ინდივიდმა დაიბრუნოს საკუთარი ადგილი იტყვიან „ოცნებობს“ ან ჯერ კიდევ პატარაა ან უბრალოდ „სულ გამოფილოსოფებულა“ და ამაშია არის სიმართლე (და არა ამაშია სიმართლეა);
ვ.გ. ყოველ ჯერზე გითხრან შენი ადგილი "ინდივიდო" - ამაში არის ჭეშმარიტება, მაგრამ სად არის ინდივიდის ადგილი მაშინ, თუ კი საკანონმდებლო სივრცე იქმნება? მაგალითად როცა იკრძალება ინდივიდს ჰქონდეს იარაღის ტარების უფლება? სახელმწიფოს ინდივიდმა გადასცა უფლება, რომ მხოლოდ მან შექმნას კანონი მაგრამ სახელმწიფომ საპირისპიროდ რა გააკეთა? (იქ სადაც კანონით აკრძალულია ცეცხლსასროლი იარაღის ტარება) ინდივიდს წაართვა უფლება თავი დაიცავს, დატოვა ბედის ამარა და ამაში ინდივიდს დააყოლა „ეს კანონის სახელით“ „ასეთი სამსახური მაქვს“ რამდენჯერ მომისმენია ეს ფრაზები, თითქოს ვისაც ამას ეუბნება ამისი მთქმელი იმან დააძალა ეს აირჩიე და ეს ჯვარი ზიდეო, ჯვრის ზიდვაზე ადამიანი არ წუწუნებს და თუ ჯვარს ვზიდავო მეუბნები ჩემთვის ზიდავ? ჩემს გამო ზიდავ? თუ სოციალური მენაგვე ხართ ბატონო, რომ ჩემი სახით ნაგავი უნდა მოაშორო დასახლებას?
ზ. ინდივიდის ინდივიდობა;
ზ.ა. ინდივიდის ინდივიდობა?! - ინდივიდს აქვს თუ არა უფლება იყოს ინდივიდი? და თუ აქვს ეს რაში ვლინდება? პირველ კითხვაზე ვგონებ ნებისმიერ ინდივიდს ექნება პასუხი, რომ ეს ხომ უბრალო ჭეშმარიოტებაა ყველას აქვს უფლება იყოს ინდივიდი, მაგრამ „აქვს“ აქვს გაგრძელებაც, რაში ვლინდება? აი რაში უნდა გამოვლინდეს, რომ ინდივიდი ინდივიდია სახელმწიფოში? ჩვენ აქ არ და ვერ განვიხილავთ მოცემულობას, რომ აცვია თუ არა განსხვავებულად, ყავს თუ არა განსხვავებული ავტომობილი თუ აქვს თუ არა სხვაზე მეტი თანხა, ეს განსახილველი თემა არც არის, ეს უფრო ნაკლებად მნიშვნელოვანია ვიდრე სხვა რამე. თუ ინდივიდი ცხოვრობს სახელმწიფოში, მაშინ ინდივიდის ინდივიდობა რაში უნდა გამოვლინდეს? ნებისმიერი სახელმწიფო ნიშნავს, რომ ამ სახელმწიფოში არსებობს მმართველი და მართული, მმართველები მართავენ ინდივიდს, შესაბამისად იბადება კითხვა მართვის დროს ინდივიდი რითი ამტკიცებს, რომ ინდივიდია? მორჩილება შეიძლება იყოს ინდივიდის ინდივიდუალურობის განსაზღვრება? ინდივიდის დაუმორჩილებლობა შეიძლება იყოს ინდივიდის ინდივიდუალურობის განსაზღვრება?! მართვის დროს ყოველთვის იბადება კითხვა ეს სამართლიანი არის თუ არა? ეს უსამართლოა თუ არა? ძალაუფლება ვისაც უპყრია მას რა წარმოდგენა აქვს ინდივიდზე? და თვითონ ინდივიდს რა უფლება აქვს სახელმწიფოს წინაშე? ან საერთოდ აქვს რომ?
ზ.ბ. ინდივიდიც ინდივიდია?! - ნებისმიერ ავტორი რომელიც ეხება ასეთ თემებს აქვს გამზადებული პასუხები, თეორიები, მსჯელობები და ა.შ. მაგრამ არ ვთვლი, რომ თუნდაც ერთმა თუ იცის ის ყველამ იცის ან თუნდაც ყველამ თუ იცის არც ერთმა არ იცის, ამიტომაც სინამდვილე სად იმალება? პასუხი არ მაქვს მაგრამ დარწმუნებით ვიცი, რომ სინამდვილეც სინამდვილეში სინამდვილეშივე იმალება. ეს იმას ნიშნავს, რომ ინდივიდმა ისიც არ იცის, რომ ინდივიდია და მისი ადგილი როგორ უნდა განისაზღვროს? ნებისმიერი ინდივიდი მოქმედებს საკუთარი ინტერესებით და კი ეს ასეც უნდა იყოს, ინტერესებია რაც ქმნის მომავალს ამასთანავე თუ კი ნებისმიერი ინტერესები ქმნის ინდივიდთა კავშირს მაშინ სად არსებობს ის რაც ადასტურებს ინდივიდის ინდივიდობას?
ზ.გ. ინდივიდობა დასაშვებია?! - მაგალითად ინდივიდი თვლის, რომ დასაშვებია რაღაც ქმედება სახელმწიფო ამას თვლის რომ დასჯადი უნდა იყოს, ინდივიდს შეუძლია შეაცვლევინოს გადაწყვეტილება სახელმწიფოს? ვგონებ ვერ შეაცვლევინებს და თუ შეაცვლევინებს ე.ი. ინდივიდმა ირწმუნა ინდივიდობის და ამის გამო ან ხელისუფალი დაკარგავს ძალაუფლებას ან ხელისუფალი შურს იძიებს ინდივიდზე, რადგანაც ჩათვლის, რომ „ვეღარ ვმართავ“ ხოლო ინდივიდი კი ამ დროს კვლავ მარტო რჩება სახელმწიფოს წინაშე, თავისი ინდივიდობით? არა მგონია, მგონია უფრო ვერ აცნობიერებს რომ ინდივიდია, მთლიანობაში მმართველობა ხომ აქამდე დადის, რომ ინდივიდმა არ იგრძნოს სხვა ინდივიდებთან კავშირი და ერთიანი ინდივიდების კავშირი არ შედგეს...
თ. სახელმწიფოში ინდივიდობაც ფანტომია?;
თ.ა. ინდივიდზე კითხულობ?! - ამ ნაწერს თუ ვინმე კითხულობს ალბათ ისეთი განცდა ექნება, რომ წერს ვიღაც უბირი მაგრამ ვერც წერს, კითხვებს სვამს მაგრამ პასუხებს არ წერს, რა ჩემს ერთ ადგილად გჭირდება ან მჭირდება ეს ნაწერი თუ კი გამზადებული პასუხები არ იქნა დაწერილი? და კი ეს ლოგიკურია, ლოგიკურია იმიტომაც, რომ რწმენაშიც კი წესები და მარტივი დავალებებია მოცემული, ეს გააკეთე ან ეს არ გააკეთო და ა.შ. შესაბამისად არ ვთვლი ამ თემებშიც კი უნდა არსებობდეს რამე ყუთი ან ჭეშმარიტება ვინმეს უნდა დაჰქონდეს ხურჯინით, პრინციპში ასეთი ხურჯინიც არ აქვს არავის, ვისაც და ვისაც კი ჰქონდა იმისი მტკიცება მოუწია, რომ ეს ხურჯინი ისევე ინდივიდისთვის ჰქონდა, მაგრამ ეს გააცნობიერა რომ ინდივიდმა?. პასუხების მოთხოვნილება სრულიად ლეგიტიმური და აუცილებელია მაგრამ არსებობს რაღაცეები როცა იქ კითხვები პასუხებია ხოლო პასუხები კი კითხვებია, სწორედ ასეთია (ყოველ შემთხვევაში ჩემთვის), რომ სახელმწიფოში ინდივიდის ინდივიდობა არის თუ არა იურიდიული ფანტომი? ერთის მხრივ კანონი მეორეს მხრივ სახელმწიფო სჯის ინდივიდს ხოლო მესამეს მხრივ ერთადერთი ადგილი არსებობს შენი ინდივიდობის დასამტკიცებლად და იმასაც კი კანონებს ანუ როგორ იმოქმედოს სასამართლომ მისი ქცევის რეგლამინიტრებას ახდენს თვითონ სახელმწიფო;
თ.ბ. ინდივიდი და სასამართლო - საოცარი წრეა, როცა ერთის მხრივ დასჯის ინსტრუქცია და ამ დასჯისგან თავდახსნის საშუალება თვითონვე სახელმწიფომ დაადგინა, ნეტავ რატომ? იმიტომ ხომ არა, რომ ინდივიდს უფლება არ აქვს ინდივიდი იყოს? იმიტომ ხომ არა, რომ ინდივიდს შემოუსაზღვრო მისი საბალახო ადგილი? უნდა და კარგი ავტომობილი ყავდეს, კარგი ჩასაცმელი თუ სხვა რამე რომელიც მის სტატუსს გაუსვავს ხაზს და ინდივიდად აგრძნობინებს თავს (ჩასაცმელი და არა ტანსაცმელი, ეს გლეხური ენა კი არაა ის ენაა რითიც ვსაუბრობთ), მაგრამ ის რაც ყველაზე ღირებულია იმისათვის, რომ დაამტკიცოს არის თუ არა ინდივიდი ამისათვის მას არ უნდა მისცე ამისი საშუალება, ამიტომაც ინსტრუქცია დიქტატისგან: მოიგონე ათი ათასობით ახალი ქცევის წესი, სადაც რაც არ უნდა აბსურდი იყოს ეს ქცევის წესი ისე დააბნიო ინდივიდი, რომ ბოლოს უბრალოდ თქვას მინდა, რომ დავისვენო და ამაში საბოლოოდ იგებს სახელმწიფო, სახელმწიფო რა მმართველი ძალა და ბოლოს ეს ინდივიდის ინდივიდობაც მხოლოდ ისევ იმ ხალხის რჩეულისგან გვესმის მაღალი ტრიბუნიდან „ისევ ინდივიდის გამო ვაკეთებთ ამას“ და ამ ინდივიდსაც სჯერა ამისი და რომ არ დაიჯეროს სხვა გზა რა აქვს, რომ? რომ, რომ...
თ.გ. ინდივიდობის თითქოს - თითქოს საბოლოო პასუხებამდე შორია, მაგრამ ახლოს არაფერია, პრინციპში ადამიანის აზროვნება ის ხაზია რომელიც არავის შეუმოწმებია და ვერც ვერავინ შეამოწმებს, ფილოსოფიაც კი ამ ხაზებს ასწორებს მაგრამ თავისი ხაზიც კი სწორი არ აქვს, ამიტომაც იურიდიული ფანტომურობა როცა აზროვნება გთხოვს სიმშვიდეს, იქ იბადება სადაც საჭიროება მოითხოვს რეალურ, ლოგიკურ და აუცილებელ დასკვნას, ერთი ინდივიდი რას შეცვლის რომ? პასუხი კი მარტივია, ერთი ვერაფერს მაგრამ ერთი ინდივიდი და მეორე ინდივიდი შეცვლის? ან უნდა შეცვალოს რომ? ვისთვის გსურს კომფორტის ზონის არევა? ერთის უფლების გაზრდა ან შეკვეცა იწვევს მეორე გაზრდას ან შეკვეცას და მერე ეძებე ამათ შორის, როგორ ამბობნე „ოქროს შუალედი“...
ი. ინდივიდი დროსა და სივრცეში;
ი.ა. სამართალი დროში (და არა დრო სამართალში) - სამართლის ფილოსოფიას ახასიათებს ერთი მნიშვნელოვანი უცნაურობა, ის შეიძლება ყვებოდეს ყველაფერზე მაგრამ როცა ის იწერება რეალობას არ იმჩნევს ან თუ იმჩნევს ის მხოლოდ ფილოსოფიად რჩება და არა სამართლის ფილოსოფიად, ის როგორ უნდა იქნეს გამოყენებული ან რა წესით უნდა იქნეს გამოყენებული ამაზე ნაშრომები იშვიათია ან არც იძებნება. საბჭორთა კავშირში აკრძალული იყო კარატეს სწავლება, რადგანაც ითვლებოდა, რომ ეს იყო კანონიერი. უბრალოდ მარტივი კითხვა იბადება რატომ კრძალავდა ეს ტირანული სახელმწიფო კარატეს? მიზეზი შეიძლება ბევრი იყოს მაგრამ მე მაინც მგონია, რომ სახელმწიფო ეშინოდა, რომ მის წინააღმდეგ შეიძლება თავდაცვა ესწავლა ინდივიდს, ხოლო ამისი აკრძალვის გამართლებას კი ახერხებდა მიზეზით, რომ უნდა დავიცვათ სხვათა ინტერესები, სხვებმა თუ არ იციან კარატე მაშინ ისინი დამორჩილდებიან მათ ვინც იცის ეს კარატე და ა.შ. თითქოს აბსურდია, რომ მაგრამ პირი რომელიც ამას წერს როცა დაიბადა მაშინ ეს კანონი მოქმედებდა, შესაბამისად დროსა და სივრცეშიც იკარგება ზოგიერთი მნიშვნელობა ან ზოგიერთი კანონიერება, იკარგება იმიტომ რომ იმ დროს რა დროშიც შეიძლება არსებობდეს ესა თუ ის აკრძალვა იმ დროს ეკუთვნის მაგრამ განსაზღვრავს მომავალს და მაგრამ ის შეიძლება მომავალში აბსურდი იყოს;
ი.ბ. სამართალი სივრცეში (და არა სივრცე სამართალში) - ასეთივე წარმატებით ნორმა იყო სიკვდილით დასჯა, გადასახლება, გაკულაკება და ა.შ. ესეც დღევანდელი დღის გადმოსახედიდან იყო უსამართლო მაგრამ იყო კანონიერი, მაგრამ დრომ სივრცეში შეკუმშა ეს წარმოდგენები ინდივიდში და გამოიტანა მისი განაჩენი, რომ ეს არ მოსულა, მაშ არსებობს კი რაიმე სახის რეცეპტი რომელიც მიუთითებს, რომ მომავალში დღევანდელ ქცევის წესსაც ასე არ შეხედავს? დასჯილებს კი ცნობს მსხვერპლად ხოლო ამის შემოქმედებს კი არავინ გაისხსენებს. ნაკლებად მჯერა კარმის და ა.შ. ეს არ არის სამართლის მაძიებლის ან კითხვების ავტორის მიზანი, თუმცაღა თუ მაშინდელი ქცევის წესი მისაღები იყო დღევანდელი თუ იქნება მისაღები მომავლისათვის? ეს ხომ არავინ იცის და თუ კი არავინ იცის მაშინ დღევანდელობა არის თუ არა სამართლიანი? ან დღევანდელი ქცევის წესი რომელიც დადგენილია ინდივიდისთვის არის თუ არა შესასრულებლად სავალდებულო? რა თქმა უნდა ხალხის რჩეული ამაზე განაცხადებს, რომ კანონი უნდა აღსრულდეს და ამასვე იტყოდა წლების უკანაც როცა ადამიანებს ასახლებდნენ ან ხვრეტდნენ, ეს ისედაც გასაგებია, ყველაზე საინტერესო არის ეს ცვლილება ისევე ინდივიდის ინდივიდობამ გამოიწვია მისმა შეგნებამ, მისმა ბრძოლამ თუ უბრალოდ როგორც უყვართ ხოლმე ყველას ყველაფრის გამართლება, ასეთი დრო იყო ეხლა სხვა დროა;
ი.გ. პასუხი მომემცი!!! - პასუხი არ მაქვს, პრინციპში პასუხი ნაკლებად მგონია ვინმეს ჰქონდე, უფრო მეტად კითხვების მიხედვით შეიძლება გავიდეთ სამშვიდობოს, იქ სადაც ინდივიდს ინდივიდობისათვის სჭირდება ძალაუფლება, სჭირდება რათა დამშვიდდეს ან უბრალოდ აფეთქდეს როგორც ინდივიდი წარმატებული სახელმწიფოსათვის;
კ. ინდივიდის ძალაუფლება;
კ.ა. არსებობს, რომ?! - ინდივიდის ძალაუფლება რა შეიძლება იყოს, როცა მას არ აქვს კანონზე ან მის მიმღებზე პირდაპირი ან/და ირიბი ზემოქმედების საშუალება? ის, რომ ინდივიდმა შეიძლება დასვას კითხვები ან რაიმე არ მოსწონდეს ეს არ არის ზემოქმედების საშუალება, ეს იგივე ფანტომია რომელშიც თვითონვე იმყოფება. ძალაუფლება უფრო მგონია არის სიმართლეში, სიმართლე კი იმის გაცნობიერებაა, რომ ინდივიდი ძალაუფლების გარეშეა, და ამასთანავე აქვს ძალაუფლების ერთადერთი წყარო ეს არის სიმართლე. სიმართლეს კი აქვს ერთი თვისება ის მწარეა და მას მოცემულობად იშვიათად ვიღებთ, როგორც მოაზროვნე არსებებს შეგვეფერება ვქმნით სხვა სიმართლეს, ნებისმიერს გარდა იმისა რომელიც რეალობაა, საბოლოოდ კი როცა რეალური და საჭირო ან გამოგონილი არ ემთხვევა ერთმანეთს ვქმნით ილუზიებს რომ ინდივიდს აქვს ძალაუფლება;
კ.ბ. პირველი და ბოლო ნაბიჯი - პირველი ნაბიჯი ინდივიდის მიერ ძალაუფლების გააზრების არის ის, რომ მას არ აქვს ძალაუფლება არაფერზე, მათ შორის არც მის ყოფაზე რომელიც მომავალში ელოდება სამართლის მხრივ, და სწორედ აქედან უნდა დაიბადოს კითხვა: უნდა ჰქონდეს, რომ? და თუ ექნება რა შეიცვლება, რომ? და თუ არ აქვს რა იცვლება, რომ? და ბოლოს და ბოლოს საჭიროა კი მისთვის ამ ძალაუფლების დაბრუნება? თუ მან სხვის მიერ დადგენილი წესით უნდა იცხოვროს?! იმითი რომელიც მისი მოგონილი არ არის, თუ ეს მისი ამოძახილი არ არის ან არც მისთვის არის საჭირო მაშინ რა გამოდის? დაბრუნება არ დაბრუნებაზე მნიშვნელოვანია... ეს მეორე ხარისხოვანი საკითხები იქ მთავრდება სადაც პირველი კითხვები არათუ არ დასმულა არამედ ამაზე საუბარი ითვლება სისულელედ და ვგონებ კიდევ დიდი ხანი ჩაითვლება;
ლ. ინდივიდის გამოსავალი - გამოსავალი? ეს „პატარა“ შემოწერილი ამაზე არაა, გამოსავლისათვის ადამიანები უსმენენ „ხალხის რჩეულებს“ ხოლო ისინი ვინც გამოსავალზე ფიქრობენ ისინი რჩებიან იქ სადაც რჩებიან, ფურცელზე ან უბრალოდ მათი კითხვები პოულობენ შესაბამის მიწას და იქ ადრე თუ გვიან იქცევიან იდეებად ან არც გარდაიქცევიან, მანამდე კი იმ ძალაუფლების ბეჭედმა ყველა შთანთქა და ყველას შთანთქავს ვიდრე ინდივიდთა კავშირ არ შეთანხმება, რომ ეს ბეჭედი ტვირთია, რომელიც მისმა მტარებელმა ყოველ ჯერზე გადაწყვეტილების მიღების დროს უნდა გაანადგუროს მისი ინდივიდობისათვის, დანარჩენი კი სამართლის ფილოსოფიას თუ შევეკითხებით „სხვაგვარად არ შეიძლება“ მაგრამ ამას ისინი წერენ რომელთაც რომ ჰქონოდათ ძალაუფლება არავინ იცის რას იზავდნენ, რადგანაც უამრავჯერ ნახა ყველა ინდივიდმა ყველა სახელმწიფოში, რომ ძალაუფლება საბოლოოდ არის ის რაც ყველა ინდივიდს უნდა, ერთეულნი არიან ისინი ვინც მას ამარცხებენ...
📲ადვოკატი გურამ კონტუაძე 📧 [email protected]
Tel/Viber/WhatsApp/Telegram/Signal: +995 591 976 764;
