Perspectieven

06/05/2026

Ik kroop nog eens in mijn pen... Dit keer misschien over een ietwat zakelijker thema, althans...het behoort veelal tot de financiële afhandeling bij scheiding. Maar...er zijn veel emotionele aspecten aan verbonden. En...het is een thema dat ik graag ook eens belicht vanuit mijn perspectief als bemiddelaar.

De financiële kwetsbaarheid die kan ontstaan door scheiding...het is een gevoelig thema.
En ik merk in mijn praktijk dat de voorbije maanden dikwijler dan voorheen het thema pensioenen, en daaraan gekoppeld de financiële kwetsbaarheid van één partner en het recht op een een eventuele persoonlijke onderhoudsbijdrage aan bod komt.
Dat ligt zeker mede aan de pensioenhervormingen, waarbij de focus sterker ligt op “effectief gewerkte jaren”. Daardoor worden de gevolgen van sommige keuzes nog voelbaarder en confronterender, vooral in situaties waarin één partner ( laat ons eerlijk zijn: nog vaak de vrouw) jarenlang deeltijds werkte of zorg opnam binnen het gezin.
Daarom is het belangrijk om bewust stil te staan bij financiële kwetsbaarheid, draagkracht, de waarde van zorgtaken binnen relaties en gezinnen, en pensioenopbouw.

Ik ben dan ook telkens dankbaar wanneer koppels ervoor kiezen om ook dit thema bespreekbaar te maken binnen bemiddeling. Met elkaar dus, en niet in een strijd tegen elkaar.
Om niet alleen door een juridische bril naar menselijke realiteiten te kijken.

Want duurzame afspraken en respectvol scheiden vragen een evenwicht tussen recht en mens, tussen hoofd en hart.

⬇️ Dus voila, nog eens een blogpost... :-):

Wat met pensioenopbouw en financiële zekerheid na scheiding? Over de pensioenkloof, zorg voor het gezin, deeltijds werk tijdens de relatie en waarom bewuste afspraken belangrijk zijn.

29/04/2026

Ik beaam dat bemiddeling, althans in haar klassieke vorm, soms meer kwaad dan goed doet.

Twee zaken wil ik daarover benadrukken.

Er bestaan ook aangepaste vormen van bemiddeling, zoals pendelbemiddeling, waarbij partijen niet letterlijk samen rond de tafel zitten.
Maar dan is het essentieel dat bemiddelaars over voldoende expertise beschikken, zodat er met kennis van zaken wordt gehandeld.
Soms is bemiddeling inderdaad niet het juiste antwoord.

Maar…misschien nog belangrijker:
dan moet op een andere manier gepast worden gereageerd, en daar schort het nog te vaak aan vanuit mijn ervaring.

Wat vaak “vechtscheidingen” worden genoemd, zijn in essentie geregeld situaties waarin één partner de strijd gaande houdt.
De tol daarvan is gigantisch. Dat kan ik uit volmondig ervaring beamen.
Evenzeer zie ik hoe binnen justitie nog te vaak geen gepast antwoord wordt geboden, en hoe grenzen onvoldoende worden gesteld. Hoe s
Ik hoop dat inzicht verder groeit, net als de bereidheid om duidelijk te begrenzen als de verantwoordelijkheid v***r wat lijkt op strijd en conflict bij 1 partner ligt.
Want wie systematisch grenzen overschrijdt en een patroon van ondermijnend gedrag in stand houdt, creëert geen gewone conflictueuze situatie maar een patroon van intieme terreur, die draait om controle, intimidatie en onderwerping. In zulke gevallen verdient een slachtoffer een passend, beschermend antwoord.

https://www.facebook.com/reel/1413168727498184/?fs=e&s=TIeQ9V&fs=e&mibextid=wwXIfr

21/04/2026

Ik ben zo’n gelukzak.
Als bemiddelaar is mijn werk zo divers.
En… ik denk ook écht betekenisvol.

Gesprekken tussen gezinsleden n.a.v. een nalatenschap…
Een overlijden is al zo pijnlijk. Dan wil je niet dat samen met het leven dat eindigde, ook de familieband ten onder gaat.
Maar het zijnn gesprekken, met vele lagen: over geld, maar minstens evenveel over geschiedenis en gevoelens.

Kersverse ouders die worstelen in hun relatie, waardoor ze weinig kunnen genieten van hun prille ouderschap. Angst voor verlies van hun partnerschap leidt tot onmacht. En vanuit die onmacht worden soms harde dingen gezegd.
Ze zitten bij me met grote zorgen over hun rechten als ouders, mocht het mislopen.
Samen zoeken we hoe er weer rust kan komen, zodat er hopelijk ook opnieuw ruimte ontstaat voor verbinding.

Heel regelmatig ontmoet ik ook partners die beslisten maar niet weten hoe aan de ander te zeggen dat de relatie eindigt…
De angst voor de reactie.
Twijfel.
Is het beter om eerst te vertrekken?
Wat als ik op straat gezet word?
Ik ben altijd blij als ik kan toelichten hoe belangrijk een goed scheidngsmelding is, en op welke manier de kansen op escalatie kleiner worden.

Dat is maar een kleine blik op wat zich hier de afgelopen dagen bijvoorbeeld afsp en lee.
Naast wat je misschien “normaal” (vreselijk woord 😉) verwacht van een scheidingsbemiddelaar:

Verblijfsregelingen.
Financiële afspraken voor kinderen.
Fiscaliteit.
Ouderschapsplannen.
Verdeling van vermogen.

Overeenkomsten opstellen, bespreken en verfijnen.

En… iets wat ik bijna zou vergeten maar zo fijn is: videobellen met collega’s.
Onze bekommernissen delen.
Maar vooral: onze dromen.

Over hoezeer we hopen op verandering.
Op een wereld met minder conflictscheidingen.

Dus… altijd welkom.
Misschien kan ik wel meer voor je betekenen dan je denkt. ❣️

16/04/2026

Je ziet het niet helemaal, maar er is een ‘changement de décor’ in mijn bemiddelingskamertje. Ik wilde me er echt thuis voelen. Gezelligheid brengen.
Geen idee hoe het voor bezoekers is, maar ik voel me er heerlijk.
En er is ook een eerder figuurlijke changement d’intérieur. Steeds meer ‘thuis’: dichter bij wie ik wil zijn, en steeds minder bereid om daarvan weg te gaan. Ook professioneel.

Dat betekent dat ik voluit kies om te bemiddelen bij scheidingen tussen partners die uit elkaar gaan, maar dat hoe dan ook respectvol willen doen.
Niet omdat dat makkelijk is, maar omdat ze bereid zijn ten volle verantwoordelijkheid te nemen voor hun proces. Mede omwille van de kinderen.
Ik zou vroeger sneller alle cliënten aannemen, ook zij die dat minder kunnen of willen, vanuit de hoop (misschien ook een zekere vorm van arrogantie) dat ik altijd wel íets kon betekenen.
Maar ook ik ben niet op mijn sterkst als het niet helemaal klopt.

Dus samen met mijn changement de décor kies ik ook bewuster voor trouw blijven aan de kennis en ervaring die zich vertaalt in mijn changement d’intérieur.

Altijd en van harte welkom aan wie er in past ❣️

31/03/2026

Ik ontmoette twee ouders in conflict. Ik wist vooraf dat het niet evident zou worden.
Maar de manier waarop het gesprek liep, was verrassend. Jammer genoeg niet aangenaam.

Ik ben nochtans wel wat gewoon als het om conflicten gaat.
Mensen met emotionele geschiedenis, zeker in een scheidingscontext, brengen vaak explosieve dynamieken mee.

Deze ex-partner kwam echter extreem opgeladen binnen.
Zijn opgejaagdheid was zelfs zichtbaar: aders op het gezicht, een rode blos, lichaamstaal die luider sprak dan woorden, nog voor hij ook maar iets zei.

Hij wilde er eigenlijk al vanaf zijn eerste woord de brui aan geven.

Ik heb het toch een kans gegeven.
Rust proberen brengen. Tasten naar wat er achter die façade zat.
Hem uitnodigen om via mij de verbinding te zien die zij nog delen: hun kind.
Uitleggen dat ik op dat moment nog niet meer probeerde dan simpelweg een kader creëren voor respectvol gesprek.
Dat tussen hen, met mijn ondersteuning, te voeren zou zijn. Niet meer, niet minder.
Waarin ik hen allebei graag wilde horen. In oprechtheid, zoals ze echt zijn.

Zonder meteen de diepte in te duiken over het grote issue, zonder standpunten nog meer te laten verharden of escalatie te riskeren.
Maar het mocht niet baten…

Het vuur in zijn ogen bleef.
Soms leek het zelfs te spuwen.

En dat is het moment waarop bemiddeling niet kan.
Waarop een toneel bieden voor nog meer kwalijke taal eigenlijk alleen maar meer schade berokkent.

Zonder een basis van rust en bereidheid tot echt menselijk contact, heb ik geleerd niet te starten.
Als zelfs mijn woorden niet landen, lijkt luisteren geen optie.
En een oprechte intentie tot respectvolle communicatie is voor mij een basisvoorwaarde geworden doorheen de jaren.

Dat het niet op elk moment lukt, daar kan ik mild in zijn.Als de intentie er maar is.

Dus soms is bemiddelaar zijn ook zorg dragen voor wat nog niet kan.
Niet forceren wat geen basis heeft. Verdere schade beperken.
Met de hoop uiteraard dat er stilaan toch weer ruimte ontstaat om mens te zijn, met elkaar.
En ouders, met een kind samen.
❣️

24/03/2026

In mijn werk als scheidingsbemiddelaar ontmoet ik veel ouders die, ondanks hun partnerscheiding, vastbesloten zijn om als bondgenoten samen ouders te blijven.

Dat zijn heel fijne intenties als basis. Ook deze ouders worstelen met persoonlijke emoties, maar ze slagen erin die niet te laten doorwegen op hun ouderschap na scheiding. Hun kind en diens welzijn staan centraal. Ze weten (en handelen ernaar ) dat een kind niet zozeer lijdt onder de scheiding zelf, maar vooral onder conflict en spanning.

Toch zijn er ook ouders bij wie dat (nog) niet lukt. Vaak omdat één van beiden gevangen zit in pijn, teleurstelling of ego. Of omdat een kwalijke dynamiek van voorheen ook na scheiding verder blijft bestaan.

Betekent dat dat bemiddeling dan per definitie onmogelijk is?
Gelukkig niet.

Ook dan is maatwerk belangrijk. En dat kan je bij een rechtbank moeilijk vinden. Soms betekent dat dat we afspraken zoeken die communicatie met maximaal beperken, en ligt de focus op mogelijke bronnen van conflict proactief vermijden. We bouwen een kader waarin ouders niet voortdurend hoeven samen te werken, maar wel zonder de brug tussen hen definitief op te blazen.

Bemiddeling gaat dus niet per se over actief samenwerken als ouders, maar wel altijd over het vermijden van strijd ten koste van het kind. Want een kind heeft vooral twee ouders die, elk op hun manier, het welzijn van hun kind voorop blijven zetten.

20/03/2026

Weer een weekje voorbij.
Voor wie denkt dat mijn dagen alleen gevuld zijn met scheidingsgesprekken of overeenkomsten schrijven.
Nee hoor. Ik zeg het je…ik heb de boeiendste job ❣️. Heel dicht bij de harten van mensen.

Tussen de lopende bemiddelingstrajecten ook een aantal individuele gesprekken.

Een dame, zoekend naar houvast. Ze spreekt al maanden uit te willen
scheiden, maar haar partner geeft er geen gehoor aan. Dus we kijken hoe ze toch (hopelijk) samen tot stappen vooruit geraken.

En met een partner die worstelt met immense twijfel, en dat heel treffend omschreef:
“Het is misschien zoals bij zelfdoding zou kunnen: is het echt dat je samen niet meer wil, of wil je het niet meer op deze manier?”ik denk dat velen die met onmacht in de relatie kampen zich erin herkennen.

Ik ontmoette ook iemand na een tussenpoos weer die al lange tijd creatief zoekt naar de weg tussen samen & toch apart, en nu weer in een volgende fase komt.

En dan was er een gesprek dat ik zelf ook spannend vond. Aan de oppervlakte ging het over centen, maar in de onderstroom leefde zoveel meer. Lang ingehouden woorden vonden eindelijk hun weg naar buiten. Iets wat ik zo dikwijls hoor: “daarvoor zijn we hier niet; dit is geen relatietherapie;…”. En toch…verbinding en begrip zijn de sleutel tot ook juridische oplossingen.

Ik sloot de week af met een online babbel.
Hevige emoties, twee zenuwstelsels in overdrive. .
De grote wens is nochtans om samen ouders te blijven, maar het partnerschap los te laten.
“Living together apart” dus…We kijken binnenkort samen verder naar wat de toekomst brengt.

En nu: weekend.
De lente vieren.
Na een winter waarin alles ook wel bewoog, maar zonder veel zichtbaarheid , begint nu het seizoen van onthullen.

Het sluit perfect aan bij mijn gevoel:
vol in bloei van passie voor wat ik het liefste doe.
Bijdragen aan verbinding.
Ook in de lastigste momenten, zoals een scheiding.

17/03/2026

Met de start van heel wat nieuwe trajecten lopen ook dossiers ten einde.
Handtekeningen worden dan gezet en ik laat los.
Als alles “goed” loopt, voelt dat als een zacht loslaten van wat was…en een voorzichtig, hoopvol vooruitkijken naar wat komt.
Al vraagt dat moed en kracht. En soms gewoon nog wat extra tijd…
Maar als mensen elkaar daarin blijven zien,
ontstaat er iets waardevols: een nieuwe basis, met respect voor wat was en hoop voor wat komt.
Ik wens ieder alleszins altijd alleen maar goeds toe voor een nieuwe toekomst. ❣️

13/03/2026

Ik wandel voor de laatste keer deze week mijn bemiddelingskamertie binnen.
Hier werd hard “gewerkt” afgelopen week, vooral door mijn cliënten.

Het was intens. Ik ontmoette ook vijf nieuwe koppels die recent beslisten te scheiden.

Steeds dezelfde beslissing, maar nooit hetzelfde verhaal.

Geen enkele scheiding lijkt op een andere. De fase van verwerking verschilt, de emoties, de praktische organisatie, de financiële & juridische situatie, of er kinderen zijn of niet & hun leeftijd… alles is uniek.

Precies daarom is bemiddeling zo waardevol. We stemmen af op wat er nú nodig is.
Met mijn ervaring kan ik op de meeste vragen een antwoord geven, juridisch, praktisch rn emotioneel. En lukt dat niet, dan zoek ik het.

Voor het ene koppel ging het deze week over het juridische proces, omdat één van hen snel een huis wil kopen. Voor het andere over loslaten & verlies, ondanks een warm & respectvol proces.
Er waren vragen over ouderschap met jonge kindjes; en een koppel dat kiest voor birdnesting — een creatieve vorm van co-ouderschap die om specifieke regelingen vraagt. Tot slot is er een koppel dat samen een zaak uitbaat en dat ook willen blijven doen na scheiding. Ook pittig.

Scheiden is en blijft intens.
Het raakt niet alleen het einde van een relatie, maar ook de toekomst die daarna begint. Van jezelf, en van je kinderen.
Elke keer opnieuw besef ik hoe bijzonder het is om mensen in zo’n kwetsbare fase te mogen begeleiden.
En hoe belangrijk het is dat die begeleiding afgestemd blijft op wie er voor me zit ❣️.

10/03/2026

Als de wet op alles zwart-wit antwoord had, waren rechtbanken leeg. Dan kocht iedereen gewoon een codex en was het probleem opgelost.

Maar zo werkt familierecht niet.

Juridisch gelijk valt niet automatisch samen met rechtvaardigheid of billijkheid. Het recht vat ook niet alle nuances van menselijke relaties. De wet kent evenmin emotie.

In mijn praktijk zie ik dus vaak situaties waarin juridisch gelijk niet samenvalt met wat mensen als eerlijk ervaren.
Bij een relatie-einde botsen partners soms op een harde juridische realiteit die hun gevoel van rechtvaardigheid diep raakt. Veel hangt ook af van het statuut van de relatie: was er een huwelijk, met of zonder contract? Was er wettelijke samenwoning of niet? Zijn er documenten als bewijs?

En als het over kinderen gaat… verwachten we dan echt dat de wet antwoord geeft op hoe hun toekomst vorm moet krijgen?

Maar we zijn natuurlijk mensen, en onze gevoelens kunnen ons op sleeptouw nemen.
Waar jarenlang liefde & vertrouwen gedeeld werden, kan dat bij het einde van een relatie hevig omslaan. Soms lijkt het dan alsof we elkaar nog maar weinig toekomst gunnen.

Als bemiddelaar & jurist zoek ik daarin ook naar balans. De wet kan een leidraad zijn, maar ik wil ze nooit als strak keurslijf mee aan tafel.

Ik vertrek liever vanuit een andere vraag:
wat is voor jullie de juiste beslissing om te nemen? De hele situatie in acht genomen.

Als partners die geschiedenis delen.
En, als ze ouders zijn, als mensen die ook nog een toekomst samen hebben voor de kinderen.

Wie wil vermijden dat kinderen nodeloos lijden onder een scheiding, zal die scheiding zo respectvol & constructief mogelijk proberen vorm te geven.

Dát zijn de koppels met wie ik het liefst werk.
Mensen die, ondanks pijn & verdriet, met de wet als leidraad maar niet als keurslijf, zoeken naar afspraken op maat.
Soms erg creatief. Met ruimte voor emotie. En zeker ook met juridische inslag.
Maar altijd: samen & respectvol.

Omdat ze willen scheiden als partners. Niet als ouders.

17/02/2026

Een thema waarop nogal wat “ruis” zit, dus ik zet het graag helder op een rij.
Veel ouders denken na scheiding:
“Als de kinderen week-week bij ieder verblijven, dan is toch alles 50/50?”
Ook financieel dus.
Toch werkt het juridisch niet zo.
In deze blog leg ik uit waarom ouders bijdragen naar evenredigheid van middelen, en wat het precies betekent.
Want onze wetgever vertrekt niet van gelijkheid tussen ouders. Wel van het belang van het kind.

Waarom betalen ouders onderhoudsgeld bij scheiding, zelfs bij week-week? Heldere uitleg over bijdrage naar evenredigheid van middelen volgens Belgisch recht.