Jakie są godziny otwarcia?

Poniedziałek 09:00 - 17:00 Wtorek 09:00 - 17:00 Środa 09:00 - 17:00 Czwartek 09:00 - 17:00 Piątek 09:00 - 17:00

Jaka jest strona internetowa?

https://www.facebook.com/1091542710700443/

Radca Prawny Teodor Klejment, Rzeszowska 1, Lezajsk (2026)

18/09/2026

Czy pacjent ma prawo żądać usunięcia swoich danych osobowych w przypadku rezygnacji z leczenia w dotychczasowym podmiocie leczniczym?

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogóle rozporządzenie o ochronie danych) (dalej jako RODO).

Na mocy art. 4 ust. 1 RODO, "dane osobowe'' oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą''); możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Za przykładowe dane osobowe można uznać: imię i nazwisko, adres zamieszkania, adres e-mail, numer telefonu itp.

Prawo do usunięcia danych (tzw. "prawo do bycia zapomnianym") zostało określone w art. 17 ust. 1 RODO. Zgodnie z tym unormowaniem, osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności:
1. dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane;
2. osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie zgodnie z art. 6ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a), i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania;
3. osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania;
4. dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem;
5. dane osobowe muszą zostać usunięte w celu wywiązania się z obowiązku prawnego
6. przewidzianego w prawie Unii lub prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator;
7. dane osobowe zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa
8. informacyjnego, o których mowa w art. 8 ust. 1.
Wskazania wymaga, iż ww. prawo nie ma charakteru absolutnego (bezwzględnego). Wedle bowiem art. 17 ust. 3 RODO, ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne:
1. do korzystania z prawa do wolności wypowiedzi i informacji;
2. do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, lub do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;
3. z uwagi na względy interesu publicznego w dziedzinie zdrowia publicznego zgodnie z art. 9ust. 2 lit. h) oraz i) i art. 9 ust. 3;
4. do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych zgodnie z art. 89 ust. 1, o ile prawdopodobne jest, że prawo, o którym mowa w ust. 1, uniemożliwi lub poważnie utrudni realizację celów takiego przetwarzania; lub
5. do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń.

W tym miejscu należy również zwrócić uwagę na regulacje ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (dalej jako u.p.p.). W myśl art. 29 ust. 1 u.p.p., podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem:
1) dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon;
1a) dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu;
2) zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie;
3) skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres:
1. a) 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia zdrowotnego będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia lekarza,
2. 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono skierowanie -w przypadku gdy świadczenie zdrowotne nie zostało udzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta w ustalonym terminie, chyba że pacjent odebrał skierowanie;
4) dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która jest przechowywana przez okres 22 lat.

Prawo żądania usunięcia danych osobowych nie obejmuje danych zawartych w dokumentacji medycznej. Wszystko co zostało zapisane w dokumentacji medycznej stanowi integralną całość.

Przepisy prawa powszechnie obowiązującego przewidują zaś, że podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych musi przechowywać dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu.

31/08/2026

Jakie roszczenia przysługują w przypadku nieudanego urlopu zorganizowanego przez biuro podróży?

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, organizator turystyki ponosi odpowiedzialność za wykonanie usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, bez względu na to, czy usługi te mają być wykonane przez organizatora turystyki, czy przez innych dostawców usług turystycznych. Wedle ust. 2 tego artykułu, podróżny powinien zawiadomić organizatora turystyki niezwłocznie, w miarę możliwości w trakcie trwania imprezy turystycznej, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, o stwierdzeniu niezgodności.

Na podstawie art. 50 ust. 1 u.i.t., podróżnemu przysługuje obniżka ceny za każdy okres, w trakcie którego stwierdzono niezgodność, chyba że została ona spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego.

Według ust. 2 tego przepisu, podróżnemu przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione szkody lub krzywdy, których doznał w wyniku niezgodności. Organizator turystyki niezwłocznie wypłaca odszkodowanie lub zadośćuczynienie.

Ponadto, w świetle art. 50 ust. 3 u.i.t., podróżnemu nie przysługuje odszkodowanie lub zadośćuczynienie za niezgodność w przypadku, gdy organizator turystyki udowodni, że:
1. winę za niezgodność ponosi podróżny;
2. winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;
3. niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

W tym miejscu należy również zdefiniować "nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności". Zgodnie z art. 4 pkt 15 u.i.t., należy przez to rozumieć sytuację pozostającą poza kontrolą strony powołującej się na taką sytuację, której skutków nie można było uniknąć, nawet gdyby podjęto wszelkie rozsądne działania.

Można złożyć do biura podróży reklamację i zażądać odszkodowania oraz zadośćuczynienia, które przysługuje za szkodę niemajątkową, czyli cierpienia fizyczne i psychiczne wynikające z niedogodności podczas imprezy turystycznej. Katalog sytuacji, które mogą powodować powstanie roszczenia o zadośćuczynienie, jest otwarty. Są to wszelkie niedogodności, które powodują brak możliwości czerpania przyjemności z urlopu. W reklamacji należy wskazać konkretną kwotę żądanego odszkodowania lub zadośćuczynienia oraz uzasadnić ich wysokość. Żądana kwota musi być uzależniona od rodzaju i stopnia niezgodności oraz od czasu trwania niezgodności.

W wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2011 r., II Ca 122/11, podkreślono, że punktem odniesienia przy wyliczaniu zadośćuczynienia za zmarnowany urlop powinien być stopień zawinienia organizatora oraz rozmiar dyskomfortu klientów, spowodowanego nienależytym wykonaniem zobowiązania. W wyroku tym podniesiono, że: nie bez przyczyny bowiem roszczenie o zadośćuczynienie nazywa się roszczeniem o naprawienie szkody za „utratę przyjemności z wakacji”,„zmarnowany wypoczynek”. Zatem szkoda polega w dużej mierze na zawiedzionych nadziejach, co do spodziewanych, przyjemnych przeżyć, na utracie możliwości zrelaksowania się w czasie urlopu, będącego stosunkowo krótką przerwą w aktywności zawodowej, na konieczności zajmowania się w to miejsce sprawami niezwiązanymi z wypoczynkiem, a wynikającymi z konieczności reklamowania warunków pobytu.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, nie można (...) wykluczyć, że w niektórych sytuacjach działanie(zaniechanie) organizatora turystyki, prowadzące do "zmarnowania urlopu", będzie jednocześnie naruszeniem jakiegoś dobra osobistego, w tym w szczególności zdrowia albo nietykalności lub wolności osobistej. Jednak nie uzasadnia to generalnego stanowiska, iż prawo do spokojnego wypoczynku (urlopu) jest dobrem osobistym mieszczącym się w otwartym katalogu tych dóbr zawartym w art. 23 Kodeksu cywilnego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2011 r., I CSK372/10).

W reklamacji należy wskazywać na wszelkie uciążliwości wynikające z niezgodności stanu faktycznego z ofertą biura podróży.

Biuro podróży może odmówić wypłaty odszkodowania lub zadośćuczynienia. W takim wypadku można dochodzić roszczeń na drodze powództwa cywilnego.

Warto również wskazać, iż zgodnie z art. 50 ust. 4 u.i.t., roszczenia, o których mowa w ust. 1 i 2 przedawniają się z upływem 3 lat, wobec tego roszczenia o odszkodowanie lub zadośćuczynienie za poniesione krzywdy, których doznało się w wyniku niezgodności imprezy turystycznej z umową, przedawniają się z upływem tego terminu.

24/08/2026

Do kogo należy dom wybudowany wspólnie przez małżonków na działce należącej do żony lub męża? Jak wpłynie to na rozliczenia po rozwodzie?

Odpowiadając na to pytanie należy odwołać się do przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 31 § 1 k.r.o., z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Następnie, w zgodzie z treścią art. 33 k.r.o., do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1. przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej;
2. przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił;
3. prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom;
4. przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków;
5. prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie;
6. przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość;
7. wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków;
8. przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków;
9. prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy;
10. przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Według art. 46 § 1 k.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W myśl art. 48 k.c., z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że nieruchomość wchodzi w skład majątku osobistego małżonka (a nie majątku wspólnego małżonków). Następnie w zgodzie z zasadą zawartą we wcześniej wskazanych art. 46 i art.48 k.c., budynki trwale z gruntem związane należą do nieruchomości gruntowej, w wyniku czego prawo własności domu wybudowanego na działce należącej do jednego z małżonków przypadnie wyłącznie temu małżonkowi.

Należy również wskazać na art. 45 § 1 k.r.o., według którego każdy z małżonków powinien zwrócić wydatki i nakłady poczynione z majątku wspólnego na jego majątek osobisty, z wyjątkiem wydatków i nakładów koniecznych na przedmioty majątkowe przynoszące dochód. Może żądać zwrotu wydatków i nakładów, które poczynił ze swojego majątku osobistego na majątek wspólny. Nie można żądać zwrotu wydatków i nakładów zużytych w celu zaspokojenia potrzeb rodziny, chyba że zwiększyły wartość majątku w chwili ustania wspólności.

Reasumując, jeśli z majątku wspólnego małżonków zostały poczynione nakłady na majątek osobisty jednego z małżonków (tj. budowę domu), to małżonek ten może domagać się zwrotu takich nakładów.

11/08/2026

Jak należy postępować w sytuacji, gdy pacjent żąda od Państwa wydania dokumentacji medycznej? Jakie obowiązki przepisy nakładają na podmioty lecznicze względem pacjenta? W dzisiejszym poście krótko omówię tę tematykę na podstawie przepisów ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

Zgodnie z art. 23 ust. 1-2 u.p.p., pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych.
Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.p., w celu realizacji prawa, o którym mowa w art. 23 ust. 1, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną w sposób określony w niniejszym rozdziale oraz w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, a także zapewnić ochronę danych zawartych w tej dokumentacji.
Stosownie do art. 26 ust. 1 u.p.p., podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta.
Stosownie do art. 27 ust. 1-2 u.p.p., dokumentacja medyczna jest udostępniana:
1. do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem pacjentowi lub innym uprawnionym organom lub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć;
2. przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku;
3. przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych, a także w przypadku gdy zwłoka w wydaniu dokumentacji mogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta;
4. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;
5. na informatycznym nośniku danych.

Zdjęcia rentgenowskie wykonane na kliszy, przechowywane przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, są udostępniane za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu.
Zgodnie § 70 ust. 1-3 rozporządzenia, dokumentację udostępnia się z zachowaniem jej integralności, poufności oraz autentyczności, bez zbędnej zwłoki. W przypadku gdy dokumentacja jest udostępniana w formie wydruku, osoba upoważniona przez podmiot potwierdza jego zgodność z dokumentacją i opatruje swoim oznaczeniem, zawierającym imię (imiona), nazwisko, stanowisko i podpis. Wydruk sporządza się w sposób umożliwiający identyfikację osoby udzielającej świadczeń zdrowotnych, zgodnie z § 10 pkt 3. W przypadku udostępnienia dokumentacji w postaci papierowej w sposób określony w art. 27 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta pozostawia się kopię lub pełny odpis wydanej dokumentacji.
Według § 71 rozporządzenia, w przypadku gdy udostępnienie dokumentacji nie jest możliwe, odmowę przekazuje się w postaci elektronicznej albo papierowej, zgodnie z żądaniem uprawnionego organu lub podmiotu. W każdym przypadku wymagane jest podanie przyczyny odmowy.
Ponadto, według art. 28 ust. 1 oraz ust. 2a u.p.p., za udostępnienie dokumentacji medycznej w sposób określony w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz w ust. 3 podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może pobierać opłatę. Opłaty, o której mowa w ust. 1, nie pobiera się w przypadku udostępnienia dokumentacji medycznej m.in.:

-pacjentowi albo jego przedstawicielowi ustawowemu po raz pierwszy w żądanym zakresie i w sposób, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz ust. 3.

Podmiot udostępniając dokumentację medyczną pacjentowi, powinien dokonać tego w sposób uzgodniony z pacjentem z zachowaniem jej integralności, poufności oraz autentyczności, bez zbędnej zwłoki.

31/07/2026

Z działalnością spółki z o.o. wiąże się współdziałanie wspólników dla osiągnięcia założonego celu gospodarczego. Często zadają Państwo pytanie, czy możliwe jest zarejestrowanie spółki z o.o. przez jednego wspólnika w sytuacji, gdy myśląc o założeniu spółki lub przekształceniu dotychczasowej jednoosobowej działalności gospodarczej na spółkę z o.o. nie możemy znaleźć godnego zaufania wspólnika?Czy istnieje w takim przypadku jakieś rozwiązanie? Powyższy problem rozwiązuje możliwość założenia jednoosobowej spółki z o.o. Jak założyć taką spółkę, czym różni się od JDG oraz jakie wiążą się z nią korzyści i wady?
Procedura założenia jednoosobowej spółki z o.o. nie różni się od standardowej spółki z o.o. Możemy taką spółkę zarejestrować poprzez zawarcie aktu notarialnego i wypełnienie następnie stosownego wniosku o założenie spółki w elektronicznym portalu rejestrów sądowych, a także korzystając z systemu S24. W przypadku jednoosobowej spółki z o.o. skorzystanie z wygenerowanego przez system wzorca w większości przypadków powinno nam wystarczyć do prawidłowego założenia spółki.
Prowadzenie jednoosobowej spółki z o.o. wbrew swojej nazwie znacząco różni się od prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Przede wszystkim należy pamiętać, że obowiązują w dalszym ciągu takie same zasady jak przy tradycyjnej spółce z o.o. Musimy pamiętać o konieczności prowadzenia pełnej księgowości, podwójnym opodatkowaniu, a także o obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych. Z wypełnieniem wspomnianych obowiązków związane są dodatkowe koszty pieniężne oraz czasowe.
Jednoosobowa spółka z o.o. posiada następujące korzyści:
-Ograniczona odpowiedzialność. Wspólnik, również jak ma to miejsce w standardowej spółce z o.o. nie musi odpowiadać za zobowiązania całym swoim majątkiem. Odpowiedzialność ogranicza się do wysokości wniesionego wkładu.
-Przyśpieszony i uproszczony proces decyzyjny. W jednoosobowej spółce z o.o. prowadzenie spraw spółki przez jedynego wspólnika, który zarazem jest jedynym członkiem zarządu niewątpliwie ułatwia podejmowanie decyzji. Do zalet jednoosobowej spółki z o.o. należy również zaliczyć funkcjonowanie zgromadzenia wspólników. Zgodnie z art. 156 k.s.h. w spółce jednoosobowej jedyny wspólnik wykonuje wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników. Natomiast z art. 240 k.s.h wynika, że możliwe jest podejmowanie uchwał pomimo braku formalnego zwołania zgromadzenia wspólników, jeżeli cały kapitał zakładowy jest reprezentowany, a nikt z obecnych nie zgłosił sprzeciwu dotyczącego odbycia zgromadzenia lub wniesienia poszczególnych spraw do porządku obrad. Jak łatwo można się domyśleć nie dotyczy nas w tym przypadku obowiązek liczenia głosów, ani formalne zwoływanie zgromadzenia wspólników.
Biorąc pod uwagę powyższe, umożliwia to przedsiębiorcy swobodne podejmowanie decyzji, ponieważ odpada potrzeba konsultowania każdej kwestii z innymi udziałowcami, co zdecydowanie przełoży się na łatwiejsze prowadzenie biznesu.
-Możliwość rozwoju i zwiększenia zaufania. Prowadzenie działalności w formie jednoosobowej spółki z o.o. może przyczynić się do powiększenia grona klientów oraz zwiększyć zainteresowanie kontrahentów naszą firmą, ponieważ status spółki z o.o. plasuje się wyżej od jednoosobowej działalności gospodarczej, przez co nasza firma może być postrzegana na bardziej atrakcyjną i prestiżową.
Do wad jednoosobowej spółki z o.o. należą:
-Obowiązek opłacania składek ZUS. Jeżeli decyzję o założeniu jednoosobowej spółki z o.o. motywujemy chęcią zwolnienia się z opłacania składek ZUS, to niestety ta konkretna forma działalności nam tego nie umożliwi. Zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., który jest osobą fizyczną, uznawany jest za osobę, która prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Z ustawy o ubezpieczeniach społecznych jasno wynika, że w takim przypadku wspólnik podlega obowiązkowym ubezpieczeniom.
-Reprezentowanie jednoosobowej spółki z o.o. w organizacji. Według art. 162 k.s.h. w spółce jednoosobowej w organizacji jedyny wspólnik nie ma prawa reprezentowania spółki. Nie dotyczy to zgłoszenia spółki do sądu rejestrowego. Biorąc pod uwagę przywołany przepis w odróżnieniu od spółki wieloosobowej, jedyny wspólnik, który jest zarazem jedynym członkiem zarządu nie może w imieniu spółki zawierać umów oraz dokonywać wszelkiego rodzaju formalności do momentu wpisu spółki do KRS. Wspólnik zobowiązany jest w tym celu powołać specjalnego pełnomocnika, który zajmie się reprezentowaniem spółki w organizacji.
-Ograniczenia wspólnika przy składaniu oświadczeń woli spółce po wpisaniu do KRS. Zgodnie z art. 173 §1 k.s.h. w przypadku gdy wszystkie udziały spółki przysługują jedynemu wspólnikowi albo jedynemu wspólnikowi i spółce, oświadczenie woli takiego wspólnika składane spółce wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dodatkowo, gdy jedyny wspólnik jest równocześnie jedynym członkiem zarządu, to wszelkie czynności pomiędzy nim a spółką wymagają formy aktu notarialnego. W przypadku gdyby wspólnik chciał zawrzeć ze swoją spółką na przykład umowę pożyczki, to będzie musiał dokonać tej czynności w formie aktu notarialnego, a niezachowanie tego rygoru spowoduje nieważność takiej czynności.
W myśl art. 210 § 2 k.s.h o każdorazowym dokonaniu takiej czynności prawnej notariusz zawiadamia sąd rejestrowy za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.
Wybór jednoosobowej spółki z o.o. na pewno będzie ciekawym rozwiązaniem dla osób chcących rozpocząć działalność w formie spółki kapitałowej, która być może pozwoli z czasem przenieść ich biznes na wyższy poziom. W każdym razie decyzję tę należy poprzedzić odpowiednią analizą. Wyświetl mniej

23/07/2026

Podejmując się wyzwania jakim jest tworzenie własnej marki pamiętamy o podstawowych formalnościach związanych z rejestracją firmy zapominając jednocześnie, że udany pomysł na biznes wymaga również jednej ważnej czynności, jeżeli chcemy uchronić w przyszłości naszą firmę od negatywnych skutków związanych z niedokonaniem tej czynności. Mowa o rejestracji znaku towarowego, a dokładnie uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy. Jakie korzyści uzyskujemy, przed czym nas chroni oraz jakie kroki należy wykonać, aby nasz znak taką ochronę prawną uzyskał?
Poprzez rejestrację znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP zyskujemy m.in.:
- ochronę przed nieuczciwą konkurencją na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej,
- zwiększamy wiarygodność naszej marki (uprawnia nas do używania symbolu ®),
- oszczędzamy czas i pieniądze w przypadku wykorzystania naszego znaku (posiadanie świadectwa ochronnego jest skutecznym dowodem, że to nam przysługuje prawo na znak)
Podstawowe etapy rejestracji znaku towarowego, które są wykonywane przez zgłaszającego:
- sprawdzić w e- Wyszukiwarka (PUEUP) dla znaków towarowych, eSearch plus, TMview, Madrid Monitor lub Global Brand Database czy istnieją podobne lub identyczne do naszego znaki towarowe,
- wypełnić stosowne podanie, które można pobrać ze strony Urzędu Patentowego RP,
- podać klasyfikację towaru/usługi na nasz znak towarowy w oparciu o klasyfikacje nicejską za pomocą narzędzia TMclass,
- dokonać opłaty wraz z wniesieniem podania.
Warto zawczasu sprawdzić czy istnieje podobny lub identyczny do naszego znak towarowy. Rozsądnie jest brać tę kwestię pod uwagę już na samym początku tworzenia własnej marki.

21/07/2026

• Obsługa biznesu – profesjonalne doradztwo prawne w sprawach związanych z bieżącym prowadzeniem działalności gospodarczej.

Radca Prawny Teodor Klejment

18/09/2026

31/08/2026

24/08/2026

11/08/2026

31/07/2026

23/07/2026

21/07/2026

Adres

Godziny otwarcia

Strona internetowa

Powiadomienia

Skróty

Udostępnij

Kategoria

Prośba o usunięcie wpisu

Poniedziałek	09:00 - 17:00
Wtorek	09:00 - 17:00
Środa	09:00 - 17:00
Czwartek	09:00 - 17:00
Piątek	09:00 - 17:00