De stichting Krediet Verdriet stelt zich ten doel te bemiddelen bij gerezen conflicten tussen banken en kredietnemers, een van de middelen is het aan gedupeerde bieden van een mogelijkheid de handelwijze van banken openbaar te maken. De economie draait slecht, winsten lopen terug of verliezen stapelen zich op. De matige financiële ruimte die kredietnemers als gevolg daarvan gekregen hebben, lijk
en niet te voldoen aan, of staat haaks op de (nieuwe) eisen die banken stellen aan de terugbetaling van hun leningen. Het gaat Stichting Krediet Verdriet niet zozeer om het feit dat banken anders tegen financieren aan zijn gaan kijken, het gaat de Stichting om de manier waarop banken hun beleid wijzigen en zo nodig tegen elke prijs door drukken bij de kredietnemer. De dossiers die de Stichting bereiken zijn schrijnend. De invorderingsacties van banken zijn vaak onnodig, schade veroorzakend en kapitaal vernietigend en hebben zeer verstrekkende gevolgen voor de kredietnemers en hun gezinnen. Extra stuitend is dat de stichting in een aantal dossiers de rol van betrokken partijen niet zuiver heeft weten vast te stellen. Wel staat vast dat het belang van de kredietnemer regelmatig niet gediend werd. Vragen over bepaalde handelwijzen werden niet of slechts zeer beperkt beantwoord. Binnen de afdelingen Bijzonder Beheer lijken afspraken gemaakt te zijn over het afwikkelen van dossiers en de middelen die daarbij ingezet kunnen en konden worden. Veel dossiers werden afgewikkeld onder zeer dubieuze omstandigheden. Overmand door angst en schaamte hebben kredietnemers het vaak allemaal te lang over zich heen laten komen. Immers een advocaat was veel te duur, de uitkomst daarbij onzeker, de mogelijke uitkomst bood sowieso geen oplossing. De bank staat oppermachtig, de middelen die haar toestaan zijn nagenoeg onbeperkt. Ook de politiek lijkt zich nauwelijks bewust te zijn van de slachtpartij die zich onder MKB ondernemingen en andere kredietnemers aan het voltrekken is. De Stichting is van mening dat door het transparant maken van de werk- en handelwijze van Bijzonder Beheer afdelingen kredietnemers zich bewust worden dat zij niet alleen staan en daardoor veel betere resultaten zullen gaan behalen in hun onderhandelingen met de bank. Het uitwisselen van informatie en het delen van ervaringen maakt dat de kredietnemer veel beter beslagen ten ijs in het gesprek met de bank treedt. De Stichting is nadrukkelijk niet opzoek naar juridische trajecten, maar staat een beleid voor dat voorziet in pragmatische, betaalbare oplossingen voor partijen. Een oplossing betreft een regeling die enerzijds voorziet in een scenario van damage control voor de bank, anderzijds in een “doorstart”scenario voor de kredietnemer. Voor de hand liggende vragen zijn: moet er geveild worden, moet een onderneming failliet gaan? Kortom de Stichting wil dat er ruimte komt voor oplossingen die recht doen aan de belangen van beide partijen zowel de banken als de klanten. Het (systematisch) openbaar maken van de ooit extreme of onbehoorlijke werkwijze van medewerkers van Bijzonder Beheer zal leiden en heeft reeds geleid tot een andere benadering van de gerezen problemen met dito uitkomsten. De voorbeelden hiervan zijn legio, waarbij het element van openbaring tot in bijna alle in de ogen van de klant gevallen een snellere en betere oplossing tot gevolg gehad. Waar nodig kan de stichting bemiddelen bij het zoeken naar een mediator of financieel adviseur die kredietnemers kunnen bijstaan. Primair blijft echter de doelstelling vergaring van informatie en openbare publicatie. Sinds enige jaren bereiken steeds meer berichten de media dat er sprake is van fundamentele misstanden in de kredietmarkt. De extreme wet- en regelgeving maakt dat pragmatische oplossingen gefrustreerd worden. Het in gesprek blijven, het uitwisselen van posities en het bijstellen van doelen maakt dat dossiers toch met oog voor beider belang oplosbaar blijken. En dat in bijna alle gevallen alle partijen daar beter uit komen!
