24/05/2026
اقرار در کدام صورت اسباب حکم شده میتواند؟
در مجلة الاحکام العدلیة، «اقرار» بهعنوان یکی از قویترین ادلهٔ اثبات حق شناخته میشود. با آنکه اقرار جایگاه بلند در اثبات دارد، اما اعتبار آن مشروط به شرایطی است که در صورت تحقق، قاضی میتواند تنها بر اساس آن حکم صادر نماید.
تعریف اقرار:
اقرار عبارت است از اعتراف شخص به حقی به ضرر خود و به نفع دیگری.
شرایط اعتبار اقرار:
اهلیت مقر (اقرارکننده):
اقرار باید از شخص عاقل، بالغ و دارای صلاحیت قانونی صادر گردد. اقرار صغیر و مجنون معتبر نیست.
اختیاری بودن اقرار:
اقرار باید بدون اکراه و اجبار صورت گیرد. هرگاه ثابت شود که اقرار تحت فشار یا تهدید اخذ شده، اعتبار خود را از دست میدهد.
صراحت و وضوح:
اقرار باید روشن، صریح و خالی از ابهام باشد؛ اقرار مبهم یا مشروط، دلیل کامل محسوب نمیگردد.
مضر بودن به مقر:
اقرار باید به ضرر خود شخص باشد، نه به نفع او. زیرا اقرار به نفع خود، از نظر فقهی حجیت ندارد.
قابلیت موضوع اقرار:
موضوع اقرار باید از جمله اموری باشد که اثبات آن از طریق اقرار ممکن است، مانند حقوق مالی و معاملات.
نتیجه فقهی:
هرگاه شرایط فوق تحقق یابد، اقرار بهعنوان دلیل کامل اثبات شناخته شده و سبب صدور حکم قرار میگیرد؛ بهگونهای که قاضی میتواند بدون نیاز به دلیل دیگر، صرفاً بر اساس اقرار حکم صادر نماید.
موارد عدم اعتبار اقرار:
▫️ اقرار تحت اکراه
▫️ اقرار شخص فاقد اهلیت
▫️ اقرار مبهم یا مشروط
▫️ اقرار به نفع خود
▫️ اقرار در اموری که قابل اثبات با اقرار نیستند
جمعبندی:
اقرار زمانی در فقه و بهویژه در مجلة الاحکام دلیل اثبات و سبب حکم محسوب میشود که از شخص دارای اهلیت، بهصورت آزادانه، صریح و به ضرر خودش صادر گردد. در غیر این صورت، ارزش اثباتی نخواهد داشت.
✍️🏻 ادامه دارد...
اگر این مطالب برایتان مفید بود
👍 پست را لایک کنید
💬 نظر خود را بنویسید
📤 با دوستانتان به اشتراک بگذارید
