14/01/2026
سنڌي قانون (Pakistan Family Laws) ۽ اسلامي شريعت جي روشنيءَ ۾ ان مسئلي جا ٻه مختلف پهلو آهن. پاڪستان ۾ رائج قانون موجب هن جو جواب هيٺين ريت آهي:
1. پاڪستاني قانون (Muslim Family Laws Ordinance, 1961)
پاڪستان جي فيملي لازم آرڊيننس 1961ع جي سيڪشن 4 جي تحت، جيڪڏهن ڪو پٽ پنهنجي پيءُ (ڏاڏي) جي حياتيءَ ۾ وفات ڪري وڃي، ته ان جا ٻار (پوٽا ۽ پوٽيون) پنهنجي ڏاڏي جي ملڪيت مان ائين ئي حصو حاصل ڪندا جيئن سندن پيءُ کي زنده هجڻ جي صورت ۾ ملي ها.
* حڪم: قانوني طور تي يتيم پوٽا پنهنجي ڏاڏي جي وراثت جا حقدار آهن.
* حد: کين صرف ايترو حصو ملندو جيڪو سندن پيءُ جو حصو بڻجي ها.
2. اسلامي شريعت جو موقف
روايتي اسلامي فقہ جي اڪثر مڪتبِ فڪر موجب، جيڪڏهن پٽ پيءُ جي زندگيءَ ۾ فوت ٿي وڃي ته وراثت جي تقسيم وقت "موجود" وارثن کي ترجيح ڏني ويندي آهي. ان صورت ۾ پوٽا سڌي ريت وارث نه بڻبا آهن، پر ان لاءِ شريعت ٻه حل تجويز ڪيا آهن:
* وصيتِ واجبہ: ڏاڏي کي گهرجي ته هو پنهنجي ملڪيت جو ڪجهه حصو (جيڪو ڪل ملڪيت جي 1/3 کان وڌيڪ نه هجي) پنهنجي يتيم پوٽن لاءِ وصيت ڪري ڇڏي.
* تحفو (هبہ): ڏاڏو پنهنجي زندگيءَ ۾ ئي ڪجهه ملڪيت پوٽن جي نالي ڪري سگهي ٿو.
خلاصو
پاڪستان جي عدالتي نظام ۽ سرڪاري قانون موجب، پٽ جي وفات کانپوءِ ان جو اولاد (پوٽا/پوٽيون) پنهنجي ڏاڏي جي وراثت مان حصو وٺڻ جا مڪمل طور تي حقدار آهن.