08/10/2024
Netwerken als ondernemer, ik vind het niet altijd makkelijk. Soms vertaalt netwerken zich niet in "business" maar wel in vriendschap.
10 jaar geleden leerde ik Mieke Cassiers van Chocola-Tuti kennen op een netwerkevent en we spreken nog regelmatig af: om bij te praten en gezellig samen te eten. Zo waardevol.
- Een mooi verhaal: hoe netwerken vriendschap werd -
Jaren geleden, toen ik nog maar net startte als ondernemer, kreeg ik het advies van Tom Broekmans, die toen voor UNIZO Vlaams-Brabant & Brussel werkte, om te investeren in netwerken.
Netwerken helpt je als ondernemer om relaties op te bouwen, inspiratie op te doen en nieuwe kansen te ontdekken. Ik besloot meteen om een eerste stap te zetten en ging naar hun Nieuwjaarsdiner: een diner waarbij je elke gang aan een andere tafel moest zitten. Spannend, want ik kende echt letterlijk niemand.
Wie me kent, weet dat ik extravert ben, maar eerlijk gezegd overweldigde dit me, en ik was er best wel zenuwachtig voor. Ik werd meteen ook geconfronteerd met mijn onzekerheid, want ik wist niet goed hoe ik mezelf moest voorstellen. Ik kan goed vertellen, maar dat bleek niet de bedoeling te zijn. Later leerde ik dat je hiervoor een techniek hebt: de elevator pitch, waarbij je in korte tijd krachtig uitlegt wie je bent, wat je doet én vooral waarom je doet wat je doet.
Gelukkig zat Eveline Wittemans bij het voorgerecht naast me, een ervaren advocaat en bemiddelaar van Raadsaam, die me meteen geruststelde. We begonnen te praten over hoe spannend het soms is om in zo'n onbekende situatie te belanden. Ze moedigde me de hele avond aan en gaf me het vertrouwen om mijn verhaal te vertellen.
Aan het einde van de avond, tijdens het walking dessert, vonden Eveline en ik elkaar terug, kletsten honderduit, het klikte meteen, en toen ze haar kaartje gaf met de uitnodiging om samen te netwerken, besloten we niet alleen opnieuw te netwerken maar ook samen te gaan eten.
Dankzij haar werd het toen geen teleurstellende avond, maar juist een avond waarin ik in de startblokken ben gaan staan om te gaan netwerken. En daar zal ik haar altijd dankbaar voor zijn.
Netwerken is ondertussen voor mij de normaalste zaak van de wereld, daarom .... als ik nu ergens toekom zal ik altijd een tafeltje zoeken waar er maar 1 iemand staat, zodat ik hen op hun gemak kan stellen, net zoals Eveline dat ooit bij mij deed. Dus ga eropuit, sluit je niet zomaar aan bij een groep die je al kent, wees een luisterend oor voor iemand waarvoor het nog wat onwennig is. Je weet nooit welke mooie gesprekken eruit ontstaan.
Fast forward naar nu, meer dan tien jaar later: Eveline en ik zijn ondertussen vriendinnen geworden en gaan nog altijd van tijd tot tijd iets gaan eten onder ons 2.
