18/08/2026
Gisteren, eerste gesprekken na een korte vakantie.
Terug in mijn zetel. Terug vol aanwezig zijn en luisteren.
Klinkt makkelijk. Is het niet.
Maar zie bij mij zit, heeft het helemaal niet gemakkelijk.
Scheiden, uit elkaar gaan, is intens.
Elk verhaal is anders.
Soms lang geleden, soms net. Soms stilaan gegroeid, soms abrupt. Soms samen, soms door één gewild.
Maar er zijn ook gelijkenissen in elk verhaal. En die verdienen aandacht.
Het vraagt altijd verwerking.
En het nemen van verantwoordelijkheid voor eigen gevoelens. De manier waarop dat gebeurt, bepaalt in grote mate hoe een scheiding verloopt.
Ik weet dat die uitspraak niet altijd goed valt. Toch doe ik ze.
Want dit weet ik intussen wel:
rouwen mag.
Boosheid, verdriet, teleurstelling, ze mogen er zijn, zelfs uitgesproken worden. Zonder dat ze het gedrag gaan sturen.
Het is een misvatting dat ouders die wél slagen in respectvol uit elkaar gaan, elkaar niets hebben aangedaan. Of geen redenen hebben om boos te zijn.
Ze maken een volwassen keuze. Soms meermaals.
Om hun partnerrelatie af te schermen van hun ouderrelatie. Om het kind centraal te stellen, niet hun ego, niet de strijd.
Gisteren zag ik het ook.
Twee ouders, oprecht boos op elkaar, het nog lang niet eens, ook niet over de kinderen.
Tot ik hen herinnerde:
Jullie zitten hier niet tegenover elkaar, maar samen tegenover een probleem dat om een oplossing vraagt. Jullie zitten hier in essentie toch met hetzelfde doel, nietwaar? Het geluk van jullie kinderen.
Hou dat idee vast. Dat doel voor ogen.
Op slag anders.
Grapjes, doorheen de boosheid. Een glimlach. Ruimte voor nuance.
Dát is menselijkheid.
Alle gevoelens mogen er dus zijn.
Maar ze nemen niet het stuur over. Zeker niet als er nog ouderschap is, dus een toekomst die je samen tegemoet gaat.
Want helaas zie ik in de praktijk ook hoe het anders kan.
Het volstaat dat één ouder blijft hangen in de strijd, in het onverwerkte, om een scheiding helemaal vast te zetten. Toch horen we dan al snel het woord ‘vechtscheiding’, terwijl dat soms meer wederkerigheid suggereert dan er werkelijk is.
En net daarom zie ik het als mijn taak:
niet oordelen, wel spiegelen.
Ouders helpen zien wat hun keuzes betekenen voor hun kind. Niet om te beschuldigen, wel om bewust te maken.
Want in dat bewustzijn begint verandering.
In beseffen wat spanning en conflict tussen ouders betekenen voor een kind. Wat het doet wanneer loyaliteit onder druk komt te staan. Wanneer persoonlijke gevoelens voelbaar worden gemaakt. Wanneer een kind, soms heel subtiel, mee in de strijd terechtkomt.
Bemiddeling is dus je scheiding regelen van A tot Z, maar zoveel méér dan dat.
Het is een stevig fundament leggen voor een nieuwe toekomst.
Soms ziet die er anders uit dan je ooit voor ogen had. Maar je kan wél kiezen om die toekomst zo hoopvol mogelijk uit te bouwen.
En zorgen dat jullie, ondanks de partnerscheiding, samen ouders kunnen blijven.
Je begrijpt waarom bemiddeling mijn passie werd, toch?
